การพัฒนาทักษะการปฏิบัติเครื่องสายไทย โดยใช้หลักการแอคทีฟเลินนิ่งร่วมกับแนวคิดการสอนของซิมพ์ซัน สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนราชินี กรุงเทพมหานคร

บทคัดย่อ

        การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาทักษะการปฏิบัติเครื่องสายไทยโดยใช้หลักการแอคทีฟเลินนิ่งร่วมกับแนวคิดการสอนของซิมพ์ซัน ผ่านเกณฑ์คะแนนร้อยละ 70 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน รายวิชาดนตรีไทย ก่อนและหลังเรียนโดยใช้หลักการแอคทีฟเลินนิ่งร่วมกับแนวคิดการสอนของซิมพ์ซัน กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนราชินี จำนวน 30 คน ได้มาจากการสุ่มอย่างง่ายโดยการจับฉลาก เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้แบบแอคทีฟเลินนิ่งตามแนวคิดของซิมพ์ซัน และแบบประเมินทักษะการปฏิบัติเครื่องสายไทย ซึ่งผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหา (IOC) จากผู้เชี่ยวชาญ และหาค่าความเชื่อมั่นด้วยวิธีสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติ t-test แบบกลุ่มสัมพันธ์ ผลการวิจัยพบว่า 1) นักเรียนร้อยละ 97.15 ผ่านเกณฑ์ร้อยละ 70 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนด สะท้อนว่ากระบวนการสอนแบบแอคทีฟเลินนิ่งมีประสิทธิภาพและส่งผลต่อพัฒนาการครบทุกลำดับขั้นของพฤติกรรมพิสัยของซิมพ์ซัน 2) คะแนนผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยมีค่า t = 19.99 และค่า p < .001 แสดงว่ากระบวนการเรียนรู้ช่วยพัฒนาความเข้าใจและทักษะการปฏิบัติได้อย่างชัดเจน