การบริหารจัดการวิทยานิพนธ์ให้ประสบผลสำเร็จ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การจัดทำวิทยานิพนธ์ให้ประสบผลสำเร็จขึ้นอยู่กับบทบาทในการบริหารจัดการวิทยานิพนธ์ของผู้เกี่ยวข้องอย่างน้อย 3 ระดับ คือ คณะกรรมการบริหารหลักสูตร อาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์ และนักศึกษา โดยคณะกรรมการบริหารหลักสูตรจะต้องวางแผนการบริหารจัดการ บริหารจัดการวิทยานิพนธ์ให้ประสบผลสำเร็จ สื่อสารสร้างความเข้าใจกับอาจารย์ที่ปรึกษาและนักศึกษา จัดกิจกรรม "คลินิกวิจัย" เพื่อเสริมความพร้อม กำกับ ติดตามกระบวนการจัดทำวิทยานิพนธ์ และสรุปประเมินผลการบริหารจัดการ อาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์ต้องมีบทบาทในการวางแผนและการให้คำปรึกษา ใช้ทักษะที่จำเป็นในการให้คำปรึกษา บริหารจัดการนักศึกษาที่อยู่ในความรับผิดชอบ ตรวจและปรับปรุงแก้ไขวิทยานิพนธ์ เสริมสร้างขวัญ กำลังใจ และสรุปประเมินผลการบริหารจัดการ สำหรับนักศึกษาต้องกำหนดเป้าหมายและวางแผนการทำงาน เสริมสร้างคุณลักษณะที่พร้อมทำวิทยานิพนธ์ ศึกษาค้นคว้าองค์ความรู้ที่เกี่ยวข้อง เลือกหัวข้อวิทยานิพนธ์และออกแบบการวิจัย จัดทำโครงร่างวิทยานิพนธ์ กำหนดแผนและขอรับคำปรึกษาจากอาจารย์ที่ปรึกษา บริหารจัดการกิจกรรมทำวิทยานิพนธ์ บริหารจัดการเวลา เรียนรู้ให้เข้าใจธรรมชาติและลักษณะการทำงานของอาจารย์ที่ปรึกษา และตรวจแก้ไขงานด้วยความละเอียดรอบคอบ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เก็จกนก เอื้อวงศ์. (2559). การชี้แนะ: การประยุกต์ใช้เพื่อการนิเทศการศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ มสธ., 9 (2), 1-13.
ดิลกรัตน์ โคตรสุมาตย์. (2554). ปัจจัยที่ส่งผลต่อระยะเวลาของการสำเร็จการศึกษาของนักศึกษาระดับบัณฑิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น. (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต,ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยขอนแก่น, ขอนแก่น.
ธิดาพร ประทุมวี. (2553). ปัจจัยความสำเร็จในการทำวิทยานิพนธ์ของนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยรามคำแหง, กรุงเทพมหานคร.
ธร สุนทรายุทธ. (2551). การบริหารจัดการเชิงปฏิรูป. กรุงเทพมหานคร: เนติกุลการพิมพ์.
ประสาน พรหมณา. (2552). การบริหารแบบมีส่วนร่วม. รายงานประจำปี 2552 โรงเรียนบ้านพรหมนิมิต. สำนักงานเขตพื้นที่การประถมศึกษาสระแก้ว เขต 1.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตโต). (2542). การศึกษากับการวิจัยเพื่ออนาคตของประเทศไทย (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิพุทธธรรม.
พิชิต ฤทธิ์จรูญ. (2561). เทคนิคการวิจัยเพื่อพัฒนาการเรียนรู้ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พิชิต ฤทธิ์จรูญ. (2562). การประเมินโครงการ: แนวคิดและการประยุกต์ใช้. กรุงเทพมหานคร: เฮ้าส์ ออฟ เคอร์มีสท์.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2555). พจนานุกรมศัพท์ศึกษาศาสตร์ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.
ศศิธร สุพันทวี. (2561). ปัญหาและอุปสรรคในการทำวิทยานิพนธ์ของนิสิตระดับบัณฑิตศึกษา โครงการศิลปศาสตรมหาบัณฑิตสาขาวิชารัฐศาสตร์ (ภาคพิเศษ) มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.วารสารสหวิทยาการวิจัย: ฉบับบัณฑิตศึกษา, 7(1), 198-203.
สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. (2558). พจนานุกรมศัพท์ศึกษาศาสตร์ร่วมสมัย ฉบับราชบัณฑิตยสภา. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานราชบัณฑิตยสภา.
สุวิมล ว่องวาณิช และนงลักษณ์ วิรัชชัย. (2554). แนวทางการให้คำปรึกษาวิทยานิพนธ์ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร : ศูนย์ตำราและเอกสารทางวิชาการ คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อมรรัตน์ ทศพิมพ์. (2558). ปัจจัยที่ส่งผลต่อระยะเวลาของการสำเร็จการศึกษาของนิสิตระดับบัณฑิตศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยบูรพา, ชลบุรี
อังคณา พิมพอน. (2553). การวิเคราะห์ถดถอยโลจิสติกเพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อการสำเร็จการศึกษาตามหลักสูตรระดับบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, พิษณุโลก.
Bresser, F. & Wilson, C. (2006). In J. Passmore (ed.) Excellence in coaching-the industry guide. London: Kogan Page.
Kerlinger, F. N. & Lee, H. B. (2000). Foundations of behavioral research (4th ed.). Singapore: Wadsworth.
Wiersma, W, & Jurs, S. G. (2005). Research methods in education: An introduction (8th ed.). Boston: Pearson.
