การเพิ่มมูลค่าข้าวไรซ์เบอร์รี่แบบปลอดสารเพื่อส่งเสริมเศรษฐกิจฐานรากอย่างมีอัตลักษณ์ของชุมชนปกาเกอะญอ บ้านแม่สาน ตำบลแม่สำ อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้เป็นการเพิ่มมูลค่าข้าวไรซ์เบอร์รี่แบบปลอดสารของชุมชนปกาเกอะญอ บ้านแม่สาน ตำบลแม่สำ อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย โดยการพัฒนาผลิตภัณฑ์ข้าวไรซ์เบอร์รี่ จะเน้นการมีส่วนร่วมของคนในชุมชนต่อการออกแบบและรูปแบบบรรจุภัณฑ์ เพื่อดึงความโดดเด่นด้านอัตลักษณ์และภูมิปัญญาท้องถิ่นของชาวปกาเกอะญอ ในการทำนาขั้นบันไดและการอยู่ในพื้นที่ต้นน้ำที่อุดมสมบูรณ์ มาเล่าเรื่องราวเพื่อเพิ่มมูลค่าให้กับข้าวไรซ์เบอร์รี่ของชุมชน นอกจากนี้ ยังมีการพัฒนาบรรจุภัณฑ์ซีลสุญญากาศที่ได้มาตรฐานและตราสินค้าที่ชูอัตลักษณ์ของพื้นที่ที่มีความสวยงาม ทันสมัย พิถีพิถัน และบอกเล่าเรื่องราวส่งสารจากคนในชุมชนถึงผู้บริโภค ควบคู่กับการส่งเสริมการขายแบบตลาดออนไลน์ โดยการมีส่วนร่วมของชุมชนและองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จากกระบวนการทั้งหมดสามารถนำผลิตภัณฑ์ข้าวไรซ์เบอร์รี่เป็นสินค้าประจำชุมชนของบ้านแม่สานและตำบลแม่สำ ทั้งยังส่งเสริมรายได้เศรษฐกิจชุมชนที่มีอัตราส่วนผลตอบแทนจากการลงทุนในระยะเวลา 4 เดือน อยู่ที่ร้อยละ 50
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กาสัก เต๊ะขันหมาก, พนิตสุภา ธรรมประมวล และกานดา เต๊ะขันหมาก. (2563). การพัฒนาผ้าฝ้ายมัดหมี่ทอมือย้อมสีธรรมชาติต่อยอดภูมิปัญญาสู่เศรษฐกิจสร้างสรรค์ ตำบลโคกเจริญ อำเภอโคกเจริญ จังหวัดลพบุรี. วารสารการวิจัยเพื่อพัฒนาชุมชน (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์) มหาวิทยาลัยนเรศวร, 13(4), น. 84-115.
ชลิดา ศรีสุนทร และดารณี ดวงพรม. (2565). การตลาดแบบบูรณาการและคุณค่าตราสินค้าที่มีผลต่อการตัดสินใจซื้อข้าวเหนียวของผู้บริโภค จังหวัดอุดรธานี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี, 11(2), น. 135-148.
ณัฐทิยา วัฒนศิริศาสตร์. (2565). การเพิ่มมูลค่าผลิตภัณฑ์น้ำพริก กลุ่มแม่บ้านชุมชนเด่นป่าสัก จังหวัดเชียงราย. วารสารวิจัยเพื่อการพัฒนาเชิงพื้นที่, 14(4), น. 332-342.
บุญชม ศรีสะอาด. (2558). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ปิยะนุช เจดีย์ยอด. (2565). การออกแบบและพัฒนาผลิตภัณฑ์กระเป๋าจากผ้าทอลายหน้าหมอน กลุ่มเมืองแจ๋ม จังหวัดเชียงใหม่. วารสารวิจัยเพื่อการพัฒนาเชิงพื้นที่, 14(4), น. 343-359.
พีรวิชญ์ คำเจริญ, เนตรชนก บัวนาค, รุ่งกานต์ มูสโกภาส, จารุวรรณ พนมจีระสวัสดิ์ และอิสรชัย ลาวรรณา. (2566). การพัฒนาสื่อเพื่อสร้างการรับรู้และสร้างมูลค่าเพิ่มผลิตภัณฑ์ข้าวเกรียบงาหลักร้อย จังหวัดนครราชสีมา. วารสารวิจัยเพื่อการพัฒนาเชิงพื้นที่, 15(2), น. 43-55.
รุ่งฤทัย รำพึงจิต และอภิรัติ โสฬศ. (2564). การพัฒนาผลิตภัณฑ์สินค้าที่ระลึกจากผ้าทอพื้นเมืองสุโขทัยสำหรับกลุ่มวิสาหกิจชุมชนเย็บผ้าและศิลปะประดิษฐ์จากผ้า ตำบลเขาแก้วศรีสมบูรณ์ จังหวัดสุโขทัย. วารสารวิจัยเพื่อการพัฒนาเชิงพื้นที่, 13(4), น. 268-278.
วศิน อัมโรสถ. (2564). ปัจจัยคุณค่าของตราสินค้า ความไว้วางใจ และภาพลักษณ์ตราสินค้าที่ส่งผลต่อการตัดสินใจซื้อสินค้าแบรนด์เนมของคนกรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยกรุงเทพ).
วิชาญ ตอรบรัมย์, อภิวัฒน์ วงศ์ณรัตน์, อัญชลี ชนะค้า และบรรพจน์ มีสา. (2565). การออกแบบตราสัญลักษณ์ปลากระพงแปรรูป กลุ่มผู้เลี้ยงปลากระพง ตำบลเสม็ด จังหวัดฉะเชิงเทรา. วารสารวิจัยเพื่อการพัฒนาเชิงพื้นที่, 14(3), น. 205-217.
วุฒิสิทธิ์ จีระกมล. (2558). ดนตรีชาวเขาเผ่ากระเหรี่ยงบ้านแม่สาน อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย. วารสารศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา, 2(1), น. 178-190.
ศูนย์วิทยาศาสตร์ข้าวมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. (2558). ข้าวไรซ์เบอร์รี่. สืบค้นเมื่อ 6 พฤษภาคม 2565, จาก https://dna.kps.ku.ac.th/index.php/articles-ricersc-rgdu-knowledge/ 29-2015-03-27-02-0415/53-riceberry
Sanders, E. B. N. (2002). In design and the social sciences. Retrieved April 4, 2023, from https://www.taylorfrancis.com/chapters/edit/10.1201/9780203301302-8/user-centered-participatory-design-approaches-elizabeth-sanders18-25
