การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการหลักสูตรอาชีวศึกษา ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) วิทยาลัยอาชีวศึกษาพณิชยการเชียงราย ที่สอดคล้องกับการศึกษาไทย 4.0

ผู้แต่ง

  • สุวิมล พรหมทัศน์ นักศึกษาปริญญาโท หลักสูตรครุศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชาการการบริหารการศึกษา
  • ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. ประเวศ เวชชะ อาจารย์ประจำสาขาวิชาการการบริหารการศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย
  • ดร. สมเกียรติ ตุ่นแก้ว อาจารย์ประจำสาขาวิชาการการบริหารการศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย

คำสำคัญ:

-

บทคัดย่อ

การวิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการหลักสูตรระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง(ปวส.) ของวิทยาลัยอาชีวศึกษาพณิชยการเชียงรายที่ทรงประสิทธิภาพและสอดคล้องกับการศึกษาไทย 4.0 เป็นการศึกษาจากคำถามการวิจัย ดังนี้ 1) สภาพบริหารจัดการหลักสูตรอาชีวศึกษา ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง(ปวส.) เป็นอย่างไร โดยใช้การวิจัยเชิงปริมาณ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบวิเคราะห์เอกสาร แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลการหาค่าร้อยละ และค่าเฉลี่ย 2) มีเหตุปัจจัยสำคัญใดบ้างที่สนับสนุนและฉุดรั้งต่อการบริหารจัดการหลักสูตรอาชีวศึกษา ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง(ปวส.) โดยการใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ เครื่องมือที่ใช้คือ แบบบันทึกประเด็นการสนทนากลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหาสำคัญสังเคราะห์เป็นความเรียง 3) สภาพที่พึงประสงค์บริหารจัดการหลักสูตรระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง(ปวส.) ที่สอดคล้องกับการศึกษาไทย 4.0 ควรเป็นอย่างไรโดยการใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ เครื่องมือที่ใช้คือ แบบบันทึกประเด็นการสนทนากลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหาสำคัญสังเคราะห์เป็นความเรียง 4) การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการหลักสูตรอาชีวศึกษา ที่ทรงประสิทธิภาพที่สอดคล้องกับการศึกษาไทย 4.0 ควรเป็นอย่างไร ใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ เครื่องมือที่ใช้คือ แบบบันทึกประเด็นการสนทนากลุ่ม และการประชุมเชิงปฏิบัติการ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหาสำคัญสังเคราะห์เป็นความเรียง ผู้ให้ข้อมูลคือผู้บริหาร ครูและบุคลากรวิทยาลัยอาชีวศึกษาพณิชยการเชียงรายจานวน 48 คนผลการวิจัยพบว่า 1. สภาพบริหารจัดการหลักสูตรอาชีวศึกษา ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง(ปวส.) พบว่า ด้านประสิทธิผล ผลการทดสอบระดับชาติด้านอาชีวศึกษา ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของผู้เรียนตั้งแต่ 2.50 ขึ้นไป และความพึงพอใจของสถานประกอบการ หน่วยงาน และชุมชนที่มีต่อคุณภาพของผู้เรียนและผู้สำเร็จการศึกษา ซึ่งมีแนวโน้มค่าเฉลี่ยร้อยละลดลงทุกปีการศึกษา ด้านคุณภาพการให้บริการ การจัดการเรียนการสอน ด้านสิ่งอำนวยความสะดวก ด้านดูแลช่วยเหลือและสวัสดิการนักศึกษา อยู่ในระดับปานกลาง ด้านประสิทธิภาพกระบวนการภายใน วิทยาลัยมีการดำเนินการวางแผนการใช้หลักสูตร มีการนาหลักสูตรไปใช้ มีการส่งเสริมสนับสนุนการใช้หลักสูตร การประเมินผลการใช้หลักสูตร และมีการนิเทศ กำกับ ติดตาม อยู่ในระดับ ดีมาก และด้านการพัฒนาองค์กรและบุคลากร การพัฒนาตนอย่างต่อเนื่องเป็นสิ่งจำเป็นที่วิทยาลัยต้องให้ความสำคัญระบบประกันคุณภาพการศึกษา มีการพัฒนาครูและบุคลากรตามมาตรฐานวิชาชีพ โดยการอบรมเชิงปฏิบัติการ การศึกษาดูงาน การทำวิจัยในชั้นเรียน และการประกาศเกียรติคุณยกย่องครูและบุคลากรที่มีผลการประเมินการปฏิบัติงานดีเด่นทุกปีการศึกษา 2. เหตุปัจจัยสำคัญที่สนับสนุนและฉุดรั้งต่อการบริหารจัดการหลักสูตรอาชีวศึกษา ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง(ปวส.) พบว่ามีเหตุปัจจัยสำคัญ 2 ส่วนคือเหตุปัจจัยภายนอกและเหตุปัจจัยภายใน ซึ่งประกอบด้วยปัจจัยฉุดรั้งที่เป็นจุดอ่อน อุปสรรคและปัญหาส่วนปัจจัยที่สนับสนุนที่เป็นจุดแข็ง หรือโอกาส ที่ผู้วิจัยศึกษาในมุมมอง ทั้ง 4 ด้าน ด้านประสิทธิผล ด้านคุณภาพการให้บริการ ด้านกระบวนการภายใน และด้านการพัฒนาองค์กรและบุคลากร 3. สภาพที่พึงประสงค์บริหารจัดการหลักสูตรระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง(ปวส.) ที่สอดคล้องกับการศึกษาไทย 4.0 พบว่าด้านประสิทธิผล มีเป้าหมายผู้เรียนมีสมรรถนะและมีคุณภาพตามมาตรฐานการอาชีวศึกษา ด้านคุณภาพการให้บริการ มีพัฒนาการจัดการเรียนการสอนโดยเป็นโครงการ (Project Base Learning) นาระบบเทคโนโลยีสารสนเทศมาใช้ทำสื่อให้มากขึ้น ด้านประสิทธิภาพกระบวนการภายใน พัฒนาระบบการเรียนการสอนให้มีความเข้มข้นและทันสมัยการจัดการเรียนการสอนให้ผู้เรียนได้เรียนรู้อย่างหลากหลาย การเรียนเน้นการเรียนการสอนที่ทันสมัยผู้เรียนสามารถนำไปใช้ได้จริงพัฒนาการเรียนการสอนพัฒนาความคิดวิเคราะห์และการแก้ปัญหา พัฒนาหลักสูตรรายวิชาและกระบวนการจัดการเรียนการสอนที่ยืดหยุ่นเป็นการบูรณาการการเรียนรู้และดำรงชีวิต ร่วมมือกับสถานประกอบการในการพัฒนาหลักสูตรฐานสมรรถนะที่สอดคล้องกับความต้องการของตลาดแรงงาน สร้างผู้เรียนที่มีคุณลักษณะที่พึงประสงค์เป็นคนดีคนเก่งตามที่สังคมต้องการด้านการพัฒนาองค์กรและบุคลากร พัฒนาระบบประกันคุณภาพการศึกษา ครูและบุคลากรมีความรู้ ความสามารถ มีความคิดสร้างสรรค์ในการพัฒนานวัตกรรมสิ่งประดิษฐ์ 4. รูปแบบการบริหารจัดการหลักสูตรอาชีวศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง(ปวส.) ของวิทยาลัยอาชีวศึกษาพณิชยการเชียงราย ที่สอดคล้องกับการศึกษาไทย 4.0 ด้วยแนวคิดการบริหารแบบสมดุล (Balanced Scorecard : BSC) ซึ่งมีมุมมองสาคัญ 4 ด้านคือ ด้านประสิทธิผล (Financial Perspective) ด้านคุณภาพการให้บริการ (Customer Perspective) ด้านกระบวนการภายใน( Internal Perspective) และด้านการพัฒนาองค์กรและบุคลากร (Learning and Growth Perspective) โดยการวิเคราะห์สภาวการณ์ภายนอกและภายในทั้งที่เป็นจุดอ่อน จุดแข็ง อุปสรรค และโอกาส นำมากำหนดวิสัยทัศน์ พันธกิจ จุดประสงค์และรูปแบบการบริหารจัดการ ซึ่งประกอบด้วยกิจกรรมโครงการต่างๆ เพื่อนารูปแบบการบริหารจัดการไปสู่การปฏิบัติภายใต้หลักการบริหารแบบ POLC ได้แก่ การวางแผน(Planning) การจัดการองค์กร (Organizing) การนา (Leading) และการควบคุม (Control) ที่จะกำหนดกรอบทิศทางการบริหารว่ามีอะไรที่ต้องทำให้เป็นไปตามแผนงานโครงการ ตามระยะเวลาที่กำหนด ตอบสนองรูปแบบการบริหาร BSC มุมมอง 4 ด้าน ได้แก่ ด้านประสิทธิผล ด้านคุณภาพการให้บริการ ด้านประสิทธิผล และ ด้านการพัฒนาองค์กรและบุคลากร โดยมีการวิเคราะห์สภาวการณ์ภายนอกและภายใน และการกำหนดทิศทางการพัฒนา ประกอบด้วยการกาหนดวิสัยทัศน์ พันธกิจ เป้าหมาย ประเด็นยุทธศาสตร์ อันประกอบด้วยกิจกรรมโครงการต่างๆตามกรอบประเด็นยุทธศาสตร์เพื่อนำไปสู่การปฏิบัติอย่างเป็นรูปธรรม

