Buddhism and modern science in the Dissemination of Buddhist media
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Modern technology and online media have become increasingly important in people's daily lives. Therefore, monks must adapt to these changes by disseminating Buddhist teachings through digital media. This includes teaching Dharma through social media platforms such as Facebook, YouTube, TikTok, and podcasts to reach diverse target audiences. Monks must adapt and develop their technological skills appropriately to maintain the values and authenticity of Buddhism as a whole. Disseminating Buddhism in the digital age not only helps the religion adapt to the times but also creates opportunities for people to access beneficial teachings widely and quickly, in line with modern lifestyles. This remains true while preserving the core intention of Buddhism: creating a peaceful society and fostering sustainable spiritual development. The approach of integrating Buddhism with modern technology in Dharma dissemination emphasizes maintaining the accuracy of Dharma, preventing distortion or false information, developing the digital skills of monks and religious personnel, reaching a wide and rapid audience, creating diverse and engaging learning formats, and overcoming limitations of time and place.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เรื่องลิขสิทธิ์/เป็นความคิดเห็นของผู้เขียน
References
Book :
Mahachulalongkornrajavidyalaya University. (2539). Thai Tripitaka Mahachulalongkornrajavidyalaya Edition. Bangkok: Mahachulalongkornrajavidyalaya University Printing House.
Phra Dhammapitaka (P.A. Payutto). (1997). IT Under the Culture of Wisdom. 7th edition. Bangkok: Dhammasapha. (in Thai)
Phra Maha Somjin Sammapanyo. (2004). A Critique of Buddhist Concepts for the Postmodern World. Bangkok: Mahachulalongkornrajavidyalaya University. (in Thai)
Viroj Sowanna. (2002). A Guide to Limitless Success. Bangkok: Lokthip Magazine Office.
Wanchai Meechart. (2011). Organizational Management. 4th ed. Bangkok: Chulalongkorn University Press. (in Thai)
Thesis :
Phra Khru Sangkharak Phithaya Yanatharo (Piyawarakul). (2018). A Study of Buddhist Propagation in the Digital Age. [Master's Thesis in Buddhist Studies] [in Thai]. Graduate School: Mahachulalongkornrajavidyalaya University.
Phra Khru Suvithan P hatthanabandit. (2012). A Model for Building a Proactive Buddhist Propagation Network at Mahachulalongkornrajavidyalaya University. [Master's Thesis in Buddhist Studies] [in Thai]. Graduate School Mahachulalongkorn-rajavidyalaya University.
Journal article :
Orawan Wongkaewphothong. (2010). Social media as a tool to enhance business potential. Journal of Business Administration. 30(4); 63-69. (in Thai)
Phra Paisal Visalo. (2011). Technology from a Buddhist Perspective. Article, CHIP Magazine. 10 (3); 156. (in Thai)
Electronics:
Watcharavit Keeratidusitrotchan. (2026). The Propagation of Buddhism in the Era of Digital Technology Change. (Online). Accessed April 1, 2026. Source of information www. harvardasia.co.th.
Pojanat Suphankul. The Dissemination of Buddhism and Information Technology. (Online). Accessed March 1, 2026. Source of information www. phd.mbu.ac.th.
Electronic media :
Sureewan. Technology and Information. [Online]. Accessed March 1, 2026. Source of information: www. sureewan147. blogspot.com.
หนังสือ :
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺ โต). (2540). ไอที ภายใต้วัฒนธรรมแห่งปัญญา. พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพมหานคร: ธรรมสภา.
พระมหาสมจินต์ สมฺมาปญฺโญ. (2547). วิพากษ์แนวคิดพระพุทธศาสนาสำหรับโลกหลังยุคใหม่. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วันชัย มีชาติ. (2554). การบริหารองค์การ. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิโรจน์ โสวัณณะ. (2545). คู่มือสู่ความสำเร็จอันไร้ขอบเขต. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานนิตยสารโลกทิพย์.
วิทยานิพนธ์ :
พระครูสังฆรักษ์พิทยา ญาณธโร (ปิยวรากุล). (2561). ศึกษาการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในยุคดิจิทัล. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูสุวิธานพัฒนบัณฑิต. (2555). รูปแบบการสร้างเครือข่ายการเผยแผ่พระพุทธศาสนาเชิงรุกของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราช. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต) สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระปลัดกำพล ปญฺญาวุฑฺโฒ. (2562). ศึกษาวิเคราะห์กรรมของพระเทวทัตที่ปรากฏในพระพุทธศาสนาเถรวาท. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต) สาขาวิชาพระพุทธศาสนา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
บทความ:
พระไพศาล วิสาโล. (2554). เทคโนโลยีในทัศนะของพุทธศาสนา. บทความนิตยสาร CHIP. 10(3); 156.
อรวรรณ วงศ์แก้วโพธิ์ทอง. (2553). Social media เครื่องมือเพิ่มศักยภาพทางธุรกิจ. วารสารนักบริหารมหาวิทยาลัยกรุงเทพ. 30(4); 63-69.
ประเภทสื่ออิเล็กทรอนิกส์
ดร.วัชรวิชญ์ กีรติดุสิตโรจน. การเผยแผ่พระพุทธศาสนาในยุคแห่งการเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยีดิจิทัล. [ออนไลน์]. วันที่สืบค้น 1 เมษายน 2569. แหล่งที่เข้าถึงข้อมูล www. harvardasia.co.th.
พจนารถ สุพรรณกุล. การเผยแผ่พระพุทธศาสนากับเทคโนโลยีสารสนเทศ. [ออนไลน์]. วันที่สืบค้น 1 มีนาคม 2569 แหล่งที่เข้าถึงข้อมูล www.phd.mbu.ac.th/index.php .
สุรีวรรณ. เทคโนโลยีและสารสนเทศ, [ออนไลน์]. วันที่สืบค้น 1 มีนาคม 2569 แหล่งที่เข้าถึงข้อมูล: www. sureewan147.blogspot.com.
