การพัฒนาสื่อมัลติมีเดียภาษาญี่ปุ่นเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวในพื้นที่ชุมชนตำบลป่าตึง อำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย The Development of Japanese Multimedia to Promote Tourism in Pa Teung Sub-district Community, Mae Chan District, Chiang Rai
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาสื่อมัลติมีเดียภาษาญี่ปุ่นเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวในพื้นที่ชุมชนตำบลป่าตึงอำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย 2) เพื่อพัฒนาศักยภาพทางด้านการใช้ภาษาญี่ปุ่นและสื่อมัลติมีเดียภาษาญี่ปุ่นของผู้นำเที่ยวในชุมชน และ 3) เพื่อประเมินความพึงพอใจที่มีต่อสื่อมัลติมีเดียภาษาญี่ปุ่น โดยกลุ่มตัวอย่างในการวิจัยในครั้งนี้คือผู้นำเที่ยวในชุมชนจำนวน 20 คน
ผลการวิจัยพบว่า 1) สื่อมัลติมีเดียภาษาญี่ปุ่นที่พัฒนาเป็นรูปแบบแผ่นป้าย QR-Code 2 รูปแบบ คือ QR-Code แนะนำกิจกรรมในสถานที่ท่องเที่ยว และ QR-Code เรียนภาษาญี่ปุ่นสำหรับผู้นำเที่ยวในชุมชน โดยตรวจสอบคุณภาพความเหมาะสมจากผู้เชี่ยวชาญ 3 ท่าน ได้ค่าเฉลี่ยดัชนีความสอดคล้อง (IOC) เท่ากับ 1.00 มีค่าความเหมาะสมใช้ได้ 2) ผลสัมฤทธิ์ของผู้เข้ารับการฝึกอบรมก่อนและหลังฝึกอบรมการใช้ภาษาญี่ปุ่นและการใช้สื่อมัลติมีเดียภาษาญี่ปุ่น พบว่าคะแนนหลังการอบรมสูงกว่าก่อนการอบรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.5 และ 3) ผลประเมินความพึงพอใจที่มีต่อสื่อมัลติมีเดียภาษาญี่ปุ่น อยู่ในระดับมาก โดยมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.47 และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 0.50 เนื่องจากสื่อมัลติมีเดียมีรูปแบบสีสันสวยงาม มีความทันสมัย และสะดวกต่อการใช้งาน สามารถนำไปใช้ได้จริง จึงถือได้ว่าสื่อมัลติมีเดียภาษาญี่ปุ่นเป็นสื่อที่มีคุณภาพ ที่ชุมชนสามารถนำไปใช้เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว ช่วยให้นักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นที่มีความสนใจรูปแบบการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมได้เข้าใจถึงลักษณะต่าง ๆ ของกิจกรรมการท่องเที่ยวนั้น ๆ นำไปสู่การเรียนรู้วัฒนธรรมของชุมชนได้เป็นอย่างดี
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรวรรณ สังขกร, และศันสนีย์ กระจ่างโฉม. (2562). Wellness Tourism เจาะลึกพฤติกรรมและความต้องการนักท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ ในพื้นที่ล้านนา 8 จังหวัดภายใต้โครงการหน้าต่างการท่องเที่ยวสู่ล้านนา (รายงานการวิจัย). เชียงใหม่: ศูนย์วิจัยและพัฒนาการท่องเที่ยว สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ณัฐกร สงคราม. (2554). การออกแบบพัฒนามัลติมีเดียเพื่อการเรียนรู้. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทวีศักดิ์ กาญจนสุวรรณ. (2546). Multimedia ฉบับพื้นฐาน. กรุงเทพฯ: ไทยเจริญการพิมพ์.
บุษบา ไพสิฐสิริรักษา. (2554). การพัฒนาสื่อมัลติมีเดียด้านการฟังและการพูดภาษาอังกฤษเพื่อการท่องเที่ยวเชิงศิลปวัฒนธรรมสำหรับมัคคุเทศก์น้อย โรงเรียนปงรัชดาภิเษก อำเภอปง จังหวัดพะเยา. (วิทยานิพนธ์ ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีสื่อและการสื่อสาร). มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
ปฏิพันธ์ อุทยานุกุล และคณะ. (2562). การพัฒนาคู่มือมัคคุเทศก์ท้องถิ่นและโมบายแอพพลิเคชั่นเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชน โดยใช้องค์ความรู้ทางภาษา วัฒนธรรม และภูมิปัญญาท้องถิ่นเป็นฐานะ กรณีศึกษาตำบลป่าตึง อำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย. วารสารการวิจัยกาสะลองคำ, ปีที่ 13 (ฉบับที่ 1), หน้า83-93.
ปทุมพร แก้วคำ และคณะ. (2561). การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนบ้านฮ่องแฮ่. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, ปีที่ 12 (ฉบับที่3), หน้า 133-149.
ประกาศิต เชอมือกู่. สัมภาษณ์. 4 กรกฎาคม 2563.
พิมพ์ชนก สุวรรณศรี. (2563). การพัฒนาสื่อมัลติมีเดียในการนำเสนอข้อมูลเชิงประวัติศาสตร์ของแหล่งท่องเที่ยวในเมืองเชียงใหม่. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร. ปีที่ 40 (ฉบับที่ 2), หน้า 23-33.
สภาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยงแห่งประเทศไทย. (2561). ดัชนีความเชื่อมั่นผู้ประกอบธุรกิจ การท่องเที่ยวในประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ 2 กรกฎาคม 2563, จากเวปไซต์: http://www.thailandtourismcouncil.org/wp-content/uploads/2018/06/AW-TTCI-Q2-2018.pdf.
สํานักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2560). รายงานสถิติการท่องเที่ยวประเทศไทย ประจําปี พ.ศ. 2560. สืบค้นเมื่อวันที่ 20 มีนาคม 2563. จากเวปไซต์: https://www.mots.go.th/more_news.php?cid=411.
สำนักงานประชาสัมพันธ์จังหวัดเชียงราย. (2559). หัวข้อนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติเดินทางมาท่องเที่ยวจังหวัดเชียงรายเพิ่มมากขึ้น. สืบค้นเมื่อ 20 มีนาคม 2563. จากเวปไซต์: 2562http://prcr.prdnorth.in.th/news-detail.php type=1&id=37&fbclid=IwAR1IxmNDZXUsUAhLKI5EzXdZ6lwM0nbO9s5aN4xBQuoWGa-8YGRdebGJqm8.
Nindum, K. et al. (2018). The youth development guideline as a communicator forethnic tourism promotion in Mae Chan District, Chiang Rai Province (Research report). Chiang Rai: Faculty of Management Chiang Rai Rajabhat University. [in Thai]