ประวัติผู้แต่ง

สุวิมล พรหมทัศน์, นักศึกษาปริญญาโท หลักสูตรครุศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชาการการบริหารการศึกษา

นักศึกษาปริญญาโท หลักสูตรครุศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชาการการบริหารการศึกษา

ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. ประเวศ เวชชะ, อาจารย์ประจำสาขาวิชาการการบริหารการศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย

อาจารย์ประจำสาขาวิชาการการบริหารการศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย

ดร. สมเกียรติ ตุ่นแก้ว, อาจารย์ประจำสาขาวิชาการการบริหารการศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย

อาจารย์ประจำสาขาวิชาการการบริหารการศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย

เอกสารอ้างอิง

ดวงนภา มกรานุรักษ์. (2554). อนาคตภาพการอาชีวศึกษาไทยในทศวรรษหน้า (พ.ศ. 2554-2564). (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยขอนแก่น. ขอนแก่น.

บุญถิ่น ภูดินทราย. (2551). ปัจจัยบางประการที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารจัดการหลักสูตรสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน ของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสกลนคร เขต 2. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตร มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร. สกลนคร.

บุญสืบ โพธิ์ศรี. (2559). การบริหารหลักสูตรเพื่อสร้างคุณลักษณะแรงงานฝีมืออาชีพในระดับอาชีวศึกษา. Veridian E-Journal Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 9(1), 1268-1287.

ประเวศ เวชชะ. (2559). การบริหารหลักสูตรการสอน การวัดและประเมินผลการเรียนรู้ เล่ม 1. เชียงราย: มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.

ผกาวรรณ ศิริสานต์. (2552). ความต้องการในการพัฒนาตนเองของครูประถมศึกษาโรงเรียนไผทอุดมศึกษา. (ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต. กรุงเทพมหานคร.

วรรณรัตน์ วัฒนานิมิตกูล. (2548). การใช้ Balanced Scorecard ในการบริหารงานเพื่อการพัฒนามหาวิทยาลัย. บทความในการประชุมทางวิชาการ สออ. ในประเทศไทยครั้งที่ 11.

วีระเดช เชื่อนาม. (2547). เขย่า Balanced Scorecard แล้วลงมือทำ. กรุงเทพมหานคร: บริษัทเฟื้องฟ้า พริ้นติ้ง จำกัด.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 พ.ศ. 2560 – 2564. กรุงเทพมหานคร: สานักงานฯ.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2021-07-08

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย