การพัฒนาหลักสูตรบูรณาการเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการสร้างสรรค์และนวัตกรรมของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อพัฒนาหลักสูตรบูรณาการเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการสร้างสรรค์และนวัตกรรมของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย และเพื่อประเมินหลักสูตร โดยหลักสูตรที่พัฒนาขึ้น ประกอบด้วย หลักการ จุดมุ่งหมาย เนื้อหาสาระ โครงสร้าง กิจกรรมการเรียนรู้ และการวัดและประเมินผล โดยเน้นการบูรณาการหลักสูตรที่ดำเนินการภายใต้กรอบแนวคิด OIC-DET กระบวนการฝึกความคิดสร้างสรรค์ 6 ขั้นตอน ผลการวิจัยพบว่า คุณภาพของหลักสูตรจากการตรวจสอบโดยผู้ทรงคุณวุฒิมีความเหมาะสมอยู่ในระดับมาก โดยปรากฏผล ดังนี้ 1) ความสามารถในการสร้างสรรค์และนวัตกรรมหลังทดลองใช้หลักสูตรสูงกว่าก่อนทดลองใช้หลักสูตรอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2) ผลการประเมินความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อหลักสูตร โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก และ 3) ผลการประเมินคุณค่าและความเป็นไปได้ของหลักสูตรจากผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการใช้หลักสูตรโดยภาพรวมอยู่ในระดับมากถึงมากที่สุด
Article Details
เอกสารอ้างอิง
วารสารวิชาการ พระจอมเกล้าพระนครเหนือ, 18(2), น. 63-69.
ชวลิต ชูกำแพง. (2559). การวิจัยและพัฒนาหลักสูตร แนวคิดและกระบวนการ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2557). การพัฒนาหลักสูตร ทฤษฎีสู่การปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: วีพรินท์.
พรชัย มงคลวนิช, วรากรณ์ สามโกเศศ และประกอบ รัตนพันธ์. หลักสูตรที่ดี. ข่าวประกันคุณภาพการศึกษา มจพ., (360), สืบค้นเมื่อ 1 กุมภาพันธ์ 2561,
จาก www.qa.kmutnb.ac.th/qa_news/2559/QANEWS360_25590502.pdf
เลขาธิการสภาการศึกษา, สำนักงาน. (2559). รายงานสภาวะการศึกษาไทย ปี 2557/2558 จะปฏิรูปการศึกษาไทยให้ทันโลกในศตวรรษที่ 21 ได้อย่างไร.
กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
_______. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
ธำรง บัวศรี. (2545). ทฤษฎีหลักสูตร: การออกแบบและพัฒนา (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ธนธัชการพิมพ์.
นิรมล ศตวุฒิ. (2523). หลักสูตรและการสอน (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: ชวนพิมพ์.
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีการสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.
_______. (2556). การสร้างการเรียนรู้สู่ศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.
วิชัย วงษ์ใหญ่ และมารุต พัฒผล. (2558). กระบวนทัศน์การโค้ชเพื่อเสริมสร้างทักษะการสร้างสรรค์และนวัตกรรม. กรุงเทพฯ: จรัลสนิทวงศ์การพิมพ์.
สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย. (2557). ข้อเสนอเชิงนโยบายเพื่อการปฏิรูประบบการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย.
องอาจ นัยพัฒน์. (2557). กระบวนการเรียนรู้สู่อนาคต: บันทึกสรุปและการปรับเปลี่ยนที่ท้าทาย ใน องอาจ นัยพัฒน์ (บ.ก.), การวิจัยสถาบันและกระบวนการเรียนรู้สู่อนาคต (น. 105-120).
กรุงเทพฯ: วงตะวัน.
Beauchamp, A. (1968). Curriculum theory (2nd ed.). Illinois: The Kagg.
Naiman, L. (2018). Design thinking as a strategy for innovation. Retrieved September 16, 2018, from https://www.creativityatwork.com
Partnership for 21st Century Learning (P21). (2019). P21's framework for 21st century learning. Retrieved March 10, 2019, from https://static.battelleforkids.org
Taba, H. (1962). Curriculum development theory and practice. New York: Harcourt, Brace & World.
The Scottish Government. (2018). Curriculum for excellence: Building the curriculum 3. Retrieved May 12, 2018, from https://education.gov.scot/documents/btc3.pdf
Tyler, R. W. (1971). Basic principles of curriculum and instruction. Illinois: The University of Chicago Press.
