การใช้ประโยชน์ และความพึงพอใจสื่อออนไลน์ ของสำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมของผู้ประกอบการ ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล

Chaysiri Pattanathaworn; Bussaba Suteetorn; Saowanee Chinnalong

Authors

Chaysiri Pattanathaworn Communication Arts Program, Sukhothai Thammathirat Open University
Bussaba Suteetorn Communication Arts Program, Sukhothai Thammathirat Open University
Saowanee Chinnalong Communication Arts Program, Sukhothai Thammathirat Open University

Keywords:

Media Exposure, Uses and Gratification, Online Media, Office of Small and Medium Enterprise Promotion

Abstract

The objectives of this study are: 1) to study online media exposure, online media usage, and satisfaction toward online media of The Office of SMEs Promotion (OSMEP) among entrepreneurs of small and medium enterprises (SMEs) in the Bangkok Metropolitan Region (BMR), 2) to compare online media exposure, online media usage, and satisfaction toward OSMEP’s online media among different types of entrepreneurs, and 3) to study the relationships between online media exposure, online media usage, and satisfaction toward OSMEP’s online media among entrepreneurs in the BMR.

In this quantitative research, questionnaires were distributed to 400 entrepreneurs of SMEs in the BMR by using multi-stage sampling. Descriptive statistics of frequencies, percentages, mean scores, and standard deviations were used to analyze data. The hypotheses were tested by using inferential statistics of t-tests, analysis of variance (ANOVA), chi-square tests, and Pearson correlations.

Firstly, the results showed that entrepreneurs in this sample used all types of OSMEP’s online media occasionally. Each platform was used for no longer than 15 minutes. These entrepreneurs only viewed content of their interests or quickly skimmed and scanned to search for interesting topics. The levels of usage and satisfaction of the sample were at moderate levels for all types of online media. Most entrepreneurs valued the importance of online media for integrations and social interactions in order to understand the operations and environmental factors of businesses. Online media with the highest satisfaction levels were Facebook Pages, websites, YouTube, and Twitter, respectively. Secondly, there were no significant differences between the types of entrepreneurs in terms of exposure to OSMEP’s online media. However, there were differences between levels of online media usage and satisfaction toward OSMEP’s online media among different types of entrepreneurs. Specifically, online media usage and satisfaction of entrepreneurs in the production sector is lower than the service sector, the wholesale sector, and the retail sector. Finally, relationships between online media exposure, usage, and satisfaction toward OSMEP’s online media have been found among all sectors of entrepreneurs. Specifically, high levels of positive correlations between online media usage for the benefits of entrepreneurs’ needs and satisfaction toward OSMEP’s online media have been found in terms of the needs for information, identity formation, social interactions, and entertainment.

References

กาญจนา แก้วเทพ และ นิคม ชัยขุนพล. (2544). ศาสตร์แห่งสื่อและวัฒนธรรมศึกษา. กรุงเทพฯ: เอดิสัน เพรส โพรดักส์.

ขวัญฤทัย สายประดิษฐ์. (2551). บทบาทนักประชาสัมพันธ์กับการประชาสัมพันธ์ในสื่อใหม่ตอนที่ 1. วารสารพัฒนาเทคนิคศึกษา, 20(65), 42-51.

พีรพัฒน์ ตุลยาเดชานนท์. (2555). การเปิดรับข้อมูลข่าวสารความพึงพอใจ และความภักดีต่อตราสินค้า ของสมาชิกเฟซบุ๊กแฟนเพจธุรกิจสินค้าในประเทศไทย. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.

ยุบล เบ็ญจรงค์กิจ. (2542). การวิเคราะห์ผู้รับสาร. กรุงเทพฯ: ที.พี.พริ้นท์.

วรลักษณ์ ดวงอุดม. (2550). การแสวงหาข่าวสาร การใช้ประโยชน์ และความพึงพอใจของนักลงทุนจากสหภาพยุโรปกับการลงทุนในประเทศไทย. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.

สุภวัฒน์ สงวนงาม. (2557). ปัจจัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการเลือกรับชมรายการข่าวของสถานีโทรทัศน์ของผู้ชมในเขตกรุงเทพมหานคร. (การศึกษาอิสระปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเนชั่น, กรุงเทพฯ.

สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม. (2560). รายงานสถานการณ์ SME ปี 2560. สืบค้นจาก http://www.sme.go.th/th/ download.php?modulekey=215

สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2560). การสำรวจการมีการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารในครัวเรือน พ.ศ. 2559. กรุงเทพฯ: สำนักงานสถิติแห่งชาติ กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.

เอมิการ์ ศรีธาตุ. (2559). พฤติกรรมการใช้และการรับรู้อิทธิพลของสื่อดิจิทัลต่อเจเนอเรชันวายและเจเนอเรชันแซดในเขตกรุงเทพมหานครและปริมาณฑล. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์, กรุงเทพฯ.

Assael, H. (2004). Consumer Behavior: A Strategic Approach (6th ed.). Boston, MA: Houghton Mifflin.

Chittithaworn, C., Islam, M. A., Keawchana, T. & Yusuf, D. H. M. (2011). Factors Affecting Business Success of Small & Medium Enterprises (SME) in Thailand. Asian Social Science, 7(5), 180-190.

Katz, E., Blumler, J., & Gurevitch, M. (1974). Utilization of mass communication by the individual. In J. Blumler & E. Katz (Eds.), The uses of mass communication: Current perspectives on gratifications research (pp. 19-34). Sage.

Klapper, J. T. (1960). The Effects of Mass Communication. Glencoe, Ill.: Free Press.

McQuail, D., J. Blumler & R. Brown. (1972). The television audience: a revised perspective. in D. McQuail (Ed.). Sociology of Mass Communication. Longman.

Schramm, Wilbur. (1973). Handbook of Communication. Chicago: Ran Mcnally College.

Yamane, Taro. (1967). Statistics, An Introductory Analysis (2nd Ed.). New York: Harper and Row.