ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับภาวะเปราะบางของผู้สูงอายุที่อาศัยอยู่ในชุมชน ตำบลน้ำแพร่ อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่

บทคัดย่อ

  ภาวะเปราะบางเป็นปัญหาสุขภาพที่สำคัญของผู้สูงอายุ ซึ่งเป็นสาเหตุหลักของผลลัพธ์ทางสุขภาพที่ไม่พึงประสงค์ ทั้งการหกล้ม ภาระโรค ภาวะทุพพลภาพ และพิการถาวร คุณภาพชีวิตลดลง การศึกษาวิจัยครั้งนี้ เป็นการศึกษาเป็นแบบภาคตัดขวางเชิงวิเคราะห์ (Cross-sectional analytic study) วัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความชุกและปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับภาวะเปราะบางของผู้สูงอายุที่อาศัยอยู่ในตำบลน้ำแพร่ อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่ จำนวน 349 คน ใช้วิธีการกลุ่มตัวอย่างแบบอย่างง่ายโดยการจับฉลากรายชื่อตามทะเบียนผู้สูงอายุ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบคัดกรองและประเมินสุขภาพผู้สูงอายุของกรมการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข วิเคราะห์ข้อมูลทั่วไปและความชุกโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา และปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับภาวะเปราะบางใช้สถิติ Binary Logistic regression

ผลการศึกษา พบว่าเป็นเพศหญิงร้อยละ 63.69 อายุเฉลี่ย 68.37 ปี ความชุกของภาวะเปราะบาง ร้อยละ 5.7 ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับภาวะเปราะบางได้แก่ การปฏิบัติกิจวัตรประจำวัน โดยผู้สูงอายุที่สามารถช่วยเหลือตนเองได้บ้าง มีโอกาสเกิดภาวะเปราะบาง 7.80 เท่า (95% CI = 1.207 – 50.132, p-value = 0.031) เมื่อเทียบกับผู้สูงอายุที่ช่วยเหลือตัวเองได้ และผู้สูงอายุที่เสี่ยงต่อภาวะขาดสารอาหาร มีโอกาสเกิดภาวะเปราะบาง 4.20 เท่า (95% CI = 1.317 – 13.382, p-value = 0.015) เมื่อเทียบกับผู้สูงอายุที่ภาวะโภชนาปกติ

ผลการวิจัยที่ได้จะช่วยให้ทราบข้อมูลเชิงประจักษ์สามารถนำไปใช้ในการวางแผนการดูแลผู้สูงอายุได้ตรงจุดและมีประสิทธิภาพมากขึ้น