ปัจจัยเชิงสาเหตุทางด้านการจัดการเรียนการสอนวิถีใหม่ที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายในจังหวัดเชียงราย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยทางด้านการจัดการเรียนการสอนวิถีใหม่ กับผลสัมฤทธิ์ทางเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายในจังหวัดเชียงราย เพื่อตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลปัจจัยเชิงสาเหตุกับข้อมูลเชิงประจักษ์ของครูมัธยมศึกษาตอนปลายในจังหวัดเชียงราย และเพื่อศึกษาอิทธิพลทางตรง ทางอ้อม และอิทธิพลรวมของตัวแปรที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายในจังหวัดเชียงราย โดยมี กลุ่มตัวอย่าง คือ ครูชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายในจังหวัดเชียงราย จำนวน 172 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือแบบสอบถาม 1 ฉบับ โดยแบ่งออกเป็น 3 ตอน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ การวิเคราะห์เส้นทาง (Path analysis)
ผลการวิจัยพบว่า
1. ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยทางด้านการจัดการเรียนการสอนวิถีใหม่กับผลสัมฤทธิ์ ทางเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายในจังหวัดเชียงราย โดยค่าสัมประสิทธ์สหสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรทั้ง 5 ตัว มีค่าสัมประสิทธ์สหสัมพันธ์ระหว่าง -0.90 ถึง 0.655
2. โมเดลปัจจัยเชิงสาเหตุสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ โดยมีค่าสัมประสิทธิ์พยากรณ์ (R2) เท่ากับ 0.58
3. ตัวแปรที่มีอิทธิพลทางตรง และมีอิทธิพลรวมสูงสุด คือ ความพร้อมของเทคโนโลยีออนไลน์ในการจัดการเรียนการสอน และตัวแปรที่มีอิทธิพลทางอ้อม คือ ทัศนคติในการใช้เทคโนโลยีออนไลน์ในการจัดการเรียนการสอน โดยมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จิรกานต์ อ่อนซาผิว และสุชาดา นันทะไชย. (2564). ปัญหาและความต้องการของการจัดการเรียนรู้ในช่วงสถานการณ์โควิด 19 โรงเรียนวัดด่านสำโรง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา สมุทรปราการ เขต 1. Journal of Modern Learning Development, 6(4), น. 49-66.
จุรีลักษณ์ หมีดนุ้ย, อมิตา หมัดส่า และโกมลมณี เกตตะพันธ์. (2565). ปัจจัยการรับรู้ แรงจูงใจที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนออนไลน์ของผู้เรียนในจังหวัดสงขลา. ในรายงานสืบเนื่องการประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติครั้งที่ 13 (น. 1780-1793). มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
ณัฐวุฒิ สุขเสนา. (2565). ปัจจัยที่มีผลต่อประสิทธิภาพการเรียนออนไลน์ของนักศึกษาปริญญาโทคณะบริหารธุรกิจ (MBA) มหาวิทยาลัยรามคำแหง. (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยรามคำแหง). สืบค้นเมื่อ 20 พฤศจิกายน 2566, จาก https://mmm.ru.ac.th/MMM/IS/mmm25/6314131052.pdf
ธัศฐ์ชาพัฒน์ ยุกตานนท์. (2565). การศึกษาเรื่องปัจจัยที่มีผลต่อผลสัมฤทธิ์ของการเรียนการสอนแบบออนไลน์ภายใต้สถานการณการแพร่เชื้อไวรัส COVID-19. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 10(2), น. 509-522.
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2555). การวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพฯ: บิสซิเนสอาร์แอนด์ดี.
ธีระวัฒน์ สุขีสาร. (2554). การศึกษาความเที่ยงตรงของการประมาณค่าในการวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้างพหุระดับภายใต้เงื่อนไขวิธีการประมาณค่า และขนาดตัวอย่างที่แตกต่างกัน (วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ).
ศมณณ์ญา บุญประสพ. (2564). สภาพและปัญหาด้านการจัดการเรียนการสอนและมาตรการป้องกันโรคในสถานการณ์การแพร่ระบาดของเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (COVID-19) ของสถานศึกษาในเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาชลบุรี ระยอง (รายงานการวิจัย). สืบค้นเมื่อ 5 พฤษภาคม 2566, จาก http://www.thaiedresearch.org/home/paperview/55966/.OfficeoftheEducationCouncil.
ศศิวิมล แช่มพราย. (2564). ปัจจัยที่มีผลกระทบต่อความพึงพอใจ และผลสัมฤทธิ์ในการเรียนการสอนออนไลน์ของนักศึกษามหาวิทยาลัยหอการค้าไทย (รายงานการศึกษาค้นคว้าอิสระมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย). สืบค้นเมื่อ 20 พฤศจิกายน 2566, จาก https://scholar.utcc.ac.th/server/api/core/bitstreams/b6d923da-0b68-4a98-9f6c-ccd809157d7e/content.
สุภมาส อังศุโชติ, สมถวิล วิจิตรวรรณา และรัชนีกูล ภิญโญภานุวัฒน์. (2552). สถิติวิเคราะห์สำหรับการวิจัยทางสังคมศาสตร์และพฤติกรรมศาสตร์: เทคนิคการใช้โปรแกรม LISREL. กรุงเทพฯ: เจริญดีมั่นคงการพิมพ์.
