การเชื่อมโอนภาษา: ทางเลือกเพื่อการสอนอ่านภาษาไทย สำหรับนักเรียนกลุ่มชาติพันธุ์

Main Article Content

ฐิติพร ไขแสง
วิเชียร ธำรงโสตถิสกุล
อังคณา อ่อนธานี
จักรกฤษณ์ จันทะคุณ

บทคัดย่อ

ในสภาพสังคมปัจจุบัน  โรงเรียนตามพื้นที่ชายขอบ หรือโรงเรียนในถิ่นทุรกันดาร จะมีนักเรียนกลุ่มชาติพันธุ์เป็นจำนวนมากที่เข้ามาเรียน  จึงเป็นปัญหาต่อการจัดการเรียนการสอนของครูที่ต้องทำการสอนนักเรียนที่มีความหลากหลายชาติพันธุ์ในห้องเรียน  ทั้งยังเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้นักเรียนไม่อยากมาโรงเรียน  เนื่องจากไม่สามารถสื่อสารกับครูและเพื่อน ๆ ได้  ไม่สามารถอ่านและเขียนภาษาไทย ที่เป็นภาษามาตรฐานสำหรับใช้ในการเรียนรู้ได้ เนื่องจากครูผู้สอนส่วนใหญ่ไม่รู้ภาษาของนักเรียน รวมทั้งวัฒนธรรมท้องถิ่นของนักเรียน จึงสอนเพียงภาษาไทยเพียงภาษาเดียว  ซึ่งยากต่อการเข้าใจและการสื่อสารต่อกันระหว่างครูและนักเรียนเป็นอย่างยิ่ง  การเชื่อมโอนภาษา จึงเป็นทางเลือกหนึ่งสำหรับครูที่สอนในห้องเรียนที่มีนักเรียนกลุ่มชาติพันธุ์  อันจะทำให้ครูมีความรู้ความเข้าใจถึงแนวทางการนำทฤษฎีนี้สู่ปฏิบัติการสอนในห้องเรียน เพื่อเป็นการลดความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา ทั้งยังเป็นแนวทางสำหรับครูในการพัฒนาการเรียนรู้ด้านการอ่านภาษาไทยสำหรับนักเรียนกลุ่มชาติพันธุ์นี้ได้ดียิ่งขึ้น


 

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิชาการ (Academic Articles)

เอกสารอ้างอิง

ฐิติมดี อาพัทธนานนท์. (2561). โรงเรียนหลากวัฒนธรรม : นโยบายการจัดการศึกษาของรัฐไทยในสังคมพหุวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นงเยาว์ เนาวรัตน์. (2559). การศึกษาพหุวัฒนธรรมเบื้องต้น : เรียนรู้เพื่ออยู่ร่วมกันในศตวรรษ
ที่ 21. คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
นงเยาว์ เนาวรัตน์. (2561). การศึกษาพหุวัฒนธรรม : มุมมองเชิงวิพากษ์และการปฏิบัติการในโรงเรียน . เชียงใหม่ : คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
พิมพันธ์ เตชะคุปต์ และพเยาว์ ยินดีสุข. (2558). รู้เนื้อหาก่อนสอนเก่ง การเปลี่ยนวัฒนธรรมคุณภาพในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รุ่งฤดี แผลงศร. (2561). ศาสตร์การสอนภาษาไทย ในฐานะภาษาต่างประเทศ. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
วัชรพล วิบูลยสิน . (2561). วิธีวิทยาการการจัดการเรียนรู้ภาษาไทย.กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. (2551). บทความวิชาการ : ชาตินิยมกับพหุวัฒนธรรม. ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร มหาวิทยาลัยศิลปากร.
องค์การยูนิเซฟ ประเทศไทย. (2560). ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับภาษา ชาติพันธุ์ และการจัดการศึกษา. ปัตตานี :สำนักพิมพ์อิควาน มีเดีย แอนด์ ดีไซด์.
Creese, Angela and Adrian Blackledge.(2010). Translanguaging in the Bilingual Classroom: A Pedagogy for Learning and Teaching? Modern Language Journal 94 (1). Oxford: Blackwell.
Christina Celic and Kate Seltzer. (2013). Translanguaging : A Cuny-nysieb Guide for Educators.
Lagabaster, David; García, Ofelia (2014). Translanguaging: Towards a dynamic model of bilingualism at school. Cultural Education.
Mazzaferro, Gerardo.(2018). Translanguaging as Everyday Practice. Cham Springer. ISBN 978-3-319-94851-5.
Ofelia Garcia. (2014). Education, Multilingualism and Translanguaging in the 21st Century. Oxford: Blackwell.
Ofelia Garcia. (2017). The Translanguaging classroom. Printed in the United States of America.
Tassanee Kampittayakul. (2018). The Role of Translanguaging in Improving Thai learner Interactional Competence in Dyadic English as a Foreign Language Tutorial Sessions.