ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อความต้องการการเรียนรู้ตลอดชีวิตของผู้สูงอายุในตำบลแวงน่าง อำเภอเมือง จังหวัดมหาสารคาม

Main Article Content

กิจปพน ศรีธานี
ศศิธร กันหาจันทร์
วรุณยุภา หาสีโน
โยธะกา เย็นวัฒนา

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับความต้องการการเรียนรู้ตลอดชีวิตของผู้สูงอายุในตำบลแวงน่าง อำเภอเมือง จังหวัดมหาสารคาม 2) หาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคลของผู้สูงอายุกับความต้องการการเรียนรู้ตลอดชีวิตกลุ่มตัวอย่างเป็นผู้สูงอายุที่มีอายุ 60 ปีขึ้นไปในเขตเทศบาลตำบลแวงน่าง อำเภอเมือง จังหวัดมหาสารคาม 120 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ จำนวน ร้อยละ ค่าเฉลี่ยส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและการหาความสัมพันธ์โดยใช้สถิติ Chi – Squareผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับความต้องการการเรียนรู้ตลอดชีวิตของผู้สูงอายุโดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง และเมื่อพิจารณาระดับความต้องการเป็นรายด้านพบว่า ผู้สูงอายุมีความต้องการเรียนรู้ด้านการออมมากที่สุด รองลงมาคือด้านสุขอนามัย และด้านการปรับตัวทางด้านจิตใจ ตามลำดับ 2) การวิเคราะห์หาความสัมพันธ์พบว่า เพศ อายุ ระดับการศึกษา และรายได้ มีความสัมพันธ์กับความต้องการเรียนรู้ตลอดชีวิตอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) ดังนั้นหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการดูแลผู้สูงอายุในชุมชนควรให้ความสำคัญกับการจัดการเรียนรู้ตลอดชีวิตให้กับผู้สูงอายุตามความต้องการของผู้สูงอายุเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตโดยคำนึงถึงปัจจัยด้าน เพศ อายุ ระดับการศึกษา และรายได้ของผู้สูงอายุในชุมชน

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิจัย (Research Articles)

เอกสารอ้างอิง

กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย. (2561). ระบบสถิติทางการทะเบียน. สืบค้นเมื่อ 22 ธันวาคม 2562, จาก http://www.stat.do
pa.go.th.
ดรุณี พจนานุกูลกิจและคณะ. (2559). ยุทธศาสตร์และแนวทางในการเตรียมความพร้อมด้านแรงงานผู้สูงอายุเพื่อแก้ปัญหาวิกฤต
ทางด้านกำลังแรงงานไทยในอนาคต. Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์
สังคมศาสตร์และศิลปะ. 9(2): 576-596.
บุญชม ศรีสะอาด. (2535). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่2.กรุงเทพฯ : สุวีริยาสาส์น.
บุญรุ่ง จันทร์นาค. (2554). การออม. สืบค้นเมื่อ 21 ธันวาคม 2562, จาก https://www.sites.google.com/site/boonrung02 /home/hnwy-thi-3-kar-xxm
บุญธรรม กิจปรีดาบริสุทธิ์. (2540). สถิติวิเคราะห์เพื่อการวิจัย. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ : เรือนแก้วการพิมพ์.
ปริยาภรณ์ ตั้งคุณานันท์. (2557). การศึกษาตลอดชีวิตสำหรับสังคมไทยสู่สังคมผู้สูงอายุ. วารสารครุศาสตร์อุตสาหกรรม
มหาวิทยาลัยราชมงคลธัญบุรี. 2(1):1-8.
มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย. (2561). สถานการณ์ผู้สูงอายุไทย พ.ศ. 2561.สืบค้นเมื่อ 22 ธันวาคม 2562, จาก
http://www. dop.go.th.
โรงเรียนผู้สูงอายุเทศบาลเมืองวังน้ำเย็น. (2558). ความหมายของโรงเรียนผู้สูงอายุ. สืบค้นเมื่อ 20 ธันวาคม 2562, จาก
http://www.wangnamyen.net.

เวหา เกษมสุขและคณะ. (2562). แนวทางการส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตของโรงเรียนผู้สูงอายุ. วารสารพยาบาลตำรวจ. 11(2):
261-271.
สายสวาท เภตราสุวรรณ. (2555). แนวคิดเกี่ยวกับความต้องการของผู้สูงอายุ. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตร์มหาบัณฑิตสาขา
ประชากรศึกษามหาวิทยาลัยมหิดล.
สุดารัตน์ จ่าภา และคณะ. (2556). การศึกษาแนวการจัดการศึกษาตลอดชีวิตของชุมชนสำหรับผู้สูงอายุตำบลหนองฮี อำเภอหนองฮี
จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์). 7(1): 85-95.
อรอำไพ บุรานนท์. (2554). แนวทางการส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตตามความต้องการของผู้สูงอายุศูนย์บริการผู้สูงอายุดินแดงสังกัด
กรุงเทพมหานคร. ปริญญานิพนธ์การศึกษาผู้ใหญ่. กรุงเทพฯ บัณฑิตมหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
อาชัญญา รัตนอุบลและคณะ. (2555). การพัฒนาแนวทางการส่งเสริมการจัดการศึกษา/การเรียนรู้เพื่อการพัฒนาศักยภาพผู้สูงอายุ.
วารสารครุศาสตร์. 40(1): 14-28.