แบบทดสอบและเกณฑ์ปกติสมรรถภาพทางกายเพื่อสุขภาพ สำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาแบบทดสอบและการสร้างเกณฑ์ปกติสมรรถภาพทางกายติ โดยศึกษาผลการทดสอบสมรรถภาพทางกายเพื่อสุขภาพสำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 1-4 จาก 19 สาขาวิชา ในปีการศึกษา 2566 จำนวน 300 คน ด้วยการสุ่มแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง คือ แบบทดสอบสมรรถภาพทางกายเพื่อสุขภาพ จำนวน 7 รายการ ได้แก่ ค่าดัชนีมวลกายค่าเปอร์เซ็นต์ไขมันในร่างกาย นั่งงอตัว แตะมือด้านหลัง ลุกนั่ง 7 ระดับ งอเข่าลุกนั่งตามสัญญาณจังหวะ และวิ่งไปกลับตามจังหวะดนตรี วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสร้างเกณฑ์ปกติโดยใช้วิธีการวัดแนวโน้มเข้าสู่ส่วนกลาง ผลการวิจัย พบว่า แบบทดสอบสมรรถภาพทางกายเพื่อสุขภาพมีความตรงเชิงเนื้อหาเท่ากับ 1.00 ความเชื่อมั่นของแบบทดสอบเท่ากับ 1.00, 1.00, 0.92, 0.95, 0.99, 0.99, 0.83 และ 0.87 ตามลำดับ และความเชื่อมั่นระหว่างผู้ให้คะแนนเท่ากับ 1.00 เกณฑ์ปกติระดับโรงเรียนของแบบทดสอบสมรรถภาพทางกายเพื่อสุขภาพ แบ่งเป็น 5 และ 7 ระดับ และผลการทดสอบ พบว่า ค่าดัชนีมวลกายของนักศึกษาชายอยู่ในเกณฑ์น้ำหนักเกินและนักศึกษาหญิงอยู่ในเกณฑ์สมส่วน ส่วนใหญ่มีผลการทดสอบอยู่ในระดับปานกลาง การลุกนั่ง 7 ระดับ นักศึกษาชายอยู่ในระดับดีและนักศึกษาหญิงอยู่ในระดับปานกลาง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กมลวรรณ ตังธนกานนท์. (2563). การวัดและประเมินทักษะการปฏิบัติ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กรมพลศึกษา, สำนักวิทยาศาสตร์การกีฬา. (2562). คู่มือแบบทดสอบและเกณฑ์สมรรถภาพทางกายของเด็ก เยาวชน และประชาชนไทย. กรุงเทพฯ: เวิลด์ เอ๊กซ์เพิร์ท.
กระทรวงสาธารณสุข, กรมควบคุม. (2565). รู้หรือไม่? ว่าคุณมีค่าดัชนีมวลกาย (BMI) เท่าไรและมีเกณฑ์อยู่ในระดับไหน. สืบค้นเมื่อ 25 มกราคม 2567, จาก https://ddc.moph.go.th/ dncd/journal_detail.php?publish=12207
กัลยาณี โนอินทร์. (2560). ภาวะน้ำหนักเกินและโรคอ้วนในวัยเรียนและวัยรุ่นไทย. วารสารพยาบาลทหารบก, 18(พิเศษ), น. 1-8.
ณภัสวรรณ ธนาพงษ์อนันท์ และญาณภัทร สีหะมงคล. (2564). การสร้างเกณฑ์ปกติสมรรถภาพทางกายที่สัมพันธ์กับทักษะของนิสิตสาขาวิทยาศาสตร์การกีฬา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. วารสารการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 27(2), น. 99-110.
ดวงใจ ศิริวัฒนาศิลป์, กฤษณา จินดาสอน และกฤษณอาภา จินดาสอน. (2567). กิจกรรมทางกายของนักศึกษาระดับปริญญาตรี คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา. วารสารสถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม. 11(1), น. 11-14.
ดวงใจ ศิริวัฒนาศิลป์. (2568). พฤติกรรมกิจกรรมทางกายของนักศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยรามคำแหง).
ทินกร ชอัมพงษ์, สยาม ทองใบ, ธนศิริ โชคทวีพาณิชย์, ศุภกิจ วิริยะกิจ และวุฒิชัย ประภากิตติรัตน์. (2562). การสร้างแบบทดสอบสมรรถภาพทางกลไก สำหรับนักศึกษา สาขาวิชาพลศึกษาของมหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์. วารสารวิชาการ คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 6(2), น. 28-38.
