การพัฒนาหลักสูตรบูรณาการอัตลักษณ์ท้องถิ่นโคราชเพื่อส่งเสริมทักษะการสื่อสาร ภาษาจีนสำหรับยุวมัคคุเทศก์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบผสานวิธีซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาข้อมูลพื้นฐานสำหรับการพัฒนาหลักสูตร 2) พัฒนาหลักสูตร และ 3) ตรวจสอบประสิทธิผลของหลักสูตร การศึกษาดำเนินการเป็นสามระยะ: ระยะที่ 1 เป็นการรวบรวมข้อมูลพื้นฐานจากผู้มีส่วนได้ส่วนเสียหลากหลายกลุ่ม ซึ่งประกอบด้วยผู้เชี่ยวชาญ ครู ผู้บริหาร และนักเรียน 30 คน ระยะที่ 2 เน้นการพัฒนาและตรวจสอบความถูกต้องของหลักสูตรโดยผู้เชี่ยวชาญ 3 ท่าน และระยะที่ 3 เป็นการทดลองใช้หลักสูตรกับกลุ่มตัวอย่างนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 จำนวน 30 คน ในภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2567 เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบสัมภาษณ์ แบบสอบถาม แบบประเมินความสอดคล้อง/ความเหมาะสม แผนการสอน และแบบทดสอบวัดผลการเรียนรู้ การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติพื้นฐานและการทดสอบค่าที (t-test)
ผลการวิจัย พบว่า 1) ผู้ที่เกี่ยวข้องเห็นความสำคัญและมีความต้องการให้จัดการเรียนรู้ทักษะการสื่อสารภาษาจีน 2) หลักสูตรบูรณาการ อัตลักษณ์ท้องถิ่นโคราชประกอบด้วย 7 องค์ประกอบ ได้แก่ ความเป็นมาของหลักสูตร หลักการ จุดมุ่งหมาย โครงสร้างและเนื้อหารายวิชา กิจกรรมการเรียนรู้ สื่อการเรียนรู้ การวัดและประเมินผล 3) นักเรียนมีทักษะการสื่อสารภาษาจีนหลังเรียนรู้ด้วยหลักสูตรบูรณาการอัตลักษณ์ท้องถิ่นโคราช สูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2566). รายงานประจำปี 2565 การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ 13 มิถุนายน 2567, จาก https://www.tat.or.th/th/about-tat/annual-report
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ธุมวดี สิริปัญญาฐิติ, ศิริเพ็ญ กำแพงแก้ว และจันทิมา จิรชูสกุล. (2558). ปัญหาการเรียนการสอนภาษาจีนระดับมัธยมศึกษาตอนปลายแผนการเรียนศิลป์ภาษาจีนเขตภาคตะวันออกของไทย (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเฉลิมพระเกียรติ.
นิภาวรรณ วศินนิติวงศ์ และจิตณรงค์ เอี่ยมสำอางค์. (2565). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมยุวมัคคุเทศก์ภาษาจีนโดยบูรณาการท้องถิ่น กาญจนบุรี สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6. วารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร, 5(3), น. 160-169.
พิชัย แก้วบุตร. (2564). สภาพและปัญหาการจัดการเรียนการสอนภาษาจีน ในโรงเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาสังกัดรัฐบาล ภูมิภาคภาคใต้. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี, 13(1), น. 59-83.
มาเรียม นิลพันธุ์. (2558). วิธีวิจัยทางการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 9). นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
รัตนชนก เมืองเชียงหวาน และศิริวรรณ วณิชวัฒนวรชัย. (2560). การพัฒนาหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติมวิชาภาษาจีน โดยบูรณาการข้อมูลท้องถิ่นราชบุรี ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี, 7(1), น. 39-49.
รุจิกา บัญเชิด, พัชรินทร์ เจนจบธุรกิจ, วีรนุช สัจจาสัย และปนัดดา ชาญด้วยกิจ. (2565). การพัฒนา นวัตกรรมการสื่อสารภาษาจีนสำหรับชุมชนท่องเที่ยวเชิงเกษตรรักษ์เขาบายศรี อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 9(3), น.31-44.
วิชัย วงษ์ใหญ่. (2552). การพัฒนาหลักสูตรและการสอน-มิติใหม่. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
วิชัย วงษ์ใหญ่. (2554). การพัฒนาหลักสูตรระดับอุดมศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: อาร์ แอนด์ปริ้นท์.
สมาคมครูและบุคลากรทางการศึกษาแห่งประเทศไทย. (2562). แนวทางการจัดการเรียนรู้บูรณาการ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. (2551). แนวทางการบริหารจัดการหลักสูตรตามหลักสูตร แกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สิทธิพล อาจอินทร์. (2564). การพัฒนาหลักสูตร. ขอนแก่น: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
เสี่ยวหมิ่น หลี่ และสิรินาถ จงกลกลาง. (2560) การพัฒนาหน่วยการเรียนรู้ทักษะการสื่อสาร ภาษาจีนสําหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา. วารสารราชพฤกษ์, 15(1), น. 104-111.
อรอนงค์ อินสะอาด และกัลยาณี กฤตโตปการกิต. (2566). สภาพการจัดการเรียนการสอนภาษาจีนในระดับมัธยมศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารจีนวิทยาและการศึกษาภาษาจีนนานาชาติ, 4(1), น. 33-44.
อาทิตย์ ชัยเทพา. (2566). การพัฒนาหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติม เรื่อง ยุวมัคคุเทศก์เมืองหัวหิน สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร).
Brown, H. D. (2001). Teaching by Principles: An Interactive Approach to Language Pedagogy. New York: Longman.
Brown, H. D. (2007). Principles of language learning and teaching NY: White Plains: Pearson Longman.
Chen, H. (2019). Integrating Local Identity into Curriculum Design. Journal of Curriculum Studies, 15(4), pp. 102-115.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychologicial testing (5th ed.). New York: Harper Collins.
Jinming, Z. (2011). 初级汉语教学的有效途径—“先语后文”辩证. (An Effective approach to elementary Chinese-teaching: the dialectic of ‘starting with oral work and character teaching follows). Chinese Teaching in the World, 25(3), pp. 376-387.
Oliva, P. F. (1992). Developing the curriculum (3rd ed.). New designs for elementary school curriculum. New York: McGraw-Hill.
Tyler, R. W. (1949). Basic Principles of Curriculum and Instruction. University of Chicago Press.
