การพัฒนากิจกรรมเสริมสร้างจิตสาธารณะของนักเรียนโดยใช้ตัวแบบ Developing Public Mind Activities for Students by using Modelling
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนากิจกรรมและศึกษาผลการใช้กิจกรรมเสริมสร้างจิตสาธารณะของนักเรียนโดยใช้ตัวแบบ ดำเนินการวิจัยโดยการสร้างกิจกรรมเสริมสร้างจิตสาธารณะและตรวจสอบความเหมาะสมของกิจกรรมโดยผู้เชี่ยวชาญ และศึกษาผลการใช้กิจกรรมเสริมสร้างจิตสาธารณะกับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 30 คน เครื่องมือในการทดลองประกอบด้วย แผนการจัดกิจกรรมพัฒนาจิตสาธารณะจำนวน 3 หน่วยการเรียนรู้ รวม 6 แผนการจัดกิจกรรม และแบบสังเกตจิตสาธารณะของนักเรียน ดำเนินการทดลองใช้กิจกรรมเสริมสร้างจิตสาธารณะกับนักเรียน ใช้เวลา 32 ชั่วโมง แล้วประเมินจิตสาธารณะของนักเรียนหลังการทดลองโดยการสังเกตพฤติกรรมจิตสาธารณะของนักเรียน โดยครู ครูที่ปรึกษา และครูผู้รับผิดชอบกิจกรรมพัฒนานักเรียน แล้ววิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า
1.กิจกรรมเสริมสร้างจิตสาธารณะของนักเรียนโดยใช้ตัวแบบ มี 7 องค์ประกอบ คือ หลักการและเหตุผล แนวคิดพื้นฐาน วัตถุประสงค์ โครงสร้างกิจกรรม วิธีการจัดการเรียนรู้ เนื้อหา และการวัดผลประเมินผล โดยกิจกรรมใช้ตัวแบบจากนิทาน หนังสั้น ตัวอย่างบุคคลในชุมชน บุคคลในโรงเรียน บุคคลในสังคม ตัวแบบจากเกม และตัวแบบจากการแสดงบทบาทสมมติ โดยกิจกรรมมีความเหมาะสมอยู่ในระดับมากที่สุด (= 4.66)
2.นักเรียนมีระดับจิตสาธารณะหลังการจัดกิจกรรมเสริมสร้างจิตสาธารณะโดยใช้ตัวแบบโดยรวมอยู่ในระดับพัฒนาเป็นนิสัย (= 4.55)
3.นักเรียนมีพัฒนาการจิตสาธารณะโดยรวมสูงขึ้นตามลำดับ คือหน่วยการเรียนรู้ที่1 มีจิตสาธารณะอยู่ในระดับเห็นคุณค่า (= 3.45) หน่วยการเรียนรู้ที่ 2 มีจิตสาธารณะอยู่ในระดับการจัดระบบ (
= 3.97) และหน่วยการเรียนรู้ที่ 3 มีจิตสาธารณะอยู่ในระดับพัฒนาเป็นนิสัย (
= 4.55)
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2561). สอนเด็กให้มีจิตสาธารณะ (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: วีพรินท์.
บุญชม ศรีสะอาด. (2554). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ : บริษัทสุวีริยาสาส์น จำกัด.
ประเวศ วะสี. (2541). ปฏิรูปการศึกษายกเครื่องทางปัญญาทางรอดจากความหายนะ. กรุงเทพฯ: มูลนิธิศรีสฤษดิ์วงศ์.
พรทรัพย์ ชื่นในเมือง. (2554). ผลของการใช้ชุดกิจกรรมแนะแนวตามแนวคิดพฤติกรรมนิยมที่มีต่อการพัฒนาพฤติกรรมการมีจิตสาธารณะของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนสตรีราชินูทิศจังหวัดอุดรธานี. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต (สาขาการแนะแนว). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, กรุงเทพฯ.
พรทิพย์ มนตรีวงษ์. (2554). การพัฒนาจิตสาธารณะในนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ด้วยการให้การศึกษากลุ่ม แบบพิจารณาเหตุผล อารมณ์และพฤติกรรม. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (สาขาจิตวิทยาการให้คำปรึกษา). มหาวิทยาลัยบูรพา, ชลบุรี.
สุชาดา จักรพิสุทธิ์. (2547). ชุมชนกับการมีส่วนร่วมจัดการศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยขอนแก่น. 27, 18-23.
อรนิตย์ ภูเขียว. (2560). การพัฒนากิจกรรมเพื่อเสริมสร้างจิตสาธารณะสำหรับนักเรียนระดับชั้น มัธยมศึกษาตอนต้น สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (สาขาการวิจัยและพัฒนาทางการศึกษา). มหาวิทยาลัยราชภัฏ พิบูลสงคราม, พิษณุโลก.
Bandura, A. (1977). Social Learning Theory. England Cliffs, New Jersey: Prentice-Hall.
Bloom, B. S., G. F. Madaus and J. T. Hastings. (1981). Evaluation to Improve Learning. Handbook II: Affective Domain. New York : Mckey Company.
