วิเคราะห์การบรรลุธรรมของพระเจ้าพิมพิ สารในชนวสภสูตร
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ 3 ข้อ คือ 1) เพื่อศึกษาประวัติและการบำเพ็ญบารมีของพระเจ้าพิมพิสารในชนวสภสูตร 2) เพื่อศึกษาการบรรลุธรรมในคัมภีร์พระพุทธศาสนาเถรวาท และ 3) เพื่อศึกษาวิเคราะห์การบรรลุธรรมของพระเจ้าพิมพิสารในชนวสภสูตร เป็นการวิจัยเชิงเอกสาร
ผลการวิจัยพบว่า วิเคราะห์การบรรลุธรรมเป็นพระโสดาบันของพระเจ้าพิมพิสารในชนวสภสูตร กล่าวคือ พระเจ้าพิมพิสารทราบข่าวการเสด็จมาของพระพุทธเจ้าถึงกรุงราชคฤห์โดยทรงประทับอยู่ที่ต้นไทรชื่อสุประดิษฐเจดีย์ เขตราชอุทยานลัฏฐิวัน พระเจ้าพิมพิสารพร้อมด้วยพระบรมวงศ์นุวงศ์เสนามหาอำมาตย์พราหมณ์และคหบดีประมาณ 120,000 คนเป็นราชบริวาร เสด็จไปเฝ้าพระพุทธเจ้า พระพุทธเจ้าตรัสแสดงอนุปุพพิกถา และอริยสัจ 4 เมื่อจบพระธรรมเทศนา พระเจ้าพิมพิสารพร้อมด้วยข้าราชบริพารละสังโยชน์เบื้องต้นได้ 3 ประการกล่าวคือ สักกายทิฏฐิ วิจิกิจฉา สีลัพพตปรามาส ดำรงอยู่ในโสดาปัตติผล และวิเคราะห์การบรรลุพระสกทาคามีของชนวสภยักษ์ โดยสนังกุมารพรหมแสดงธรรมตามที่พระพุทธเจ้าทรงสอนรวม 4 เรื่อง คือ 1) เรื่องการเจริญอิทธิบาท 4 ประการ 2) เรื่องวิธีการบรรลุโอกาส 3 ประการ 3) เรื่องสติปัฏฐาน 4 ประการ 4) บริขารแห่งสมาธิ 7 ประการ ในตอนท้าย สนังกุมารพรหมทรงสรุปว่า มีชาวมคธผู้มีความเสื่อมใสอันไม่หวั่นไหวในพระพุทธ พระธรรม และพระสงฆ์ จำนวน 2,300,000 คน ที่ล่วงลับดับชีพไปแล้ว เป็นพระโสดาบันก็มี เป็นพระสกทาคามีก็มี และที่เป็นพระอนาคามีก็คงมี อนึ่ง ในชนจำนวนนั้น ผู้ที่เป็นพระสกทาคามีก็มีอยู่เช่น ชนวสภยักษ์คือ พระเจ้าพิมพิสารในอดีต
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรจากวารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. พระไตรปิฎกภาษาบาลี ฉบับมหาจุฬาเตปิฏกํ
กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2535.
_________.พระไตรปิฏกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร:
โรงพิมพ์ มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2539.
คณาจารย์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, พระไตรปิฎกภาษาไทยฉบับมหาวิทยาลัย
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่มที่ ๑๐, กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณ
ราชวิทยาลัย, ๒๕๓๙.
จำนงค์ ทองประเสริฐ ราชบัณฑิต, แผนการกู้อิสรภาพของเจ้าชายสิทธัตถะ,กรุงเทพมหานคร:
โรงพิมพ์ บริษัท สหธรรมิก จำกัด, ๒๕๔๗.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต), พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม, กรุงเทพมหานคร:
บริษัท สหธรรมิก จำกัด, ๒๕๕๔.
พระมหามีนา ถาวโร (ไชยอุด), ศึกษาการบรรลุธรรมของพระวังคีสเถระ, วิทยานิพนธ์
พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวิปัสสนาภาวนา, บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัย
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๕๘.
พระศรีกิตติใสภณ, มหาชนบท ๑๖ แคว้นในชมพูทวีปสมัยพุทธกาล และจดหมายเล่าเรื่อง
อนาคาริกธัมมปาละ, กรุงเทพมหานคร: วัดจักรวรรดิราชาวาส, ๒๕๓๙.