การประยุกต์วิธีการสอนแบบเปิดในการสอนวรรณคดีไทย เพื่อเข้าถึงคุณค่าของวรรณคดีไทยและความงามทางภาษาไทย กรณีศึกษานักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนเพลินพัฒนา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อ 1) วิเคราะห์วิธีการสอนวรรณคดีไทย โดยการประยุกต์วิธีการสอนแบบเปิด เพื่อให้ผู้เรียนเข้าถึงคุณค่าของวรรณคดีไทยและความงามทางภาษาไทย และ 2) ประเมินผลการเข้าถึงคุณค่าของวรรณคดีไทยและความงามทางภาษาไทยของผู้เรียนวรรณคดีไทย จากการประยุกต์วิธีการสอนแบบเปิด กลุ่มตัวอย่าง คือนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนเพลินพัฒนา ปีการศึกษา 2558 จำนวน 21 คน เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้วรรณคดีไทย โดยการประยุกต์วิธีการสอนแบบเปิด จำนวน 10 แผน แบบสังเกตและแบบบันทึกพฤติกรรมการเรียนรู้ แบบบันทึกผลการเรียนรู้และการประเมินการสร้างสรรค์งานเขียนด้านความงามทางภาษาไทย สถิติที่ใช้ ได้แก่ ความถี่และร้อยละ ผลการวิจัยพบว่า การสอนวรรณคดีไทยโดยการประยุกต์วิธีการสอนแบบเปิด ทำให้ผู้เรียนสามารถเข้าถึงคุณค่าของวรรณคดีไทยและความงามทางภาษาไทย โดยผู้เรียนสามารถเข้าถึงคุณค่าของวรรณคดีในระดับการสร้างนิสัย จำนวน 3 คน คิดเป็นร้อยละ 14.28 ระดับการจัดระบบคุณค่าจำนวน 3 คน คิดเป็นร้อยละ 14.28 และระดับการเห็นคุณค่า จำนวน 15 คน คิดเป็นร้อยละ 71.43 ซึ่งเกิดขึ้นเป็นลำดับ ส่วนการเข้าถึงความงามทางภาษาไทยนั้น ผู้เรียนสามารถพัฒนาการเข้าถึงความงามทางภาษาได้ดีที่สุดในระดับการสร้างนิสัยได้จำนวน 7 คน คิดเป็นร้อยละ 33.33 ระดับ การจัดระบบคุณค่า 5 คน คิดเป็นร้อยละ 23.8 และระดับการเห็นคุณค่า 9 คน คิดเป็นร้อยละ 42.85 การเข้าถึงคุณค่าของวรรณคดีไทยและความงามทางภาษาไทยเกิดขึ้นจากทุกขั้นตอนการสอนแบบเปิด ผู้เรียนได้ซึมซับ เรียนรู้ และประมวลความรู้ ขณะที่ผู้สอนสร้างแรงบันดาลใจและสะท้อนผลการเรียนรู้ของผู้เรียนรายบุคคล
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2552). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2553). เทคนิคการใช้คำถามพัฒนาการคิด. นนทบุรี: สหมิตรพริ้นติ้งแอนพลับลิสซิ่ง.
ทิศนา แขมมณี. (2553). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 13). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระมหาวิชาญ สุวิชาโน. (2558). การศึกษาแบบองค์รวม. สืบค้นจาก http://www.vitheebuddha.com/main.php?url=news_view&id=491&cat=C.
พรทิพย์ ศิริสมบูรณ์เวช. (2547). การพัฒนาพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนวรรณคดีไทยตามทฤษฎีการตอบสนองของผู้อ่านเพื่อเสริมสร้างความสามารถด้านการตอบสนองต่อวรรณคดี การอ่าน เพื่อความเข้าใจ และการคิดไตร่ตรองของนิสิตระดับปริญญาบัณฑิต. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาหลักสูตรและการสอน ไม่ได้ตีพิมพ์). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพมหานคร.
ไมตรี อินทรประสิทธิ์. (2555). ลักษณะหนึ่งของการปรับใช้การศึกษาชั้นเรียนในประเทศไทย: การออกแบบหน่วยการเรียนรู้. ในเอกสารประกอบการจัดกิจกรรมการเปิดชั้นเรียน (open class) ระดับชาติ. (7 - 22). ขอนแก่น:มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
วัชรพล วิบูลยศริน. (2556). นวัตกรรมและสื่อการเรียนการสอนภาษาไทย. กรุงเทพฯ: บริษัทวี พริ้นท์ (1991) จำกัด.
วิจารณ์ พานิช. (2556). สนุกกับการเรียนในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.
ศิธรา จุฑารัตน์. (2549). ผลของการใช้รูปแบบการเรียนการสอนแบบตกผลึกที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาวรรณคดีไทยและความสามารถทางการอ่านอย่างมีวิจารณญาณของนักเรียน ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสอนภาษาไทย ไม่ได้ตีพิมพ์). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพมหานคร.
สถาบันอาศรมศิลป์. (2560). กรอบแนวคิดการจัดการเรียนรู้แบบองค์รวม. สืบค้นจาก http://arsomsilp.ac.th/th/wp-content/uploads/2017/08/Arsomsilp-Heart-hand-head-01.jpg.
สอางค์ ดำเนินสวัสดิ์. (2539). จะสอนภาษาไทยให้สนุกได้อย่างไร. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สาริศา ชุ่มมงคล. (2552). ผลการใช้รูปแบบการสอนแบบโฟร์แมทโดยเน้นเทคนิคผังกราฟิกในการสอนวรรณคดีไทยสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการสอนภาษาไทย ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, เชียงใหม่.
แอมโบรส ซูซาน เอ. (2556). การเรียนรู้แห่งศตวรรษที่ 21: 7 หลักการสร้างนักเรียนรู้แห่งอนาคตใหม่. กรุงเทพฯ : โอเพ่นเวิลด์ส พับลิชชิ่ง เฮ้าส์.
