กลยุทธ์การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ตามรอยคำขวัญของจังหวัดอ่างทอง

Main Article Content

ปภาดา สืบพลาย
คณิต เขียววิชัย
วรรณวิสา บุญมาก

บทคัดย่อ

การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความต้องการของนักท่องเที่ยวในการเดินทางมาท่องเที่ยวจังหวัดอ่างทอง สร้างกลยุทธ์การพัฒนาเส้นทางท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ตามรอยคำขวัญของจังหวัดอ่างทองให้เป็นเมืองน่าเที่ยว และตรวจสอบกลยุทธ์ที่พัฒนาขึ้น โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน คือ การวิจัยเชิงปริมาณ เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบสอบถาม เก็บข้อมูลกับกลุ่มตัวอย่างจำนวน 400 ตัวอย่าง ใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบบังเอิญ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา การวิจัยเชิงคุณภาพ ทำการสัมภาษณ์เชิงลึกกับกลุ่มผู้ให้ข้อมูลหลัก จำนวนทั้งสิ้น 15 คน เครื่องมือ  ที่ใช้ คือ แบบสัมภาษณ์ชนิดกึ่งโครงสร้าง จากนั้นนำข้อมูลที่ได้ทั้ง 2 ส่วน มาทำการวิเคราะห์ SWOT Analysis และสร้างกลยุทธ์โดยวิธีการวิเคราะห์ TOWs Matrix ผลการศึกษาพบว่า สามารถพัฒนา กลยุทธ์ได้ 12 กลยุทธ์ ประกอบด้วยกลยุทธ์เชิงรุก เชิงป้องกัน เชิงแก้ไข และเชิงรับ พร้อมพัฒนาโมเดลใหม่ชื่อ P-A-U-S-E Model ผ่านการวิเคราะห์จากกลยุทธ์ที่ได้ และจัดเรียงลำดับความสำคัญเพื่อนำไปใช้ในการพัฒนาการท่องเที่ยวจังหวัดอ่างทอง ขั้นตอนสุดท้ายจะทำการตรวจสอบและ   รับรองกลยุทธ์จากผู้ทรงคุณวุฒิทั้งสิ้น 9 ท่าน ด้วยเทคนิคสัมมนาอิงผู้เชี่ยวชาญ (Connoisseurship)

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
สืบพลาย ป., เขียววิชัย ค. ., & บุญมาก ว. . (2026). กลยุทธ์การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ตามรอยคำขวัญของจังหวัดอ่างทอง. วารสารราชพฤกษ์, 24(3), 679–695. https://doi.org/10.14456/rpjnrru.2026.39
ประเภทบทความ
บทความวิจัย (Research Articles)

เอกสารอ้างอิง

โชติรัตน์ สมบุญ. (2556). พระนอน วัดขุนอินทประมูล จังหวัดอ่างทอง และศิลปกรรมต่อเนื่อง: รูปแบบและคตินิยมในการสร้าง (รายงานการศึกษาค้นคว้าอิสระ, มหาวิทยาลัยศิลปากร).

ทัศนัย กาญจนพงษ์ และวีระ วีระโสภณ. (2568). แนวทางในการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมในจังหวัดอ่างทองของนักท่องเที่ยวชาวไทย. วารสารสหวิทยาการวิจัยและวิชาการ, 5(1), น. 401-422.

รุ่งภัสสรณ์ ศรัทธาธนพัฒน์. (2566). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของชาวชุมชนตลาด วิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยศรีปทุม ชลบุรี, 19(3), น. 96-105.

สุดแดน วิสุทธิลักษณ์. (2558). องค์ความรู้ว่าด้วยการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์: คู่มือและแนวทางปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

สำนักงานจังหวัดอ่างทอง. (2566). แผนพัฒนาจังหวัดอ่างทอง (พ.ศ. 2566-2570). สืบค้นเมื่อ 7 สิงหาคม 2568, จาก http://angthong.go.th/2564/files/com_news_devmanage/2023-10_7571c262adf726e.pdf

สำนักงานจังหวัดอ่างทอง. กลุ่มงานยุทธศาสตร์และข้อมูลเพื่อการพัฒนาจังหวัด. (2567). ข้อมูลทั่วไปจังหวัดอ่างทอง. อ่างทอง: ผู้แต่ง.

สำนักงานนโยบายและยุทธศาสตร์การค้า. กองนโยบายและยุทธศาสตร์การค้าสินค้าเกษตร. (2567). แนวทางการส่งเสริมสินค้าสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ (GI). กรุงเทพฯ: กระทรวงพาณิชย์.

Best, J. (1981). Research in education (4th ed.). New Jersey: Prentice Hall.

Bramwell, B., & Lane, B. (2012). Tourism governance: Critical perspectives on governance and sustainability (1st ed.). London: Routledge.

Bryson, J. M. (2018). Strategic planning for public and nonprofit organizations (5th ed.). San Francisco, CA: Jossey-Bass.

Cooper, C., Fletcher, J., Fyall, A., Gilbert, D., & Wanhill, S. (2022). Tourism: Principles and practice (7th ed.). Harlow, UK: Pearson Education.

Likert, R. (1967). The Human Organization: Its Management and values. New York: McGraw Hill.

Pine, B. J., & Gilmore, J. H. (2020). The experience economy: Competing for customer time, attention, and money. Boston, MA: Harvard Business Review Press.

Richards, G., & Raymond, C. (2000). Creative tourism. ATLAS News, 23, pp. 16-20. https://doi.org/10.17605/OSF.IO/YWEG7

Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Tijdschrift Voor Onderwijs Research, 2, pp. 49-60.

Wheelen, T. L., & Hunger, J. D. (2012). Concepts in strategic management and business policy (13th ed.). London: Pearson.