ปัจจัยความสำเร็จของการจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืนของชุมชนหมู่บ้านคีรีวง จังหวัดนครศรีธรรมราช
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1. เพื่อศึกษาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืนของชุมชนหมู่บ้านคีรีวง จังหวัดนครศรีธรรมราช 2. เพื่อศึกษาปัจจัยความสำเร็จของการจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืน หมู่บ้านคีรีวง จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยมีผู้ให้ข้อมูลสำคัญ เป็นผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศของชุมชนหมู่บ้านคีรีวง จังหวัดนครศรีธรรมราช จำนวน 30 ราย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์เชิงลึกและแบบสอบถาม ผลการศึกษาวิจัย พบว่า 1) แหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศที่มีศักยภาพของชุมชนหมู่บ้านคีรีวง จังหวัดนครศรีธรรมราช ได้แก่ หนานหินท่าหา สะพานแขวน-ท่าหา ถ้ำน้ำวังศรีธรรมโศกราช น้ำตกวังไม้ปัก ศักยภาพในพื้นที่ พบว่า พื้นที่ศักยภาพและโอกาสที่ดีทางเศรษฐกิจ เนื่องจากเป็นการท่องเที่ยวเชิงนิเวศมีความหลากหลายทางชีวภาพ มีการผลิตสินค้าของชุมนเพื่อการจำหน่ายอย่างเป็นรูปธรรม 2) ผลการศึกษาปัจจัยความสำเร็จ ในการแสดงความคิดเห็นของภาครัฐภาคเอกชน ประชาชน และนักท่องเที่ยวต่อปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืนของชุมชนหมู่บ้านคีรีวง จังหวัดนครศรีธรรมราช มีความหลากหลายทางชีวภาพของทรัพยากร ส่งผลต่อความสำเร็จของการจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืน สามารถจัดกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศโดยเน้นรูปแบบการท่องเที่ยวเชิงนิเวศที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
Chulvanich, S., & Wattanapradith, K. (2019). Women and Sangha: A Study of Ways for Women’s Participation in the Development of Mahachulalongkornrajavidyalaya University. Journal of MCU Peace Studies. 7(Supplemental Issue), 122-135.
Junead, J. et al. (2018). Patterns that Affect Success of Sustainable Ecotourism Management of Bang krachao Community in Samut Prakarn Province. Christian University of Thailand Journal, 24(4), 548-561.
Kerdjan, O. (2014). The Participation of Local Communities in Eco-Tourism Management at Klongkon Mangrove Forest in Samutsongkhram Province. Master of Arts, Department of Tourism Management. Dhurakij Pundit University.
Kongprasert, P. (2008). Integrated Ecotourism Planning for Sustainable Tourism Development on Pha-ngan Island, Suratthani Province. Master of Science, Ecotourism Planning and Management. Srinakharinwirot University.
Moonchua, B (2020). Ecotourism Management System for Royal Thai Navy. Mahachula Academic Journal, 7(1), 289-300.
Nakhon Si Thammarat Provincial Cultural Office. (2017). Khiriwong village, Nakhon Si Thammarat. Retrieved from https://www.m-culture.go.th/nakhonsrithammarat/more_news.php?cid=31
Phramaha Nat Sativepullo. & Wattanapradith, K. (2019). An Analytical Study of Peaceful Culture of Pow Karen Ethnic Group: A Case Study of Sanepong Village, Laiwo Sub-District, Sangkhlaburi District, Kanchanaburi Province. Journal of MCU Peace Studies. 7(Supplemental Issue), 91-106.
Untachai, S. (2011). The Development of Integrated Ecotourism Marketing Management to be Sustainable in Upper Northeastern, Thailand. Udon Thani: Udon Thani Rajabhat University.
Wittayathanaratana, S. (2011). The Future of Technology in the Travel Industry Part 1. Retrieved from http://www.etatjournal.com/mobile/index.php/menu-read-tat/menu-2011/menu-2011-oct-dec/66-42554-technology-tourism
Yangprayong, P., & Chuaymanee, S. (2016) Ecotourism of Thai tourist: The case Visiting Phu Pha Phet Cave, Satun Province. Economics and Public Policy Journal, 7(13), 56-70.
