“การเปลี่ยนแปลงทางความหมายของคำ”: สาเหตุและผลที่เกิดขึ้นบางประการเมื่อเกิดการเปลี่ยนแปลงทางความหมายในคำภาษาไทยโดยพิจารณาเปรียบเทียบความหมายใหม่ที่เกิดขึ้นกับความหมายเดิม

Main Article Content

สุวัฒชัย คชเพต
รัตนชัย ปรีชาพงศ์กิจ

บทคัดย่อ

ความหมายของคำเป็นส่วนของภาษาที่มีการเปลี่ยนแปลงได้ เพราะความหมายของคำไม่ได้ มีเพียงความหมายเดียว จึงทำให้เกิดความหมายใหม่ขึ้นมาเมื่อเทียบกับความหมายเดิม บทความนี้  จึงเสนอ 2 ประเด็น ได้แก่ 1) สาเหตุที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางความหมาย และ 2) ผลที่เกิดขึ้นบางประการเมื่อเกิดการเปลี่ยนแปลงทางความหมายในคำภาษาไทยโดยพิจารณาเปรียบเทียบความหมายใหม่ที่เกิดขึ้นกับความหมายเดิม พบว่า สาเหตุของการเปลี่ยนแปลงความหมายมาจาก 6 สาเหตุ คือ 1) สาเหตุทางด้านภาษา 2) สาเหตุด้านประวัติศาสตร์และความก้าวหน้าทางวิทยาการ   3) สาเหตุทางด้านสังคม 4) สาเหตุทางจิตวิทยา 5) สาเหตุจากอิทธิพลจากภาษาต่างประเทศ และ 6) สาเหตุจากความจำเป็นที่จะต้องมีชื่อใหม่ ส่วนผลที่เกิดขึ้นบางประการเมื่อเปลี่ยนแปลงความหมายในคำ พบว่า มี 2 ด้าน คือ 1) ผลที่เกิดกับขอบเขตของการเปลี่ยนแปลงทางความหมาย ได้แก่ ความหมายแคบลงและความหมายกว้างออก โดยมีปัจจัยด้านเวลาเป็นสิ่งที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงความหมาย นอกจากนี้ ขอบเขตของการเปลี่ยนแปลงความหมายยังเกิดการขยายออกด้วยการใช้ในเชิงเปรียบเทียบที่เรียกว่า “การขยายความหมายเชิงอุปลักษณ์” 2) ผลที่เกิดกับ การเปลี่ยนแปลงในการประเมินทางความหมาย ได้แก่ การเปลี่ยนแปลงความหมายเชิงบวกและเชิงลบ โดยเฉพาะความหมายเชิงลบเกิดจากคำศัพท์นั้นมีความหมายไม่สุภาพหรือแย่ลงกว่าเดิม ซึ่งอาจทำให้คำศัพท์นั้นกลายเป็นคำต้องห้าม

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
คชเพต ส., & ปรีชาพงศ์กิจ ร. (2024). “การเปลี่ยนแปลงทางความหมายของคำ”: สาเหตุและผลที่เกิดขึ้นบางประการเมื่อเกิดการเปลี่ยนแปลงทางความหมายในคำภาษาไทยโดยพิจารณาเปรียบเทียบความหมายใหม่ที่เกิดขึ้นกับความหมายเดิม. วารสารราชพฤกษ์, 22(2), 19–33. https://doi.org/10.14456/rpjnrru.2024.17
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ (Academic Articles)

เอกสารอ้างอิง

กรกฤช มีมงคล. (2564). การเปลี่ยนแปลงด้านอรรถศาสตร์ของ “ฤๅ”. วารสารศิลปศาสตร์ มทร.ธัญบุรี, 2(1), น. 28-38.

แก้วใจ จันทร์เจริญ. (2532). คำรื่นหูในภาษาไทย (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย).

จุไรรัตน์ ลักษณะศิริ. (2558). ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร (พิมพ์ครั้งที่ 2). นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ชนกพร อังศุวิริยะ. (2559). ภาษากับสังคม. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.

