การเปรียบเทียบความสามารถในการฟังและการพูดภาษาจีน ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ด้วยวิธีการสอนโดยใช้บทบาทสมมติ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลองมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบความสามารถในการฟังภาษาจีน ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ระหว่างก่อนและหลังเรียนด้วยวิธีการสอนโดยใช้บทบาทสมมติ และ 2) เปรียบเทียบความสามารถในการพูดภาษาจีน ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ระหว่างก่อนและหลังเรียนด้วยวิธีการสอนโดยใช้บทบาทสมมติ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2563 โรงเรียนเมืองพญาแลวิทยา อำเภอเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ จำนวน 30 คน ซึ่งได้มาจากการสุ่มแบบกลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้ จำนวน 4 แผน 12 คาบ แบบทดสอบความสามารถในการฟังภาษาจีน แบบปรนัย 4 ตัวเลือก จำนวน 30 ข้อ และแบบวัดความสามารถในการพูดภาษาจีน ในสถานการณ์ที่กำหนดให้ จำนวน 5 ประโยค สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที
ผลการวิจัย พบว่า 1) ความสามารถในการฟังภาษาจีนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 จากวิธีการสอนโดยใช้บทบาทสมมติหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 2) ความสามารถในการพูดภาษาจีนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 จากวิธีการสอนโดยใช้บทบาทสมมติหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐานพุทธศักราช 2551 สาระการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมชนสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
เขียน ธีระวิทย์. (2551). ความร่วมมือไทย-จีน ด้านการเรียนการสอนภาษาจีนในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สถาบันเอเชียศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จันทกานต์ ไพรศรี, สรพล จิรสวัสดิ์, และสุขุม เฉลยทรัพย์. (2561). การใช้บทบาทสมมติช่วยพัฒนาทักษะ การพูดภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที 5. วารสารบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยสวนดุสิต, 14(3), น. 267-275.
ชลธิชา สว่างไตรภพ และนันทิวัน อินหาดกรวด. (2560). การพัฒนาทักษะการพูดภาษาจีนโดยใช้บทบาทสมมติสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1. รายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการระดับชาติ ครั้งที่ 4 สถาบันวิจัย มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร, 1(1), น.174-183.
ณฐมน จันทร์เพ็งเพ็ญ. (2560). การพัฒนาการพูดภาษาจีนโดยใช้กิจกรรมบทบาทสมมติ (ROLE PLAY)สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5/1 โรงเรียนมูลนิธิบ้านไผ่วิทยา (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม).
ณัฐวุฒิ สุวรรณช่าง. (2558). ภาษาและวัฒนธรรมจีน กับการเตรียมความพร้อมสู่ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน. วารสารมนุษยสังคมปริทัศน์, 17(1), น. 13-30.
ทิศนา แขมมณี. (2562). ศาสตร์การสอน องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นิธินนท์ ชารีชุม. (2563). กิจกรรมบทบาทสมมติ กับการสอนภาษาอังกฤษสำหรับนักเรียนนายสิบตำรวจ. วารสารลวะศรี มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี, 4(1), น. 101-108.
นุจรี สุทธิพันธ์. (2560). ปัจจัยที่มีผลต่อทักษะการฟังภาษาจีนของนักศึกษาหลักสูตรภาษาจีน มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ กรณีศึกษา นักศึกษาเข้าร่วมโคงการ In Country Study Program ประจำปีการศึกษา 2560. สืบค้นเมื่อ 21 ตุลาคม 2563, จาก http://www.hu.ac.th/conference/conference2019/FullText/01%20-20223-238.pdf
ปิยะพงษ์ วงศ์ขุมเงิน. (2556). การพัฒนาทักษะการฟัง และการพูดภาษาจีน ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โดยใช้รูปแบบ 4 MAT. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 36(4), น. 53-60.
พิมพรรณ ต๊ะสุภา. (2558). การใช้กิจกรรมบทบาทสมมติเพื่อพัฒนาทักษะการฟัง พูดภาษาจีนของนักเรียน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนเวียงเจดีย์วิทยา อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่).
พวงรัตน์ ทวีรัตน์. (2550). วิธีการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร.
โรงเรียนเมืองพญาแลวิทยา. (2562). แบบวิเคราะห์ผลการเรียน. ชัยภูมิ: โรงเรียนเมืองพญาแลวิทยา.
วิภาวรรณ สุนทรจามร. (2559). รายงานการวิจัยเพื่อพัฒนาระบบการจัดการเรียนการสอนภาษาจีนในประเทศไทยภาพรวม (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ.
สมบูรณ์ ตันยะ. (2559). วิธีวิทยาการวิจัยทางการศึกษา. นครราชสีมา: คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
สุคนธ์ สินธพานนท์, ฟองจันทร์ สุขยิ่ง, จินตนา วีรเกียรติสุนทร และพิวัส สานภารัตน์. (2554). วิธีสอนตามแนวปฏิรูปการศึกษา เพื่อพัฒนาคุณภาพของเยาวชน. กรุงเทพฯ: 9119 เทคนิคพริ้นติ้ง.
สุภิญญา เรือนแก้ว. (2552). ความสำคัญของภาษาจีนในปัจจุบัน. สืบค้น เมื่อ 27 มกราคม 2562, จาก http://ning-50010110079.blogspot.com/2009/09/blog-post.html
เสาวลักษณ์ รัตนวิชช์. (2556). การสอนแบบมุ่งประสบการณ์ทางภาษา กลยุทธ์สู่ความสำเร็จในการพัฒนาการเรียนรู้หนังสือเพื่อปวงชน (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สหธรรมมิก.
อัญชลิการ์ ขันติ, สมเกียรติ อินทสิงห์ และสุนทรี คนเที่ยง. (2562). แนวทางการพัฒนาทักษะการพูดภาษาจีนเพื่อการสื่อสารเบื้องต้น. ศึกษาศาสตร์สาร มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 3(1), น. 34-41.
อรรชนิดา หวานคง. (2559). การจัดการเรียนการสอนภาษาอังกฤษในศตวรรษที่ 21. วารสารสถาบันวิจัยญานสังวร มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 7(2), น. 303-313.
เอกสัณห์ ชินอัครพงศ์. (2555). การเรียนการสอนภาษาจีนในฐานภาษาต่างประเทศความสำคัญของการเรียนระบบเสียง. วารสารมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 9(1), น. 2-3.
Bandura, A. (1977). Social Learning Theory. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall. Cohen.
Budiana, K. M. (2013). The Effect of role playing technique applied on students’ speakingcompetence. Educate Journal Pendidikan Bahasa Inggris, 2(2), pp. 31-41. Retrieved May 17, 2021, from http://journal.unipdu.ac.id:8080/index.php/educate/index
Juvrianto, C. J. (2018). Improving The Students’ Speaking Ability Through Role Play Method. Indonesian Journal of English Teaching, 7(1), pp. 331-340.
KInasevch, O. (2009). Role-Playing Summary of a Teaching Model. Retrieved May 17, 2021, from https://kinasevych.ca/2009/01/16/role-playing-summary-of-a-teaching-model/
Ruslan, R. (2020). Students’ perception on the use of role play by the teacher in EFL classroom. English in multicultural contexts, 4(1), pp. 46-54. Retrieved June 17, 2021, from http://jurnal.unsil.ac.id/index.php/tlemc/article/view/1797
