การท่องเที่ยวเชิงปัญญากรณีศึกษาสัณฐานหินทรายที่เป็นแหล่งท่องเที่ยวของจังหวัดอุบลราชธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพทางกายภาพและลักษณะสัณฐานหินทรายและการสื่อความหมายการรับรู้เชิงปัญญาตามมิติการรับรู้เชิงกายทัศน์ จินตทัศน์ และภูมิรู้เชิงมโนทัศน์สำหรับรองรับการท่องเที่ยวเชิงปัญญา และ 2) เพื่อกำหนดแนวทางการจัดการท่องเที่ยวสัณฐานหินทรายแหล่งท่องเที่ยวเชิงปัญญาของอุทยานแห่งชาติผาแต้ม จังหวัดอุบลราชธานี โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ กับกลุ่มผู้ให้ข้อมูลหลัก 25 คน ใช้การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหาตรวจสอบข้อมูลสามเส้า ผลการศึกษาพบว่า หลักการท่องเที่ยวเชิงปัญญา คือ รู้เห็นด้วยกายภาพ รู้พิจารณาด้วยใจ และรู้คิดด้วยปัญญา ผลที่ได้ประกอบด้วย มติการรับรู้เชิงกายทัศน์ มิติการพิจารณาเชิงจินตทัศน์ มิติการรู้เชิงมโนทัศน์ เกิดเป็นแนวทางการจัดการท่องเที่ยวสัณฐานหินทรายแหล่งท่องเที่ยวเชิงปัญญาของอุทยานแห่งชาติผาแต้ม จังหวัดอุบลราชธานี คือ จัดเส้นทางการท่องเที่ยวเชิงสัณฐานหินทรายเป็นอัตลักษณ์เชิงเดียว จัดเส้นทางการท่องเที่ยวเชิงพื้นที่ จัดเส้นทางการท่องเที่ยวเชิงผสม จัดเส้นทางเพื่อการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์มโนทัศน์ในเขตอุทยานผาแต้ม และจัดเส้นทางส่งเสริมกิจกรรมการสร้างสรรค์มโนทัศน์เชิงคิดผ่านสัณฐานหินทราย
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
Jangjaicharoen, P. (2015). Cultural Tourism Management, A case study of Ogimachi Community, Shirakawa-go Village, Gifu Prefecture, Japan. Bangkok: Thammasat University.
Ministry of Tourism and Sports. (2017). The manual of managing the creative tourist attraction. Bangkok: Ministry of Tourism and Sports.
Onsang, S. (2008). The guideline of the capacity development of the temple of Mukdahan for Cultural Tourism. Master of Arts. Maha Sarakham Univeristy.
Pimonsompong, C. (2011), Tourism: The dimension of the integrated science. MIS Journal of Naresuan University, 7(1), 1-4.
PraphromKunaporn (Por Or Payutato). (1971). Buddhist moral code(The previous edition). Bangkok: Permsup Printing Press.
PraphromKunaporn (Por Or Payutato). (2010). Buddhist moral code(The previous edition). Bangkok: Permsup Printing Press.
Raymond, C., & Richards, G. (2000). Creative Tourism. Tilburg: Department of Leisure Studies Tilburg University.
Santa Fe International Conference on Creative Tourism. (2006). Towards Sustainable Strategies for Creative Tourism. Retrieved November 8, 2019, from https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000159811
The organization for managing and Developing the special area for the sustainable tourism (Public Organization). (2009). Creative Tourism. Retrieved October 28, 2019 from http://creativetourism.circlecamp.com /index.php?page=aboutus
Underground Resource Department. (2007). The classification of the region for geology management and underground resource, Ubon Ratchathani Province. Bangkok: Chanwanich Security Printing.
Underground Resource Department. (2012). The complete gathering report edition, the survey study, the evaluation and the data processing of the geology source and the determination of the geology conserving source, Ubon Ratchathani Province. Retrieved November 15, 2019, from www.dmr.go.thm
Worrakawin, K. (2011). The Tourism geography of Thailand. Bangkok: Academic quality development Press (Por Wor).
Yangprayong, P., & Chuaimanee, S. (2019). The ecological tourism of Thai tourists: The case study of Poophapetch cave tourism, Satun Province. Economics Journal and Public Policy, Srinakharinwirotprasarnmit University, 7(13), 56-70.
