การพัฒนาสื่อประชาสัมพันธ์โดยใช้เทคโนโลยีความจริงเสริม เพื่อยกระดับแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมวิถีไทยริมคลองบางใหญ่ อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาบริบทและความพร้อมของแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมวิถีไทยริมคลองบางใหญ่ 2) ออกแบบและพัฒนาสื่อประชาสัมพันธ์โดยใช้เทคโนโลยีความจริงเสริม และ 3) ประเมินประสิทธิภาพและความพึงพอใจต่อสื่อประชาสัมพันธ์ดังกล่าว การวิจัยใช้ระเบียบวิธีแบบผสมผสาน โดยเก็บข้อมูลผ่านการสัมภาษณ์ชุมชน 5 คน การประเมินจากผู้เชี่ยวชาญ 3 คน และแบบสอบถามจากนักท่องเที่ยว 200 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพรรณนา และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า พื้นที่ริมคลองบางใหญ่มีศักยภาพด้านประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม และวิถีชีวิต โดยเฉพาะตลาดบางคูลัด วัดต้นเชือก และศาลเจ้าพ่อจุ้ย มีสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานเพียงพอ แต่ยังขาดการเข้าถึงสำหรับผู้สูงอายุและผู้พิการ รวมถึงขาดสื่อประชาสัมพันธ์ที่เป็นระบบ ผลการพัฒนาสื่อประชาสัมพันธ์โดยใช้เทคโนโลยีความจริงเสริมได้แก่ โปสเตอร์ โปสการ์ด และคลิปวิดีโอที่สามารถแสดงผลผ่านแอปพลิเคชัน Artivive ครอบคลุมแหล่งท่องเที่ยวสำคัญ จำนวน 7 แห่ง ด้านการประเมินประสิทธิภาพโดยผู้เชี่ยวชาญ พบว่า สื่อมีคุณภาพในระดับมาก โดยเฉพาะด้านการออกแบบ ส่วนผลการประเมินความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวอยู่ในระดับมากที่สุด โดยเฉพาะคลิปวิดีโอที่ตอบสนองต่อความคาดหวังของนักท่องเที่ยวยุคดิจิทัลได้อย่างดีเยี่ยม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กมลพิพัฒน์ ชนะสิทธิ์ และนรินทร์ สังข์รักษา. (2561). แนวทางการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ตลาดน้ำคลองแดน อำเภอระโนด จังหวัดสงขลา. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัย ธนบุรี, 12(28), น. 163-176.
กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2559). แผนพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. สืบค้นเมื่อ 10 พฤศจิกายน 2566, จาก https://www.mdes.go.th/content/download-detail/2798
คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (2566). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2566-2570). สืบค้นเมื่อ 20 พฤศจิกายน 2566, จาก https://secretary.mots.go.th/download/article/article_20230327145011.pdf
จุฬาวลี มณีเลิศ, ประธาน คำจินะ, กฤษณา เขียวมั่ง, ภัทราพร พรหมคำตัน และพงศกร ฟองตา. (2567). การพัฒนาแอปพลิเคชันเทคโนโลยีภาพเสมือนจริงเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชน ในพื้นที่เทศบาลเมือง เมืองแกนพัฒนา อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารแม่โจ้เทคโนโลยีสารสนเทศและนวัตกรรม, 10(3), น. 66-86.
ชิตาวีร์ สุขคร. (2562). การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในประเทศไทย. วารสารเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวสู่ความยั่งยืน, 1(2), น. 1-7.
นลิศา เตชะศิริประภา. (2566). ท่องเที่ยวไทยหาเป้าหมายใหม่ ไม่รอจีน โฟกัสมาเลย์-อินเดีย-สิงคโปร์ มากขึ้น คาดปีหน้า ต่างชาติเข้ามา 20 ล้านคน. สืบค้นเมื่อ 20 พฤศจิกายน 2566, จาก https://plus.thairath.co.th/topic/politics&society/102360
นันทวดี ดีพร้อม และศรัณยา เลิศพุทธรักษ์. (2564). การบริหารจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม: กรณีศึกษา จังหวัดนครนายก. วารสารวิทยาลัยพาณิชยศาสตร์บูรพาปริทัศน์, 16(2), น. 1-14.
