ผลการประยุกต์หลักการพื้นฐานวิชาการอนามัยสิ่งแวดล้อมเอชดีซี เพื่อบริหารจัดการเมืองหัวหินอย่างบูรณาการช่วงการระบาด ของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทคัดย่อ
โรคโควิด 19 ส่งผลกระทบต่อสุขภาพ เศรษฐกิจ สังคม และวิถีชีวิตผู้คนอย่างกว้างขวาง การใช้มาตรการควบคุมโรคควบคู่กับหลักการอนามัยสิ่งแวดล้อมอาจช่วยบริหารจัดการเมืองอย่างบูรณาการช่วง โรคระบาด ผู้วิจัยจึงสนใจศึกษาการประยุกต์เครื่องมืออนามัยสิ่งแวดล้อมเอชดีซีเพื่อช่วยบริหารจัดการเมือง หัวหินซึ่งเป็นเมืองท่องเที่ยวสำคัญที่ได้รับผลกระทบมากช่วงโรคระบาด วัตถุประสงค์การวิจัยแบบผสมผสานนี้คือเพื่อสำรวจความเข้าใจของประชาชนเรื่องเครื่องมือเอชดีซีและเพื่อศึกษาปัจจัยที่อาจช่วยบริหารจัดการเมืองอย่างบูรณาการช่วงโรคระบาด กลุ่มตัวอย่างคือผู้บริหารเจ้าของ และพนักงานของหน่วยงานภาครัฐและสถานประกอบการธุรกิจ รวมถึงประชาชนเมืองหัวหินเก็บรวบรวมข้อมูลช่วงเดือนเมษายน พ.ศ. 2563 ถึงเดือนเมษายน พ.ศ. 2564 ด้วยแบบสอบถามและการสัมภาษณ์ ผลการศึกษาข้อมูลเชิงปริมาณด้วยแบบสอบถามจากกลุ่มตัวอย่างจำนวน 280 คน พบว่า ร้อยละ 56.4 เห็นด้วยมากที่สุดว่าควรสนับสนุนให้สถานประกอบการธุรกิจใช้เครื่องมือเอชดีซีเพราะสามารถช่วยให้ประชาชนกลับมาใช้ชีวิตได้ตามปกติอย่างรวดเร็ว และร้อยละ 61.8 เห็นด้วยมากที่สุดว่าจะเชิญชวนหรือบอกต่อให้สถานประกอบการธุรกิจอื่น ๆ ใช้เครื่องมือเอชดีซีเพื่อป้องกันการติดเชื้อและแพร่ระบาดของโรค ส่วนผลการศึกษาข้อมูลเชิงคุณภาพจากการสัมภาษณ์ พบว่าปัจจัยสำคัญ 2 ประการที่อาจช่วยเรื่องการประยุกต์เครื่องมือเอชดีซีเพื่อบริหารจัดการเมืองหัวหินอย่างบูรณาการช่วงโรคระบาด คือทุน 4 ประการ คือทุนมนุษย์ ทุนวัฒนธรรม ทุนสังคม และทุนเศรษฐกิจ และเครือข่ายการทำงานอย่างบูรณาการ 4 ภาคส่วน คือภาครัฐ ภาควิชาการ ภาคเอกชน และภาคประชาชน งานวิจัยนี้ชีให้เห็นแนวคิด หลักการ และวิธีการบริหารจัดการเมืองอย่างบูรณาการช่วงโรคระบาดโดยประยุกต์เครื่องมือเอชดีซีและปัจจัยที่ทรงศักยภาพของเมือง ทั้งนี้ เมืองหัวหินควรประชาสัมพันธ์ให้ประชาชนได้รับรู้และเป็นต้นแบบเพื่อการบริหารจัดการเมืองอื่น ๆ ต่อไป
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เรื่องลิขสิทธิ์/เป็นความคิดเห็นของผู้เขียน
เอกสารอ้างอิง
เอกสารอ้างอิง
หนังสือ
พูลศักดิ์ พุ่มวิเศษ. (2562). อนามัยสิ่งแวดล้อม (Environmental health). กรุงเทพมหานคร: แอคทีฟพริ้นท์.
วารสาร
พัชราวลัย ศุภภะ. (2561). เครือข่ายการพัฒนาความเป็นเมืองของชุมชนต้นแบบในองค์กรชุมชน ตำบลไร่ขิง อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย; 2(2): 69-80.
รงค์ บุญสวยขวัญ (2561). กรอบแนวคิดเพื่อการอธิบายการบริหารจัดการเมือง. วารสารราชภัฏสุราษฎร์ธานี; 5 (10): 33-60.
รายงานวิจัย
อภิดิฐ อุทิศธรรมศักดิ์, ดวงธิดา นันทาภิรัตน์, และปิยวุฒิ ศิริมงคล. (2561). ปัจจัยด้านประชากรศาสตร์ทัศนคติและแรงจูงใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่มีต่อการท่องเที่ยวเชิงถวิลหาอดีต: กรณีศึกษาเพลินวาน อําเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ในรายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการและนำเสนอผลงานวิชาการระดับชาติ UTCC Academic Day ครั้งที่ 2. (น. 1265-1278). มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย.
สื่ออิเล็กทรอนิกส์
ธนชีพ พีระธรณิศร์. (2564). การควบคุมและป้องกันโรคด้วยอนามัยสิ่งแวดล้อมพื้นฐานสู่วิถีใหม่. สืบค้นเมื่อพฤษภาคม 3, 2565, จาก: https://apps.hpc.go.th/dl/web/upFile/2020/10-5027-20201015104311/2e8f65ca915ecbaf4a48a3f05fb0213b.pdf
สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดประจวบคีรีขันธ์. (2565). จำนวนผู้ป่วยยืนยัน โรคโควิด 10 รายอำเภอ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ตามวันที่รายงาน 9 กรกฏาคม พ.ศ. 2565. จาก: https://th-th.facebook.com/ssjpcko. (สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 15, 2565)
World Health Organization. (2022). Coronavirus (COVID-19). จาก https://who.sprinklr.com (สืบค้นเมื่อ 15 มิถุนายน. 2565)
