Confirmatory Factor Analysis of The Learning Organization in School under Primary Educational Service Area Offices in The Northeast
Keywords:
Learning Organization, Confirmatory Factor Analysis, Primary SchoolAbstract
This research aims to analyze the components of the learning organization confirmation of schools under the Office of the Primary Education Area in the Northeast using quantitative research. The sample group is 600 school administrators and teachers at primary schools in the Northeast. The data were analyzed using confirmatory factor analysis.
The results of the confirmatory factor analysis found that the model for measuring the learning organization of schools under the Office of the Primary Education Area in the Northeast had x2 = 75.06, df = 138, p-value = 1.00, x2/df = 0.54, GFI = 0.99, CFI = 1.00 and RMSEA = 0.00 The components of the learning organization of schools under the Office of the Primary Education Area in the Northeast consisted of 4 components: teamwork, personnel learning, cognitive styles, and shared vision development. The component weights were equal to 0.90 – 1.00, indicating that the model was appropriate for the empirical data.
References
จักรกฤษณ์ กังหัน. (2566). การเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ในยุคดิจิทัลตามความเห็นของบุคลากรในโรงเรียนมัธยม สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุตรดิตถ์. วารสารปราชญ์ประชาคม, 1(3), 43-54.
ชาตรี วงค์สายดิน. (2561). รูปแบบการพัฒนาองค์กรการแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษาขนาดใหญ่ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 5(1), 91-100.
ณัชวรรณ น่วมทะนงค์และศักดิ์พันธ์ ตันวิมลรัตน์. (2567). องค์การแห่งการเรียนรู้ของโรงเรียนกระทุ่มแบน “วิเศษสมุทคุณ”. วารสารวิชาการสถานบันพัฒนาพระวิทยากร, 7(1), 68-67.
ธวัลรัตน์ สภาภักดิ์ และลัดดาวัลย์ สำราญ. (2567). ปัจจัยที่มีต่อการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของสนักงานอัยการสูงสุด. สหวิทยาการและความยั่งยืนปริทรรศน์ไทย, 13(1), 88-100.
ธัญมน ยวนหมื่น. (2563). การศึกษาสภาพและแนวทางการบริหารสถานศึกษาสู่ความเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศึกษาอุบลราชธานี เขต 2. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. อุบลราชธานี: มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ประกาย เขียวพันธ์. (2560). ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยเชิงการบริหารกับความเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชลบุรี เขต 1. วิทยานิพนธ์การศึกษา มหาบัณฑิต. ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
ปริชาต ดาวนุไร. (2565). การบริหารความขัดแย้งเพื่อการทำงานเป็นทีม. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น, 8(9), 308-323.
พรรณ์ธิดา เหล่าพวงศักดิ์และคณะ. (2565). ตัวแบบปัจจัยเชิงสาเหตุที่ส่งผลต่อการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของศาลแพ่ง: วิธีกำลังสองน้อยที่สุดบางส่วน. วารสารพัฒนาธุรกิจและอุสาหกรรม, 2(1), 75-88.
พระสมุห์วินิตย์ ถิรจิตฺโต (การะเกตุ). (2564). รูปแบบองค์การเรียนรู้ตามหลักสัปปายธรรมของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา. ดุษฎีพนธ์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พิชชาภา อ่างสุวรรณ. (2560). การพัฒนาแนวทางสู่ความเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ในสถานศึกษาขั้นพื้นฐานขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 27. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
พูลพงศ์ สุขสว่าง. (2557). หลักการวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้าง The Basics of Structural Equation Modeling. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์. 6(2), 136-145.
เพชร มาตยะขันธ์. (2557). ความสัมพันธ์ระหว่างวัฒนธรรมองค์การกับความเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาร้อยเอ็ด เขต 2. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. ร้อยเอ็ด: มหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด.
เมธาวี คำภูลา. (2564). แนวทางการพัฒนาการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา จังหวัดหนองบัวลำภู. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 8(2), 355-367.
ยุติธรรม มีสามเสน. (2565). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงและประสิทธิภาพทีมงานกับการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของสำนักงานปลัดกระทรวงการคลัง. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยนอร์ท
กรุงเทพ, 10(1), 1-10.
วีรยา สัจจะเขตต์. (2565). การพัฒนาแนวทางการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของโรงเรียนขยายโอกาส สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 5. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
วาโร เพ็งสวัสดิ์. (2565). การวิจัยทางการบริหารการศึกษา: แนวคิดและการประยุกต์ใช้. สกลนคร: คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
สถิตย์ กุลสอน. (2563). รูปแบบความสัมพันธ์เชิงสาเหตุปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของวิทยาลัยสันตพล. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา, 15(1), 12-20.
อรสา จรูญธรรม. (2563). รูปแบบความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของปัจจัยที่ส่งผลต่อการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุทธยา. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 14(2), 215-228.
Argyris, C., & Schön, D. A. (1978). Organizational learning: A theory of action perspective. Reading, MA: Addison‑Wesley.
Hair, J. F., Henseler, J., Dijkstra, T. K., & Sarstedt, M. (2014). Common beliefs and reality about partial least squares: Comments on Rönkkö and Evermann. Organizational Research Methods, 17(2), 182–209.
Kline, R. B. (2005). Principles and practice of structural equation modeling (2nd ed.). New York, NY: Guilford Press.
Marquardt, M. J. (1996). Building the learning organization. New York, NY: McGraw‑Hill.
Senge, P. M. (1990). The leader’s new work: Building a learning organization. Sloan Management Review, 32(1), 7–23.
Downloads
Published
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 Journal of Education Academic Chiang Rai Rajabhat University
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
