หลักปฏิบัติเพื่อทำให้มนุษย์มีคุณค่าต่อชีวิตตามหลักพระพุทศาสนา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้ มีวัตถุประสงค์ศึกษาวิเคราะห์ “หลักปฏิบัติเพื่อทำให้มนุษย์มีคุณค่าต่อชีวิตตามหลัก พระพุทศาสนา” พบว่า การดำเนินชีวิตของมนุษย์ที่นับถือพระพุทธศาสนาจะต้องมีคุณธรรมจริยธรรมต่อกันในการในการดำเนินชีวิต คือ ศีล 5 เพื่อมีชีวิตที่ดี สามารถอยู่ร่วมกันเป็นสังคมได้เป็นอย่างดี และมีความสุข ในการมีคุณธรรมจริยธรรมต่อกันเป็นเบื้องต้น ซึ่งเป็นข้อปฏิบัติทางศีลธรรมเบื้องต้นจนถึงระดับขั้นสูงสุด ซึ่งอาศัยการกระทำใน 2 ลักษณะ คือ (1) การกระทำใดที่มีรากฐานมาจากกุศลมูล ถือว่า เป็นการกระทำที่ดีมีประโยชน์มีคุณค่า และ (2) การกระทำที่มีรากฐานมาจากอกุศลมูล ซึ่งมีหลักสำหรับพิจารณาตัดสินว่า อะไรผิด อะไรถูก อะไรสมควร อะไรไม่สมควร โดยมีหลักพิจารณา ก็คือ เจตนาของการกระทำ พฤติกรรมของจิต ผลของการกระทำ ที่ต้องลงมือปฏิบัติเอง และพิสูจน์ให้เห็นจริงด้วยตนเอง ทำให้เกิดคุณค่าต่อชีวิตอย่างถูกต้องและดีงานไปตลอดนั้นเอง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรจากวารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
บุญมี แท่นแก้ว. (2527). ปรัชญาฝ่ายบุรพทิศ. กรุงเทพมหานคร: ภาควิชาปรัชญาและศาสนา คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, วิทยาลัยครูบ้านสมเด็จเจ้าพระยา.
________. (2540). พระพุทธศาสนากับปรัชญา. (Buddhism and Philosophy). กรุงเทพมหานคร: บริษัท ว. เพ็ชรกุล จำกัด.
พระเทพเวที (ป.อ. ปยุตฺโต). (2536). ยิ่งก้าวถึงสุขยิ่งใกล้ถึงธรรม. กรุงเทพมหานคร: ธรรมสภา.
________. (2532). พุทธธรรมฉบับปรับปรุงและขยายความ, กรุงเทพมหานคร : มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2546). พุทธธรรม ฉบับปรับปรุงขยายความ. พิมพ์ครั้งที่ 11. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.
________. (2540). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. พิมพ์ครั้งที่ 8, ฉลองสมโภชพระไตรปิฎกภาษาบาลี อักษรล้านนา. กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระราชวรมุนี (ประยุร ธมฺมจิตฺโต). (2525). พุทธธรรม ฉบับปรับปรุงขยาย. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพมหานคร: ธรรมสถานจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2535). พระไตรปิฎกภาษาบาลี. ฉบับมหาจุฬาเตปิฏกํ. 2500. กรุงเทพมหานคร : หาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
________. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย. ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร : มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน, พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน 2542. กรุงเทพมหานคร : พิมพ์ที่ นานมีบุ๊คพับลิเคชั่นส์, 2542.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2532). พจนานุกรมศัพท์ปรัชญา อังกฤษ-ไทย. กรุงเทพมหานคร : อัมรินทร์ พริ้นติ้งกรุ๊ฟ.
วศิน อินทสระ. (2549). พระพุทธศาสนา. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ธรรมดา.
วิทย์ วิศทเวทย์. (2526). จริยศาสตร์เบื้องต้น มนุษย์กับปัญหาจริยธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพมหานคร: อักษรเจริญทัศน์.
ศิวรักษ์. ส.. (2526). ก้าวแรกของปรัชญาฝรั่ง. กรุงเทพมหานคร: บริษัทสำนักพิมพ์ไทยวิวัฒนาพานิช จำกัด.
สมภาร พรมทา. (2535). พุทธศาสนากับปัญหาจริยศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: สารมวลชลจำกัด.
Aristotle, (1925). Nicomachean Ethics. First published by Oxford New York. Oxford University Press. Stumpf, Samuel Enoch. (1975). Socrates to Sartre: a History of Philosophy. 2n ed.
