การปรับโครงสร้างองค์กรเพื่อเพิ่มขีดความสามารถเชิงกลยุทธ์ในสถาบันการศึกษา กรณีศึกษา: สำนักงานวิทยาเขตภูเก็ต มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตภูเก็ต
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวทางการปรับโครงสร้างองค์กรเพื่อเพิ่มขีดความสามารถเชิงกลยุทธ์ในการดำเนินงานสำนักงานวิทยาเขตภูเก็ต มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตภูเก็ต เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพเก็บข้อมูลผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึกตามแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างกับผู้บริหารและหัวหน้างาน จำนวน 16 คน คัดเลือกแบบเจาะจง และบุคลากรสายอำนวยการ จำนวน 23 คน คัดเลือกแบบสะดวก รวมทั้งหมด 39 คน การวิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหาการบรรยายและการพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า แนวทางสำคัญในการปรับโครงสร้างองค์กรเพื่อเพิ่มขีดความสามารถเชิงกลยุทธ์ในการดำเนินงานสามารถอธิบายผ่าน 5 องค์ประกอบหลัก ได้แก่ 1) ส่งเสริมความยืดหยุ่นในภารกิจ โดยการลดความซ้ำซ้อนและเพิ่มความคล่องตัวในการดำเนินงาน 2) ใช้ประโยชน์จากเทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพ และความโปร่งใสในกระบวนการทำงาน 3) พัฒนาทักษะและศักยภาพของบุคลากร พร้อมทั้งปรับทรัพยากรให้สอดคล้องกับเป้าหมายยุทธศาสตร์ 4) จัดการภาระงานอย่างสมดุลพร้อมทั้งสร้างแรงจูงใจและความผูกพันในองค์กร และ 5) พัฒนาการสื่อสารให้มีประสิทธิภาพและนำนวัตกรรม มาใช้เพื่อส่งเสริมความร่วมมือ ซึ่งสามารถสังเคราะห์เป็นแนวคิด FLEXI Model อันเป็นกรอบแนวทางที่ช่วยยกระดับขีดความสามารถเชิงกลยุทธ์ และส่งเสริมความยั่งยืนในการดำเนินงานขององค์กรให้สามารถปรับตัวได้อย่างมีประสิทธิภาพต่อการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วของสภาพแวดล้อมในอนาคต
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา นครคง, ธนัสถา โรจนตระกูล และโชติ บดีรัฐ. (2567). การพัฒนาศักยภาพบุคลากรทางการศึกษา กรณีศึกษาสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาจังหวัดพิษณุโลก. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 7(5), น. 273-284.
ธนกร นาขวัญ. (2566). แนวทางการปรับปรุงโครงสร้างองค์กรของธุรกิจรับเหมาก่อสร้าง บริษัท XYZ จำกัด. วารสารบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์, 2(2), น. 155-181.
ธันยพร วิศรียา และวัลภา หัตถกิจพาณิชกุล. (2567). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการทํางานในองค์กรของประชากรวัยทํางาน GENERATION Y หลังสถานการณ์ COVID-19. วารสารวิชาการ การตลาดและการจัดการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี, 11(1), น. 25-146.
นิภาพรรณ โสพัฒน์. (2562). วิธีการสื่อสารในองค์กรที่มีประสิทธิภาพ. วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย, 1(3), น. 23-30.
บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเพื่อแก้ปัญหาและพัฒนาผู้เรียน (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ปรเมษฐ นามไพร, เสาวนี สิริสุขศิลป์ และภัทรวุฒิ วัฒนศัพท์. (2566). โมเดลสมการโครงสร้างการบริหารสถานศึกษาในวิถีปกติใหม่ที่ส่งผลต่อแรงจูงใจในการปฏิบัติงานของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครราชสีมา. วารสารศึกษาศาสตร์ มสธ, 16(1), น. 50-69.
ปิยะมาศ สื่อสวัสดิ์วณิชย์. (2567). ก้าวทันการเปลี่ยนแปลงของนักบริหารสมัยใหม่. วารสารเครือข่ายส่งเสริมการวิจัยทางมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(3), น. 114-130.
เปมิกา รุณปักษ์. (2564). การปรับเปลี่ยนการทำงานขององค์กรภาครัฐ สู่การเป็นองค์กรที่มีความยืดหยุ่นและพร้อมเปลี่ยนแปลง (Agile Organization) กรณีศึกษา กรมสรรพากร (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย).
พัชรพร เปียงาม และธีระวัฒน์ มอนไธสง. (2567). แนวทางการเสริมสร้างบรรยากาศองค์การที่เอื้อต่อการปฏิบัติงานตามข้อตกลงการพัฒนางานของครู สังกัดสํานักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาลพบุรีเขต 2. วารสารมณีเชษฐาราม, 7(4), น. 523-539.
พิมพ์ชนก หนูนวล และทองฟู ศิริวงศ์. (2567). รูปแบบการสื่อสารภายในองค์กรที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของพนักงานบริษัทผลิตสื่อเอกชนแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา, 3(1), น. 15-28.
ภารดี อนันต์นาวี. (2567). การบริหารการเปลี่ยนแปลงแบบพลิกผัน: ผู้บริหารสถานศึกษา. วารสารมณีเชษฐาราม, 7(3), น. 1029-1047.
