ศิลปะการใช้ภาษาในวรรณกรรมท้องถิ่นสุโขทัย เรื่อง พระร่วง พระลือ วีรบุรุษสุโขทัยในตำนาน ของนายเคียง ชำนิ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัย เรื่อง ศิลปะการใช้ภาษาในวรรณกรรมท้องถิ่นสุโขทัย เรื่อง พระร่วง พระลือ วีรบุรุษสุโขทัยในตำนาน ของนายเคียง ชำนิ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวิเคราะห์ศิลปะการใช้ภาษาในวรรณกรรมท้องถิ่นสุโขทัย เรื่อง พระร่วง พระลือ วีรบุรุษสุโขทัยในตำนาน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ หนังสือ เรื่อง พระร่วง พระลือ วีรบุรุษสุโขทัยในตำนาน ผลการวิจัย พบว่า วรรณกรรมท้องถิ่นสุโขทัย เรื่อง พระร่วง พระลือ วีรบุรุษสุโขทัยในตำนาน ของนายเคียง ชำนิ มีศิลปะการใช้ภาษา สามารถจำแนกได้ จำนวน 10 ประเภท ได้แก่ การใช้ภาษาถิ่นสุโขทัย การใช้คำซ้ำ การใช้คำซ้อน การใช้คำเรียกขาน การใช้คำที่มาจากภาษาต่างประเทศ อุปมา อุปลักษณ์ บุคลาธิษฐาน อติพจน์ และสัทพจน์ ลักษณะเด่นเฉพาะตัว คือ การใช้ภาษาถิ่นสุโขทัยได้อย่างเหมาะสม การเลือกใช้คำที่มีความน่าสนใจ แสดงให้เห็นว่าวรรณกรรมเรื่องนี้มีศิลปะการใช้ภาษาที่ทำให้เกิดอรรถรสในการอ่าน เป็นเอกลักษณ์ทางภาษาของจังหวัดสุโขทัยกับภาษากลาง ทำให้สามารถอ่านเข้าใจได้ง่าย และยังสอดแทรกข้อคิดที่สามารถนำไปประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวันได้ โดยเฉพาะข้อคิดทางด้านการพูด การสื่อสาร ซึ่งลักษณะการใช้ภาษาทั้งหมดนี้ทำให้เกิดจินตภาพที่สอดคล้องกับสาระสำคัญของเรื่อง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
เคียง ชำนิ. (2565). หนังสืออ่านสร้างเสริมประสบการณ์ เรื่อง พระร่วงพระลือ วีรบุรุษสุโขทัยในตำนาน. พิษณุโลก: การพิมพ์ดอทคอม.
ทักษิณา สวนานนท์. (2552). พจนานุกรมเบื้องต้น อังกฤษ-ไทย Oxford Basic English Dictionary. กรุงเทพฯ: อีแอลที เอ็ดยูเคชั่น (ไทยแลนด์).
นันธิกานต์ จันทร์อภิบาล. (2554). การใช้คำเรียกขานคู่สนทนาที่ไม่คุ้นเคย (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ).
ภัทรสุดา นาคสุข. (2564). การพัฒนาความสามารถทางการอ่านจับใจความ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โดยใช้เทคนิคการสอน 5W1H ร่วมกับวรรณกรรมท้องถิ่นภาคกลาง (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร).
มนชิดา หนูแก้ว. (2562). กลวิธีในการนำเสนอเนื้อหาและการใช้ภาษาในนวนิยาย ของ รอมแพง (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยทักษิณ).
พรทิพย์ วนรัฐิกาล. (2553). ศิลปะและกลวิธีการเขียน (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
รสริน ดิษฐบรรจง. (2555). หลักการอ่านการเขียนคำไทย. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
รุ่งฤดี แผลงศร. (2560). การใช้ภาพพจน์ในนิตยสารท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
วราลี ศรัทธา. (2551). การใช้ภาษาในวรรณกรรมเรื่องอานามสยามยุทธ. วารสารภาษาไทยและวัฒนธรรมไทย, 2(4), น. 191-206.
วัฒนชัย หมั่นยิ่ง. (2565ก). พจนานุกรมภาษาถิ่นสุโขทัย. พิษณุโลก: รัตนสุวรรณการพิมพ์.
วัฒนชัย หมั่นยิ่ง. (2565ข). ระบบเสียงและโครงสร้างพยางค์ในภาษาถิ่นสุโขทัย. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 22(3), น. 447-472.
วิเชียร เกษประทุม. (2558). หลักภาษาไทย. กรุงเทพฯ: เพิ่มทรัพย์การพิมพ์.
วิไลศักดิ์ กิ่งคำ. (2556). ภาษาต่างประเทศในภาษาไทย (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัย เกษตรศาสตร์.
วิทย์ เที่ยงบูรณธรรม. (2565). พจนานุกรมอังกฤษ-ไทย ฉบับทันสมัยและสมบูรณ์ที่สุด SE-ED’S MODERN ENLISH-THAI DICTIONARY (COMPLETE & UPDATED) SUPER-MINI EDITION. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
สมเกียรติ วัฒนาพงษากุล และวสันต์ รัตนโภคา. (2559). ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร (พิมพ์ครั้งที่ 61). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. (2556). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 เฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เนื่องในโอกาสมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 7 รอบ 5 ธันวาคม 2554. กรุงเทพฯ: นานมีบุคส์.
สุพัตรา วิรัตน์เกษม. (2556). ศิลปะการใช้คำเชิงสร้างสรรค์ในวรรณคดีไทยฉบับคัดสรรเพื่อการเรียนการสอนระดับประถมศึกษา (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยพะเยา).
