การพัฒนารูปแบบในการพัฒนาสมรรถนะครูช่างอุตสาหกรรม ด้านภาวะผู้นำทางวิชาการ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาสมรรถนะครูช่างอุตสาหกรรม วิธีการและกระบวนการ พัฒนาสมรรถนะครูช่างอุตสาหกรรม ด้านภาวะผู้นำทางวิชาการ และเพื่อพัฒนารูปแบบการพัฒนาสมรรถนะครูช่างอุตสาหกรรม ด้านภาวะผู้นำทางวิชาการ วิธีดำเนินการวิจัย ใช้เทคนิคการวิจัยอนาคตแบบ EDFR กลุ่มตัวอย่างได้จากการเลือกแบบเจาะจง ประกอบด้วยผู้เชี่ยวชาญ สัมภาษณ์แบบมีโครงสร้างรอบที่ 1 เป็น 2 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มนักวิชาการระดับอุดมศึกษา จำนวน 7 คน กลุ่มผู้บริหารอาชีวศึกษา จำนวน 7 คน รวม 14 คน และผู้เชี่ยวชาญรอบที่ 2 และรอบที่ 3 เป็น 3 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มนักวิชาการระดับอุดมศึกษา จำนวน 7 คน กลุ่มผู้บริหารอาชีวศึกษา จำนวน 11 คน และกลุ่มครูระดับอาชีวศึกษา จำนวน 4 คน รวมทั้งสิ้น 22 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้างที่พัฒนาจากการวิเคราะห์เอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง และแบบสอบถามมาตราประมาณค่า 5 ระดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่ามัธยฐานและค่าพิสัยระหว่าง ควอไทล์ ผลการวิจัย พบว่า 1) การศึกษาองค์ประกอบของรูปแบบในการพัฒนาสมรรถนะครูช่างอุตสาหกรรม ด้านภาวะผู้นำทางวิชาการ ได้ 5 องค์ประกอบหลัก ได้แก่ การพัฒนาตนเอง การพัฒนาวิสัยทัศน์ การพัฒนาหลักสูตรฯ การพัฒนาแหล่งเรียนรู้และการจัดการชั้นเรียน การพัฒนาคุณภาพผู้เรียนสู่มาตรฐาน และ 2) ผลการพัฒนารูปแบบการพัฒนาสมรรถนะครูช่างอุตสาหกรรม ด้านภาวะผู้นำทางวิชาการ พบว่า มี 5 องค์ประกอบหลัก, 40 องค์ประกอบย่อย และ 53 ตัวบ่งชี้ ซึ่งผู้เชี่ยวชาญทั้งสามกลุ่มมีความเห็นสอดคล้องกันว่ารูปแบบดังกล่าวมีความเหมาะสมในระดับมากที่สุด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ฐกร พฤฒิปูรณี และประเสริฐ อินทร์รักษ์. (2565). การพัฒนาสมรรถนะครูในช่วงยุทธศาสตร์ชาติ (พ.ศ. 2561-2580). วารสารวิจัยและวิชาการ, 5(6), น. 87-98. https://doi.org/10.14456/jra.2022.137
ฐิตาพร ตันเจริญรัตน์. (2563). ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษากับทักษะของครูในศตวรรษที่ 21. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยศิลปากร, 17(2), น. 45-60.
พิชิต อ้วนไตร และสมศักดิ์ อรรคทิมากูล. (2563). การเสริมสร้างสมรรถนะเฉพาะทางของครูช่างสาขาอุตสาหกรรมศึกษาโดยใช้การเรียนรู้โครงงานเป็นฐานแบบ DAPOA. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา, 16(2), น. 149-164.
เพิ่มเติม พลับพลา. (2567). รูปแบบการจัดการอาชีวศึกษาตามกรอบคุณวุฒิอาชีวศึกษาที่มุ่งเน้นการพัฒนาอย่างยั่งยืน. Journal of Roi Kaensarn Academi, 9(9), น. 364-380.
มัลลิกา จอมจันทรกานต์. (2561). การพัฒนาสมรรถนะครูมัธยมศึกษาสู่ประชาคมอาเซียน. วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยฟาร์อีสเทอร์น, 12(2), น. 1-15.
รารัตน์ ศรีหะมงคล. (2566). ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อสมรรถนะประจำสายงานของครู (วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร).
สำนักงานพัฒนาเศรษกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566-2570). กรุงเทพฯ: สำนักนายกรัฐมนตรี.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). มาตรฐานการศึกษาของชาติ พ.ศ. 2560. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.
สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2567). หลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง พุทธศักราช 2567. กรุงเทพฯ: สำนักมาตรฐานอาชีวศึกษาและวิชาชีพ.
สุภัทรา วงศ์คำ. (2564). การพัฒนาภาวะผู้นำเชิงกลยุทธ์ของครูในสถานศึกษาอาชีวศึกษา. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่, 17(1), น. 112-125.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2559). การสำรวจภาวะผู้นำที่แท้จริงกับการมองโลกในแง่ดีทางวิชาการและ ความผูกพันของครูในประเทศไทย. วารสารการจัดการศึกษา, 32(1), น. 27-45.
Glass, G. V. & Hopkins, K. D. (1996). Statistical methods in education and psychology (3rd ed.). Boston, MA: Allyn & Bacon.
Poekert, P., Alexandrou, A., & Shannon, D. (2016). How teachers become leaders: An internationally validated theoretical model of teacher leadership development. Research in Post-Compulsory Education, 21(4), pp. 307-329. https://doi.org/10.1080/13596748.2016.1226559