นาวิน คงรักษา, เมตตา คงคากูล, ปิยะวดี พงษ์สวัสดิ์ และชนัญชิดา จันทร์ผึ้งสุข. (2566). การพัฒนา สื่อดิจิทัลโดยใช้เทคโนโลยีความจริงเสริมฐานการเรียนรู้อุทยานธรรมชาติวิทยา อำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี. วารสารเทคโนโลยีสื่อสารมวลชน มทร.พระนคร, 8(1), น. 19-30.
พัชรี กล่อมเมือง, ณัฏฐา เกิดทรัพย์, วัชรินทร์ อินทพรหม, วณิฎา ศิริวรสกุล, และพัลยมน สินหนัง. (2567). การส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ตำบลดงละคร อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก. วารสารนวัตกรรมและการจัดการ, 9(1), น. 65-76.
รุ่งศักดิ์ เยื่อใย. (2562). เทคโนโลยีความเป็นจริงเสริม: ความท้าทายต่อการพัฒนาการเรียนการสอนของประเทศไทยในศตวรรษที่ 21. สมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย, 25(2), น. 127-140.
สยามรัฐออนไลน์. (2566). เทรนด์ใหม่! สสว. เปิดข้อมูลท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมและวิถีชุมชนมาแรง โตทะยาน 155% สร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจ 220 ล้านบาท. สืบค้นเมื่อ 20 พฤศจิกายน 2566, จาก https://siamrath.co.th/n/464582
สุรพงษ์ วิริยะ, อนันตทรัพย์ สุขประดิษฐ์ และรษา ทองคงอยู่. (2560). การพัฒนาเทคโนโลยีการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเสมือนจริงในจังหวัดนครสวรรค์. ใน รายงานสืบเนื่องในการประชุมวิชาการระดับชาติ ครั้งที่ 4 (น. 1253-1260). กำแพงเพชร: มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร.
อภิสรา กฤตาวาณิชย์. (2566). การพัฒนาสื่ออัจฉริยะเสมือนผสานกับโลกจริงเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว เชิงวัฒนธรรมในอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย. วารสารรัชต์ภาคย์, 17(53), น. 331-347.
Achmad, F., Santosa, S. H., Pratiwi, H. E., & Nugroho, S. P. (2023). Tourism destination performance analysis using the 6A’s framework: A case study of Rembang Regency, Indonesia. Sustainability, 15(14), p. 11087.
Ariza-Colpas, P. P., Piñeres-Melo, M. A., Morales-Ortega, R. C., Rodriguez-Bonilla, A.-F., Butt-Aziz, S., Naz, S., Contreras-Chinchilla, L. del C., Romero-Mestre, M., & Vacca Ascanio, R. A. (2023). Augmented reality and tourism: A bibliometric analysis of new technological bets in the post-COVID era. Sustainability, 15(21), p. 15358.
Cranmer, E. E., Tom Dieck, M. C., & Fountoulaki, P. (2020). Exploring the value of augmented reality for tourism. Tourism Management Perspectives, 35, p. 100672.
Leung, X. Y., Law, R., & Lee, H. A. (2022). Augmented reality in tourism: A review of research and applications. Tourism Management Perspectives, 41, p. 100943.
Richards, G. (2021). Rethinking cultural tourism. Cheltenham, UK: Edward Elgar.
Sayuti, R. H. (2023). Community readiness in implementing sustainable tourism on small islands: Evidence from Lombok, Indonesia. Sustainability, 15(12), pp. 1-20.
Scolari, C. A. (2020). The Routledge Companion to Media and Design. New York: Routledge.
Tussyadiah, I. P., Wang, D., Jung, T. H., & Tom Dieck, M. C. (2018). Virtual reality, presence, and attitude change: Empirical evidence from tourism. Tourism Management, 66, pp. 140-154.
World Health Organization (WHO). (2022). Age-friendly tourism: Ensuring accessibility for all. Retrieved November 14, 2023, from https://www.who.int
World Tourism Organization (UNWTO). (2023). Smart tourism for sustainable development. Retrieved November 14, 2023, from https://www.unwto.org
