การบริหารจัดการการบริการวิชาการแก่สังคมของมหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยเรื่อง การบริหารจัดการการบริการวิชาการแก่สังคมของมหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานีมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพการบริหารจัดการและเพื่อสร้างแนวทาง การบริหารจัดการการบริการวิชาการแก่สังคมของมหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี เก็บข้อมูลจากบุคลากรของมหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานีที่ปฏิบัติงาน ประจำปีการศึกษา 2559 จำนวน 257 คน โดยการสุ่มตัวอย่างแบบบังเอิญใช้แบบสอบถามที่มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.98 และรวบรวมข้อมูลเชิงคุณภาพจากคณะกรรมการบริการวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี จำนวน 24 คน โดยใช้การสนทนากลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพื้นฐาน ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ค่าร้อยละ และวิเคราะห์เนื้อหาจากการสนทนากลุ่ม
ผลการวิจัยพบว่าระดับคุณภาพการบริหารจัดการการบริการวิชาการแก่สังคม ของมหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานีอยู่ในระดับมากทุกด้านเรียงตามค่าเฉลี่ยสูงสุด ได้แก่ 1) การสร้างเครือข่ายความร่วมมือกับหน่วยงานภายนอกในการพัฒนาชุมชนหรือองค์การเป้าหมาย 2) การกำหนดชุมชนหรือองค์การเป้าหมายของการให้บริการ ทางวิชาการ 3) การมีส่วนร่วมในการดำเนินงานตามแผนบริการวิชาการแก่สังคมของอาจารย์ทุกคณะในมหาวิทยาลัย 4) การจัดทำแผนการบริการวิชาการโดยการมีส่วนร่วมจากชุมชนหรือองค์การเป้าหมาย 5) ชุมชนหรือองค์การเป้าหมายได้รับการพัฒนาและ มีความเข้มแข็ง มีหลักฐานปรากฏชัดเจน และ 6) การดำเนินการพัฒนาตนเองอย่างต่อเนื่องของชุมชน หรือองค์การเป้าหมาย ส่วนสภาพปัญหาในการบริหารจัดการการบริการวิชาการแก่สังคม ของมหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี ได้แก่ ปัญหาด้านโครงสร้างการบริหารจัดการของหน่วยงานกลาง คณะกรรมการบางส่วนยังไม่เข้าใจระเบียบและแนวปฏิบัติด้านการเบิกจ่ายงบประมาณ การให้ความสำคัญในพันธกิจการให้บริการวิชาการและ การคิดภาระงานให้กับอาจารย์ที่รับผิดชอบโครงการ รวมทั้งด้านการบริหารจัดการโครงการบางโครงการไม่เป็นไปตามวงจรคุณภาพ PDCA และปัญหาด้านการประชาสัมพันธ์ ที่ไม่ทั่วถึง
ผลการสร้างแนวทางการบริหารจัดการการบริการวิชาการแก่สังคมของมหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี พบว่า ควรจัดตั้งหน่วยงานกลางโดยกำหนดโครงสร้างการบริหารงานและบทบาทหน้าที่ให้ชัดเจน กำหนดชุมชน/องค์กรพื้นที่เป้าหมายในการให้บริการแล้วร่วมกันศึกษาปัญหาและความต้องการพัฒนา แต่งตั้งคณะกรรมการ ที่มีความรู้ความเชี่ยวชาญรับผิดชอบตามโครงสร้าง จัดทำแผนงานโครงการบริการวิชาการให้สอดคล้องกับพันธกิจสัมพันธ์มหาวิทยาลัยกับสังคมโดยเน้นการมีส่วนร่วมของชุมชน บริหารจัดการโครงการตามแผนโดยบูรณาการกับการเรียนการสอนและ การวิจัย สร้างเครือข่ายความร่วมมือในการดำเนินงานทั้งหน่วยงานภายในและหน่วยงานภายนอกทั้งภาครัฐและภาคเอกชน กำหนดกรอบการดำเนินงานด้านการบริการวิชาการแก่สังคมให้เป็นไปตามยุทธศาสตร์และสอดคล้องกับเกณฑ์การประเมินทุกมิติ เพื่อให้เกิดผลลัพธ์กับชุมชนท้องถิ่น องค์การเป้าหมาย นักศึกษา อาจารย์ บุคลากร และมหาวิทยาลัย อย่างมีประสิทธิภาพ รวมทั้งสรุปผลการดำเนินงาน เมื่อเสร็จสิ้นโครงการเพื่อวางแผน การปรับปรุงพัฒนาการดำเนินงานครั้งต่อไปให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น
Article Details
เอกสารอ้างอิง
______. (2554). กรอบแผนระยะยาว 15 ปี มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี (พ.ศ. 2555 - 2569). สุราษฎร์ธานี : กองนโยบายและแผน มหาวิทยาลัยราชภัฏ สุราษฎร์ธานี.
ลักษมี สารบรรณ. (2557). คุณภาพ (Quality) คืออะไร. สงขลา : มหาวิทยาลัย สงขลานครินทร์.
สุรัสวดี อินทร์ชัย. (2551). การศึกษารูปแบบและวิธีการที่เหมาะสมในการให้บริการวิชาการแก่ชุมชนสำหรับมหาวิทยาลัยเอกชน กรณีศึกษา มหาวิทยาลัยพายัพกับมหาวิทยาลัยนอร์ท-เชียงใหม่. ปริญญานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขารัฐประศาสนศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
อนันต์ เจ๊ะมามุ. (2556). แนวโน้มการบริการวิชาการแก่ชุมชนของวิทยาลัยอิสลามศึกษามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ในทศวรรษหน้า (พ.ศ. 2555 - 2564). วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการบริหารและการจัดการศึกษาอิสลาม บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2557). คู่มือการประกันคุณภาพการศึกษาภายในระดับอุดมศึกษาฉบับปีการศึกษา 2557. กรุงเทพฯ : สำนักมาตรฐาน และคุณภาพอุดมศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา.
สนทนากลุ่มตัวแทนคณะกรรมการบริการวิชาการ. โดยผู้วิจัย. วันที่ 5 กันยายน 2559. ประสานสุขรีสอร์ท อำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช.
Yamane, Taro. (1973). Statistics: An Introductory Analysis (3rd ed.). New york : Harper and Row Publication.