การจัดการทรัพยากรมนุษย์ในยุคปัญญาประดิษฐ์
DOI:
https://doi.org/10.60101/spbm.2025.277113คำสำคัญ:
การจัดการทรัพยากรมนุษย์, ปัญญาประดิษฐ์, การสรรหาและคัดเลือกบทคัดย่อ
วัตถุประสงค์ - บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่ออธิบายการจัดการทรัพยากรมนุษย์ในยุคปัญญาประดิษฐ์ หรือ Artificial Intelligence (AI) ที่นับวันยิ่งเข้ามามีบทบาทสำคัญในการบริหารและการจัดการองค์การทั้งภาครัฐและภาคเอกชน การนำปัญญาประดิษฐ์เข้ามาใช้ในองค์การจึงถือว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงวิธีการทำงานของทรัพยากรมนุษย์ในทุกระดับ
ข้อเสนอแนะสำหรับผู้บริหาร - ผู้บริหารและองค์การจึงต้องมีการปรับเปลี่ยนเพื่อรองรับต่อสถานการณ์การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น โดยการนำเอาปัญญาประดิษฐ์เข้ามาประยุกต์ใช้ในการจัดการทรัพยากรมนุษย์ จะช่วยให้การจัดการทรัพยากรมนุษย์มีความแม่นยำ รวดเร็ว และตอบสนองได้ดีขึ้น ทั้งในด้านการสรรหา การคัดเลือก การประเมินผล การพัฒนา และการเก็บข้อมูล ทำให้มีการตัดสินใจที่ดีขึ้นและมีประสิทธิภาพสูงสุดในการบริหารทรัพยากรมนุษย์ในองค์การ
ข้อจำกัดในการวิจัย - การนำปัญญาประดิษฐ์มาประยุกต์ใช้ในองค์การมีความจำเป็นอย่างยิ่งที่องค์การจะต้องมีการเตรียมความพร้อมทั้งในมิติการบริหารและมิติการปฏิบัติงานของพนักงาน เพื่อให้การประยุกต์ใช้ปัญญาประดิษฐ์ในการจัดการทรัพยากรมนุษย์เป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพและประสิทธิผล และสามารถสร้างความสำเร็จอย่างสูงสุดให้แก่องค์การอย่างยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัย และนวัตกรรม และกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.(2565). แผนปฏิบัติการด้านปัญญาประดิษฐ์แห่งชาติเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (พ.ศ. 2565-2570). https://www.ai.in.th/wp-content/uploads/2022/12/20220726-AI.pdf
กล้าหาญ ณ น่าน. (2559). การจัดการผลการปฏิบัติงาน. ซีเอ็ดยูเคชั่น.
จำเนียร จวงตระกูล. (2563). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์: ทฤษฎี และการปฏิบัติ. ซีเอ็ดยูเคชั่น.
ชัย วุฒิวิวัฒน์ชัย และธีรวุฒิ ธงคภักดิ์. (2566). แผนปฏิบัติการด้านปัญญาประดิษฐ์แห่งชาติเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (พ.ศ. 2565-2570). https://www.ai.in.th/wp-content/uploads/2023/08/AI-Thailand-Annual-2023-1.pdf
ชำนาญ ปิยวนิชพงษ์, นพพร ศรีวรวิไล และ เอกพงศ์ กิตติสาร. (2552). กรอบความคิดสำหรับการจัดการทรัพยากรมนุษย์. เพียร์สัน เอ็ดดูเคชั่น อินโดไชน่า.
ชูพันธุ์ รัตนโภคา. (2559). ความรู้เบื้องต้นทางปัญญาประดิษฐ์ [เอกสารไม่ได้ตีพิมพ์]. วิทยาลัยเทคโนโลยีอุตสาหกรรม, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
โชติชวัล ฟูกิจกาญจน์. (2559). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. ซีเอ็ดยูเคชั่น.
ฑัมม์พร นิพนธ์พิทยา. (2561). ความสำคัญของการวิจัยทรัพยากรมนุษย์. วารสารวิจัยวิชาการ, 1(2), 121-136. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jra/article/view/178136
นงนุช วงษ์สุวรรณ. (2553). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ (พิมพ์ครั้งที่ 6). จามจุรีโปรดักท์.
ปรีชาพล ชูศร, จีรณา น้อยมณี และ เกษม พันธุ์สิน. (2562). เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ สำหรับการบริหารงานและการบริการภาครัฐ. ส.พิจิตรการพิมพ์.
ไพรัตน์ สาอุดม และ ทยา ปิณฑะแพทย. (2564). HR กับ แรงงานสัมพันธ์. วารสารพัฒนาธุรกิจและอุตสาหกรรม, 1(3), 77-90. https://so15.tci-thaijo.org/index.php/Journalbid/article/view/117
วรลักษณ์ หิมะกลัส. (2566). การทบทวนวรรณกรรมว่าด้วยการใช้ AI ในการศึกษา. https://www.khonthai4-0.net/system/resource/file/kpfgo_content_attach_file_522_1.pdf?date=2023-12-28%2015:24:10.1
สาคร สุขศรีวงศ์. (2552). การจัดการ: จากมุมมองนักบริหาร (พิมพ์ครั้งที่ 5). จี.พี. ไซเบอร์พรินท์.
สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ (สวทช.). (2567). ปัญญาประดิษฐ์ (AI) คืออะไร. https://www.nstda.or.th/home/knowledge_post
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2563). AI เพื่อพัฒนาการเรียนรู้. พริกหวานกราฟฟิค.
สุนันทา เลาหนันทน์. (2546). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ (พิมพ์ครั้งที่ 2). ธนะการพิมพ์.
Armstrong, M. (1994). Human resource management: Strategy & action. Kogan Page.
Blomkamp, N. (2015). Chappie [Film]. Columbia Pictures.
Boselie, P. (2014). Strategic human resource management a balanced approach (2nd ed.). McGraw Hill Publishing.
Bowin, R. B. & Harvey, D. (2001). Human resource management: An experiential approach (2nd ed.). Prentice-Hall.
Dynamic Intelligence Asia (DIA). (2567). ปัญญาประดิษฐ์ (AI) คืออะไร หลักการทำงาน และการใช้ในอุตสาหกรรม. https://www.dia.co.th/articles/what-is-artificial-intelligence/
Jonze, S. (2013). Her [Film]. Annapurna Pictures.
Kaplan, R. S. & Norton, D. P. (2000). The strategy-focused organization: How balanced scorecard companies thrive in the new business environment. Harvard Business School Press.
Laverock, A. (2022). Employee health and safety is the people risk that poses the greatest threat to businesses. https://www.mercer.com/insights/total-rewards/employee-wellbeing/managing-employee-health-and-safety/
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 Strategic Perspectives on Business and Marketing Management
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของ ผู้นิพนธ์
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี และคณาจารย์ท่านอื่น ในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