นิวัฒน์ บุญสม. (2560). การพัฒนาความอ่อนตัวด้วยการยืดเหยียดกล้ามเนื้อ. วารสารอิเล็กทรอนิกส์Veridian มหาวิทยาลัยศิลปากร (มนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์และศิลปะ), 10(2), น. 2173-2184.
ปรีชาเวช สุขเกิน. (2564). สมรรถภาพทางกายด้านความอ่อนตัวและด้านความแข็งแรงของกล้ามเนื้อของนักศึกษาคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติประจำภาคเหนือ (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ วิทยาเขตเชียงใหม่).
ไพศาล วรคำ. (2566). การวิจัยทางการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 14). มหาสารคาม: ตักสิลาการพิมพ์.
มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา, สำนักส่งเสริมวิชาการและงานทะเบียน. (2566). สถิติ/บริการสารสนเทศ. สืบค้นเมื่อ 10 มกราคม 2567, จาก https://apro.nrru.ac.th/apro/show_ pages.php?pages=ad61ab143223efbc24c7d2583be69251
มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา, คณะครุศาสตร์. (2565). แผนยุทธศาสตร์คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา ระยะ 5 ปี (พ.ศ. 2566-2570). สืบค้นเมื่อ 15 มกราคม 2567, จาก https://edu.nrru.ac.th/index.php/aboutus/strategicedu
ยูโสบ ดำเต๊ะ, ทรงภพ เพชรอาวุธ และนฤดม แก้วประดิษฐ์. (2565). การทดสอบสมรรถภาพทางกายเพื่อสุขภาพของนักศึกษาไทยในพื้นที่ภาคใต้.วารสารสุขศึกษา พลศึกษา และ สันทนาการ, 48(2), น. 117-134.
วรศักดิ์ เพียรชอบ และถนอมวงศ์ กฤษณ์เพ็ชร. (2561). รวมบทความเกี่ยวกับปรัชญา หลักการวิธีสอน และการวัดเพื่อประเมินผลทางการพลศึกษา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วัฒนา สุทธิพันธ์, ลักษมี ฉิมวงษ์, จุฑา ติงศภัทิย์, ประภาส มันตะสูตร, อนุศักดิ์ สุคง, พงศกร นารินทร์ และตรีทเศศ อเนกนวล. (2566). สมรรถภาพทางกายที่สัมพันธ์กับสุขภาพของนิสิตหลักสูตรศึกษาศาสตร์ สาขาพลศึกษา มหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต ปีการศึกษา 2565. วารสารสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนาท้องถิ่น มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 7(3), น. 127-136.
สมนึก ภัททิยธานี. (2565). การวัดผลการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 13). กรุงเทพฯ: ศูนย์หนังสือแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.). (2565). การทดสอบสมรรถภาพทางกายเพื่อสุขภาพมีประโยชน์อย่างไร. สืบค้นเมื่อ 30 กันยายน 2567, จาก https://www. thaihealth.or.th/การทดสอบสมรรถภาพทางกาย/
สุบิน ยุระรัช. (2565). ทำไมต้องลิเคิร์ต?. วารสารนวัตกรรมและการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา. 7(1), น. 152-165.
American College of Sports Medicine. (2022). ACSM’s guidelines for exercise testing and prescription. (11th ed.). Philadelphia: Wolters Kluwer.
Buga, A.-A.-M., & Albină, A.-M. (2024). How stretching exercises improve the joint mobility and muscle flexibility of students from non-professional study programs. Journal of Sport and Kinetic Movement, 43(1), pp. 78-83.
Centers for Disease Control and Prevention. (2020). Physical activity basics. Retrieved October 10, 2024, From https://www.cdc.gov/physicalactivity/basics/index.htm
FitnessGram. (2022). The FitnessGram Pacer Test. Retrieved October 15, 2024. from https://genius.com/Leger-and-lambert-the-fitnessgram-pacer-test-annotated
Nurhidayah, D., Prasetyo, Y., Sutapa, P., Nanda, F. A., Mitsalina, D., & Yuliana, E. (2024). Development of physical test norms for early age Pencak Silat. Pedagogy of Physical Culture and Sports, 28(3), pp. 175-183.
Rathi, M., Gazbare, P., & Ruparel, N. (2023). Efficacy of Vibrapole abdominal strengthening exercises on strength in healthy young individuals: An experimental study. Journal of Health Science and Medical Research, 41(1), pp. 1-8.
Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Tijdschrift voor Onderwijs research, 2(2), pp. 49-60.
