การล้างบาป แก้ไขกรรม ตามคัมภีร์พุทธศาสนา

Abstract

หนังสือเล่มนี้มีชื่อเรื่อง “การล้างบาป แก้ไขกรรม ตามคัมภีร์พุทธศาสนา” ผู้เขียนโดย “พระภาวนาพิศาลเมธี วิ. (ประเสริฐ มนฺตเสวี)” ท่านมองว่า “บาป” ย่อมไม่เป็นที่ปรารถนาของมนุษย์ทุกคน ไม่ว่าผู้นั้นจะนับถือศาสนาใดหรือเป็นคนพาลไร้ศาสนา ก็ย่อมรู้สึกไม่ดีทุกครั้งเมื่อถูกตราหน้าว่าเป็นคนบาป หรือถูกตำหนิว่า “ทำบาป” แม้กำลังจะเชือดคอไก่ก็ตามนั่นก็เพราะบาปเป็นชื่อของความชั่ว ความไม่ดี เป็นเหตุนำมาซึ่งความทุกข์ร้อน และความย่อยยับของชีวิตในภายภาคหน้า สำหรับผู้มีศาสนาก็กลัวว่าจะต้องไปตกนรกหมกไหม้ ส่วนผู้ไร้ศาสนาไม่เชื่อในโลกหน้าก็กลัวว่า ความสุขสบาย ความสมหวังที่ตนได้รับอยู่ในปัจจุบัน จะถูกบาปส่งผลทำให้ต้องย่อยยับอับจนไปในที่สุด อาชญากรหลายคนแม้ถูกจับดำเนินคดีด้วยหลักฐานอันชัดแจ้ง ก็ยังพยายามบ่ายเบี่ยงแก้ตัวว่าตนไม่ได้ทำ ตนถูกกลั่นแกลัง แม้ไม่กลัวต่อโทษภัยที่จะได้รับตามกฎหมาย แต่ก็กลัวที่จะถูกตราหน้าว่าเป็น “คนบาป คนชั่ว” เพราะเหตุนี้พระปัญญาตรัสรู้ของพระพุทธเจ้ารู้แจ้งว่า บาปทำให้มวลสรรพสัตว์ต้องตกนรก ไม่ว่าผู้นั้นจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม เพราะนี่เป็นกฎธรรมชาติ ไม่ขึ้นกับความเชื่อหรือศาสนาใด ๆ เมื่อมนุษย์ผู้นิยมในเหตุผลน้อมใจเชื่อในพระปัญญาตรัสรู้ของพระพุทธเจ้าแล้ว ทำให้หวนคิดกังวลถึงการกระทำผิดพลาดอันเป็นบาปในอดีตของตน จึงพากันทุกข์ร้อนเพื่อหาแน่วทางแก้ไข หรือปลอบประโลมใจให้ดำรงความเป็นปกติจิตอยู่ได้ในชีวิตประจำวัน ด้วยการเร่งทำบุญเพื่อหนีบาป และถ้าเป็นไปได้ ลบล้างบาปไปเลยได้ยิ่งดี แต่ในที่สุดก็ไม่มีใครหลีกหนีความเสื่อมโทรมของสังขารร่างกายไปได้ นั้นก็คือ “ต้องตาย” จากนั้นก็ต้องประสบทุกข์ยิ่งกว่าทุกข์ใด ๆ จะเทียบได้ นั่นคือต้องตกนรกหมกไหม้ ตามอำนาจบาปกรรมที่เคยทำไว้ ดังที่ปรากฏในคัมภีร์พระไตรปิฎกบันทึกคำว่า “นรก” ว่าเป็นภพที่มีแต่ความร้อนรนทุกข์ทรมาน หลีกหนีไม่ได้ ตายก็ไม่ได้ พระเถระท่านหนึ่งกล่าวเปรียบเทียบไว้ว่า “ความรู้สึกทุกข์ทรมานในนรกก็เหมือนกับเราฝันร้ายอย่างสุด ๆ ต่างกันแต่ในนรก เราไม่มีโอกาสผวาตื่นเท่านั้นเอง ถ้าถูกจับทรมานโยนลงในกองไฟ หรือถูกจับกรอกปากด้วยน้ำกรดแล้วตายไป ก็ยังพอทน แต่นี่อะไรในคัมภีร์พระไตรปิฎกพระพุทธเจ้าตรัสไว้ชัดเจนว่า หนีไม่ได้ ตายก็ยังไม่ได้จนกว่าจะสิ้นกรรม” แล้วมีใครบ้างที่ไม่เคยทำบาป