วิภาวี ขวัญช่วย, สุจิตรา ธรรมใจ และเพ็ญศรี ฉิรินัง. (2567). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์มุ่งสู่องค์กรแห่งนวัตกรรม. วารสารอิสลามแห่งประเทศไทย, 1(1), น. 51-60.
ศิรัตน์ แจ้งรักษ์สกุล, คุณากร วิวัฒนากรวงศ์ และวริศ ลิ้มลาวัลย์. (2567). การปรับปรุงกระบวนการทำงานของแผนจัดซื้อในบริษัทค้าปลีก. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี, 6(3), น. 26-35.
สรรค์ชัย ไชยสกุลวงศ์. (2567). การจัดการเชิงกลยุทธ์ในองค์กรสมัยใหม่. วารสารบัณฑิตศึกษาชัยภูมิปริทรรศน์, 2(3), น. 38-49.
สุธรรม ธรรมทัศนานนท์. (2564). การจัดการสู่องค์การแห่งนวัตกรรมการศึกษา. Journal of MCU Peace Studies, 11(4), น. 1658-1667.
สุมลฑา เมืองศิลปศาสตร์. (2564). อนาคตภาพการเปลี่ยนผ่านของมหาวิทยาลัยราชภัฏ (วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย).
อรสา สภาพพงษ์. (2563). การสื่อสารภายในองค์กรที่มีผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของคณาจารย์ ของมหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์. วารสารสังคมศาสตร์, 9(2), น. 119-127.
อัครกิตติ์ พัฒนสัมพันธ์ และศิริประภา แจ้งกรณ์. (2567). การเปลี่ยนแปลงองค์กรเพื่อสร้างความได้เปรียบทางการแข่งขันในธุรกิจ กรณีศึกษา บริษัทเอกชนแห่งหนึ่งในเขตนิคมอุตสาหกรรมอมตะนคร จังหวัดชลบุรี. วารสารรำไพพรรณี, 18(1), น. 64-74.
อัจฉรา บัวหอม, ธรรมวิมล สุขเสริม และดุสิต จักรศิลป์. (2567). การศึกษาสมรรถนะส่วนบุคคลในการใช้ระบบเทคโนโลยีสารสนเทศ: กรณีศึกษาบุคลากรสังกัดมหาวิทยาลัยเทคโนโลยี ราชมงคลอีสาน. วารสารวิจัยวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์, 8(2), น. 275-289.
อิทธิชัย สีดํา. (2566). การปฏิรูปองคาพยพขององค์กรในระบบราชการไทย. วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ วิทยาลัยนวัตกรรมการจัดการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์, 11(2), น. 159-170.
อินทุอร แซ่คู และทองฟู ศิริวงศ์. (2567). ความพึงพอใจในงานและรูปแบบการสื่อสารในองค์การส่งผลต่อประสิทธิภาพ ในการปฏิบัติงานของพนักงานบริษัทเอกชนแห่งหนึ่งที่ประกอบธุรกิจร้านอาหาร ในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 14(2), น. 173-186.
Al-Ali, A. A., Singh, S. K., Al-Nahyan, M., & Sohal, A. S. (2017). Change management through leadership: The mediating role of organizational culture. Journal of Organizational Change Management, 30(4), pp. 610-631.
Barney, J. (1991). Firm resources and sustained competitive advantage. Journal of Management, 17(1), pp. 99-120.
Becker, S. A., Brown, M., Dahlstrom, E., Davis, A., DePaul, K., Diaz, V., & Pomerantz, J. (2018). NMC horizon report: 2018 higher education edition. Louisville, CO: Educause.
Bryson, J. M. (2020). Strategic planning for public and nonprofit organizations: A guide tostrengthening and sustaining organizational achievemen (5th ed.). Hoboken, NJ: Wiley.
Denzin, N. K. (1978). The research act: A theoretical introduction to sociological methods (2nd ed.). New York, NY: McGraw-Hill.
Herzberg, F. (1959). The motivation to work. New York, NY: Wiley.
Kotter, J. P. (1996). Leading change. Boston, MA: Harvard Business Review Press.
Lewin, K. (1947). Frontiers in group dynamics: Concept, method and reality in social science; social equilibria and socialchange. HumanRelations, 1(1), pp. 5-41.
Lewin, K. (1951). Field theory in social science: selected theoretical papers. New York, NY: Harper.
Mintzberg, H. (1979). The Structuring of Organizations: A Synthesis of the Research. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.
Patton, M. Q. (2002). Qualitative research and evaluation methods (3rd ed.). Thousand Oaks, CA: Sage Publications.
Smith, A., Johnson, B., Williams, C., & Davis, D. (2020). Technology integration in organizational management. Journal of Applied Technology, 12(2), pp. 45-58.
Smith, W. K., & Lewis, M. W. (2022). Organizing and the changing context of complexity: Toward a cooperative approach to paradox. Academy of Management Review, 47(1), pp. 12-31.
Stouten, J., Rousseau, D. M., & De Cremer, D. (2018). Successful organizational change: Integrating the management practice and scholarly literatures. Academy of Management Annals, 12(2), pp. 752-788.
Weber, M. (1947). The Theory of Social and Economic Organization. Free Press.
