การศึกษารูปแบบการเปลี่ยนแปลงด้านที่มาของคำยืมภาษาเขมรในพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน

บทคัดย่อ

      การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบการเปลี่ยนแปลงที่มาของคำยืมภาษาเขมรที่ปรากฏในพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน จำนวน 4 ฉบับ ได้แก่ 1) พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2493 2) พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2525 3) พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 และ 4) พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 การวิจัยนี้ใช้เครื่องมือในการวิจัยเป็นแบบบันทึกข้อมูลที่ผู้วิจัยได้กำหนดรูปแบบขึ้นมาเอง แล้วเสนอต่อที่ปรึกษาวิจัยพิจารณาตรวจสอบการเก็บข้อมูลเก็บเฉพาะแม่คำที่ระบุที่มาจากภาษาเขมรทั้งแบบ (ข.) และเทียบ (ข.) สถิติที่ใช้เป็นแบบสถิติพรรณนา (Descriptive statistics)ได้แก่ ค่าร้อยละ
      ผลการวิจัยพบว่า มีคำยืมภาษาเขมร จำนวน 148 คำ ที่มีการเปลี่ยนแปลงที่มา จำแนกออกเป็น 10 ลักษณะ ได้แก่ 1) เดิมคำระบุที่มาจากภาษาเขมร แบบ (ข.) ภายหลังระบุ แบบ (เทียบ ข.) 2) เดิมคำระบุที่มาจากภาษาเขมร แบบ (ข.) ภายหลังระบุที่มาเป็นภาษาอื่น 3) เดิมคำระบุที่มาจากภาษาเขมร แบบ (ข.) ภายหลังไม่ระบุที่มา 4) เดิมคำระบุที่มาจากภาษาเขมร แบบ (เทียบ ข.) ภายหลังระบุ แบบ (ข.) 5) เดิมคำระบุที่มาจากภาษาเขมร แบบ (เทียบ ข.) ภายหลังไม่ระบุที่มา 6) เดิมคำระบุที่มาจากภาษาอื่น ภายหลังระบุที่มาจากภาษาเขมรเพิ่มทั้งแบบ (ข.) และ (เทียบ ข.) โดยยังคงระบุที่มาจากภาษาอื่นด้วย 7) เดิมคำไม่ระบุที่มา ภายหลังระบุที่มาจากภาษาเขมร แบบ (ข.) 8) เดิมคำไม่ระบุที่มา ภายหลังระบุที่มาจากภาษาเขมร แบบ (เทียบ ข.) 9) เดิมคำไม่ระบุที่มา ภายหลังระบุที่มาจากภาษาเขมร แบบ (ข.) และแบบ (เทียบ ข.) ตามลำดับ และ10) คำที่มีการระบุที่มาแบบไม่คงที่ นอกจากนี้ยังพบว่า มีคำยืมภาษาเขมรที่สูญเสียความเป็นแม่คำ คำเพิ่ม และคำสูญด้วย