สมรรถนะความเป็นครูของนักศึกษาคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์ ตามรูปแบบ PTRU Model
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสมรรถนะความเป็นครูของนักศึกษาคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์ ตามรูปแบบ PTRU Model และ 2) เปรียบเทียบสมรรถนะความเป็นครู จำแนกตามเพศ สาขาวิชา และเกรดเฉลี่ยสะสม กลุ่มตัวอย่าง คือ นักศึกษาชั้นปีที่ 5 คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัย ราชภัฏบุรีรัมย์ ปีการศึกษา 2567 จำนวน 242 คน ได้มาโดยการสุ่มแบบแบ่งชั้นตามสาขาวิชา เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที สำหรับกลุ่มตัวอย่างที่เป็นอิสระต่อกัน และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว
ผลการวิจัยพบว่า 1) สมรรถนะความเป็นครูของนักศึกษาคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัย ราชภัฏบุรีรัมย์ ตามรูปแบบ PTRU Model โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ด้านบุคลิกภาพความเป็นครูและทัศนคติ มีค่าเฉลี่ยมากที่สุด รองลงมา คือ ด้านการเป็นพลเมืองดี และค่าเฉลี่ยน้อยที่สุด คือ ด้านการออกแบบและพัฒนาหลักสูตร 2) สมรรถนะความเป็นครูของนักศึกษาคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์ ตามรูปแบบ PTRU Model จำแนกตามเพศ สาขาวิชา และเกรดเฉลี่ยสะสมโดยภาพรวมและรายด้านไม่แตกต่างกัน ยกเว้นรายด้านตามเกรดเฉลี่ยสะสม พบว่า ด้านภาวะผู้นำและสัมพันธ์ชุมชน และด้านการอำนวยการเรียนรู้แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ข้อบังคับคุรุสภา ว่าด้วยมาตรฐานวิชาชีพ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2562. (20 มีนาคม 2562). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 136 ตอนพิเศษ 68ง หน้า 19.
จารุริน อยู่ญาติมาก, มนัสนันท์ หัตถศักดิ์ และปวีณา อ่อนใจเอื้อ. (2567). ความสำคัญของความมุ่งมั่นและพลังขับเคลื่อนทางการเรียนของนิสิตวิชาชีพครู คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัย เกษตรศาสตร์. วารสาร มจร. อุบลปริทรรศน์, 9(1), น. 549-560.
จุฑารัตน์ คชรัตน์, วิชุนา สัตยารักษ์, ณัฐกา นาเลื่อน, วิภาวี มณีเนตร และชูศักดิ์ นพถาวร. (2561). สมรรถนะความเป็นครูมืออาชีพของนักศึกษาหลักสูตรประกาศนียบัตรบัณฑิตวิชาชีพครู มหาวิทยาลัยหาดใหญ่. ใน การประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติ ครั้งที่ 9 (น. 347-358). สงขลา: มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
บุญฤดี อุดมผล. (2563). รูปแบบการเสริมสร้างสมรรถนะความเป็นครูเชิงพุทธบูรณาการของนักศึกษาคณะครุศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏ. วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา, 10(2), น. 158-170.
ประชาชาติธุรกิจ. (15 กุมภาพันธ์ 2566). ม.ราชภัฏ 38 แห่ง เปิดโมเดลผลิตครู กำหนด 17 สมรรถนะสร้างมืออาชีพ. ประชาชาติธุรกิจ. สืบค้นเมื่อ 1 มีนาคม 2568, จาก https://www.prachachat.net/education/news-1205194
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2557). เติบโตตามศักยภาพสู่ศตวรรษที่ 21 ของการศึกษาไทย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์ คณะครุศาสตร์. (2568). ข้อมูลทั่วไปคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์. สืบค้นเมื่อ 15 ธันวาคม 2567, จาก https://edu.bru.ac.th/about/general/
มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์. (2566). หมวดวิชาชีพครู (ฉบับ ปี พ.ศ. 2566). ปทุมธานี: ผู้แต่ง.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2561ก). การพัฒนาตัวชี้วัดประสิทธิภาพการจัดการเรียนรู้ของสถานศึกษาในระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2561ข). การพัฒนากลไกขับเคลื่อนระบบการผลิตและพัฒนาครูสมรรถนะสูง สำหรับประเทศไทย 4.0. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
แสงดาว คงนาวัง. (2564). สมรรถนะความเป็นครูของนักศึกษาหลักสูตรประกาศนียบัตรบัณฑิตวิชาชีพครู มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารพุทธปรัชญาวิวัฒน์, 5(2), น. 48-60.
อดุลย์ วังศรีคูณ. (2557). การศึกษาไทยในศตวรรษที่ 21: ผลผลิตและแนวทางการพัฒนา. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 8(1), น. 1-17.
อริยา คูหา และหริรักษ์ แก้วกับทอง. (2559). สมรรถนะความเป็นครูของนักศึกษาคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ (รายงานผลการวิจัย). สงขลา: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), pp. 607-610.
