การพัฒนาหลักสูตรฐานสมรรถนะตามทฤษฎีการเรียนรู้เชิงประสบการณ์ เพื่อเสริมสร้างสมรรถนะครูนักพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้เป็นการวิจัยและพัฒนา โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาหลักสูตรฐานสมรรถนะตามทฤษฎีการเรียนรู้ เชิงประสบการณ์ เพื่อเสริมสร้างสมรรถนะครูนักพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น และ 2) เพื่อศึกษาผลการใช้หลักสูตรฐานสมรรถนะตามทฤษฎีการเรียนรู้เชิงประสบการณ์ โดยใช้รูปแบบ กลุ่มตัวอย่างได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง ได้แก่ ครูผู้สอน 30 คน ผู้บริหารสถานศึกษา 3 คน และศึกษานิเทศก์ 2 คน เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ หลักสูตรและคู่มือประกอบหลักสูตร แบบทดสอบ แบบประเมินสมรรถนะ และแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยวิเคราะห์เนื้อหา ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า หลักสูตรฐานสมรรถนะตามทฤษฎีการเรียนรู้เชิงประสบการณ์มี 8 องค์ประกอบ มีสมรรถนะที่มุ่งเน้น 3 ด้าน และความสามารถในการประเมินหลักสูตรและการนำผลการประเมินไปใช้ในการพัฒนาหลักสูตร ประกอบด้วย 6 หน่วยการเรียน โดยความเหมาะสมของหลักสูตรอยู่ในระดับมากที่สุด สำหรับผลการใช้หลักสูตร พบว่า ความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นของครูหลังการพัฒนาสูงกว่าก่อนการพัฒนา และสมรรถนะครูในการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นและการนำหลักสูตรไปใช้อยู่ในระดับดีมาก
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมพัฒนาฝีมือแรงงาน. (2557). กรอบและแนวทางการจัดทำหลักสูตรตามความสามารถ. สืบค้นเมื่อ 8 มกราคม 2563, จาก http://home.dsd.go.th/techno/trainingsystem
ฆนัท ธาตุทอง. (2550). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: เพชรเกษม.
เพ็ญศิริ โฉมกาย, สมศิริ สิงห์ลพ และปริญญา ทองสอน. (2562). การพัฒนาหลักสูตรฐานสมรรถนะด้านคุณลักษณะของบัณฑิตนักปฏิบัติมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 21(2), น. 189-200.
มนสิช สิทธิสมบูรณ์. (2563). การพัฒนาหลักสูตรเสริมสร้างสมรรถนะการวิจัยในชั้นเรียนด้วยการวิจัยปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม สำหรับครูระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 5(5), น. 186-199.
รัมภา กุณพันธนาภา และวิเชียร ธำรงโสตถิสกุล. (2560). การพัฒนาหลักสูตรเน้นสมรรถนะการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นตามแนวคิดการเรียนรู้ร่วมกันที่เน้นการคิดไตร่ตรองสำหรับครู. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 19(1), น. 160-170.
วิไลวรรณ สิทธิ. (2560). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดคอนสตรัคติวิสต์ สำหรับครูสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครพนม เขต 2 (วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร).
สืบสกุล นรินทรางกูร ณ อยุธยา. (2561). กระบวนทัศน์ รูปแบบและกลไกการพัฒนาครูในลักษณะเครือข่ายเชิงพื้นที่. วารสารการบริหารและนวัตกรรมการศึกษา, 1(3), น. 82-100.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2553). คู่มือประเมินสมรรถนะครู (ฉบับปรับปรุง). กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.
สำนักงานเลขาธิการคุรุสภา. (2548). มาตรฐานวิชาชีพทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). การพัฒนากระบวนทัศน์ รูปแบบและกลไกการพัฒนาครู ในลักษณะเครือข่ายเชิงพื้นที่ 5 พื้นที่. กรุงเทพฯ: พริกหวาน.
Bartle, E. (2015). Experiential learning: an overview. Institute for teaching and learning innovation. Australia: The university of Queensland.
Kolb, D. (2015). Experiential learning: Experience as the Source of Learning and Development. Pearson Education: New Jersey, USA.