ดียู ศรีนราวัฒน์ (2548). คำต้องห้ามและการใช้คำเลี่ยง. ใน เอกสารประกอบการสอนรายวิชาภาษากับสังคม (น 98.). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ดุษฎีพร ชำนิโรค. (2558). ภาษาศาสตร์เชิงประวัติและภาษาไทเปรียบเทียบ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

นัทนา วงษ์ไทย. (2561). ภาษาและความหมาย. กรุงเทพฯ: เค. ซี. อินเตอร์เพรส.

นันทวัฒน์ เนตรเจริญ และสุวัฒนา เลี่ยมประวัติ. (2558). การแปลถ้อยคำต้องห้ามที่ใช้เน้นความหมายในวรรณกรรมเรื่อง The Catcher in the Rye. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal, Silapakorn University, 8(3), น. 169-184.

ประยูร ทรงศิลป์. (2553). หลักและการใช้ภาษาไทย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี.

ปราณี กุลละวณิชย์. (2545). การเปลี่ยนแปลงด้านความหมายในภาษาไทย. ใน เอกสารสอนชุดวิชาภาษาไทย 3 หน่วยที่ 7-15 สาขาวิชาศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช (น. 348-351). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

พระยาอุปกิตศิลปสาร. (2548). หลักภาษาไทย. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.

มัลลิกา มาภา. (2559). สาเหตุที่ภาษาต่างประเทศเข้ามาปนภาษาไทย. ใน เอกสารประกอบการสอนรายวิชาภาษาต่างประเทศในภาษาไทย (น. 19). อุดรธานี: มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.

ราตรี ธันวารชร. (2551). การสร้างคำภาษาไทยในสมัยอยุธยา: วิธีสร้างคำประสม. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

วิโรจน์ อรุณมานะกุล. (2555). ภาษาศาสตร์เปรียบเทียบและเชิงประวัติ. ใน เอกสารประกอบการสอนรายวิชาทฤษฎีภาษาศาสตร์ (น. 74). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

วิไลศักดิ์ กิ่งคำ. (2556). ภาษาต่างประเทศในภาษาไทย (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัย เกษตรศาสตร์.

ศุภชัย ต๊ะวิชัย. (2556). การขยายความหมายของคำว่า “หลัง” ในภาษาไทย. ใน การประชุมวิชาการมหาวิทยาลัยมหาสารคามวิจัย ครั้งที่ 9 การวิจัยสู่ประชาคมอาเซียน ครั้งที่ 2. (น. 24-41). มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

สังวาล คงจันทร์. (2545). ภาษาน่ารู้: คำเลี่ยง. วารสารวรรณวิทัศน์, 2, น. 154-158.

สำนักงานราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.

สุริยา รัตนกุล. (2555). อรรถศาสตร์เบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 2). นครปฐม: มหาวิทยาลัยมหิดล.

สุวัฒชัย คชเพต และรัตนชัย ปรีชาพงศ์กิจ. (2566). “การประสมคำ”: ความหมายของคำและข้อสังเกตบางประการจากมุมมองการศึกษาคำประสมในภาษาไทยด้วยวิธีการสร้างคำแบบไทย. วารสารวิทยาลัยนครราชสีมา, 17(3), น. 419-436.

อนันต์ เหล่าเลิศวรกุล. (2555). บรรทัดฐานภาษาไทย เล่ม 2 (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สถาบันภาษาไทย สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ.

อมรา ประสิทธิ์รัฐสินธุ์. (2540). ภาษาศาสตร์สังคม. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Croft, W. (2000). Explaining Language Change an Evolutionary Approach. Longman: Pearson Education.

Hymes, D. (1964). Language in Culture and Society. New York: Harper and Row.

Lakoff, G. and Johnson, M. (1980). Metaphors we live by. Chicago: Chicago University Press.

Ullmann, S. (1970). Semantics: An introduction to the science of meaning. Oxford: Basil Blackwell.