การพัฒนารูปแบบการสื่อสารการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมท้องถิ่น เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวในจังหวัดนครศรีธรรมราช
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษา วิเคราะห์ สังเคราะห์ ข้อมูลรูปแบบการสื่อสารการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมท้องถิ่น ที่ตรงกับความต้องการของนักท่องเที่ยว 2) พัฒนารูปแบบการสื่อสารฯ และ 3) ประเมินประสิทธิผลการใช้รูปแบบการสื่อสารการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมท้องถิ่น ประชากรคือ นักท่องเที่ยว ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย และหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยผู้ตอบแบบสอบถาม AHP 10 คน, กลุ่มทดลองรูปแบบ 200 คน และกลุ่มประเมิน 100 คน เครื่องมือหลัก ได้แก่ แบบสอบถาม AHP และ QFD, แบบสอบถามความพึงพอใจ, และเครื่องมือวิเคราะห์ดิจิทัล สถิติที่ใช้คือ AHP, QFD และสถิติเชิงพรรณนา ผลวิจัยระยะแรก พบว่า รูปแบบการสื่อสารการที่นักท่องเที่ยวต้องการจากการจัดลำดับด้วย AHP พบว่า 5 อันดับรูปแบบที่นักท่องเที่ยวต้องการคือ ทัวร์เสมือนจริง (0.1779), วิดีโอออนไลน์ (0.1263), การเรียนรู้ผ่านเกม (0.1053), โมเดลสามมิติ (0.1034), และสื่อสังคมออนไลน์ (0.0972) ระยะที่ 2 พัฒนา “NST-CULTURE CONNECT MODEL” ซึ่งมี 4 เสาหลัก Digital Experience Core, Social Engagement, Community Participation, และ Institutional Collaboration ระยะที่ 3 ประเมินประสิทธิภาพโมเดลจากการใช้กับประเพณีแห่ผ้าขึ้นธาตุ พบว่ามีประสิทธิภาพ เช่น คลิปติ๊กต๊อก มียอดรับชมกว่า 2.4 ล้านครั้ง ทัวร์เสมือนจริงมีผู้ใช้ 3,613 คน นักท่องเที่ยวพึงพอใจโดยรวม 4.75 จาก 5 คะแนน ช่วยกระตุ้นความสนใจอยากเดินทางจริงและเพิ่มความเข้าใจคุณค่าทางวัฒนธรรม โมเดลนี้จึงส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของจังหวัดนครศรีธรรมราชได้อย่างมีประสิทธิภาพ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2564). 9 แนวโน้มใหม่ ในอนาคตการท่องเที่ยว. สืบค้นเมื่อ 9 กันยายน 2568, จาก https://tatacademy.com/th/publish/article/15fd873c-a805-407f-bf72-ebcc17d017cb
ลดา ภารประดิษฐ, พิมพ์ลิขิต แก้วหานาม และอาริยา ป้องศิริ. (2567). กลยุทธ์การบริหารจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในระดับเมืองรอง. สืบค้นเมื่อ 10 กันยายน 2568, จาก https://doi.nrct.go.th/admin/doc/doc_655372.pdf
วาโร เพ็งสวัสดิ์. (2552). การวิจัยและการพัฒนา. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 1(2),
น. 1-12. สืบค้นเมื่อ 10 กันยายน 2568, จาก https://ph01.tci-thaijo.org/index.php/snru_journal/article/view/10186/9199
Bagassi, S., De Crescenzio, F., & Piastra, S. (2020). Augmented reality technology selection based on integrated QFD-AHP model. International Journal on Interactive Design and Manufacturing (IJIDeM), 14(1), pp. 285-294.
Çalışkan, G., Yayla, İ., & Pamukçu, H. (2025). The use of augmented reality technologies in tourism businesses from the perspective of UTAUT2. European Journal of Innovation Management, 28(4), pp. 1498-1526.
León-Santiesteban, M., Mendez-Prada, M. C., Cardona-Arce, Y. P., & Guerrero-Mosquera, N. (2023). Multicriteria Model for Measuring the Potential of Cultural Identity in the Tourism Development of Sincelejo, Colombia. Sustainability, 15(20), pp. 1-15. Retrieved April 20, 2025, from https://www.mdpi.com/2071-1050/15/20/15082
Liamruk, P., Onwong, N., Amornrat, K., Arayapipatkul, A., & Sipiyaruk, K. (2025). Development and evaluation of an augmented reality serious game to enhance 21st century skills in cultural tourism. Scientific Reports, 15(1), pp. 12 -20.
Cathy, T. (2024). Tourism culture and its implications: Intersection of travel and local traditions. Journal of Tourism and Hospitality, 13(551), pp. 1-5.
Tariq, M. U. (2025). Community-led tourism and social equity: A regenerative approach to sustainable development. In Regenerative Tourism for Social Development, 25(1), pp. 339-360.
