การบริหารจัดการเทศบาลอย่างยั่งยืนในจังหวัดภูเก็ต
Main Article Content
บทคัดย่อ
การบริหารจัดการเทศบาลอย่างยั่งยืนในจังหวัดภูเก็ต เป็นการบริหารจัดการเทศบาล เพื่อให้มีความสอดคล้องกับนโยบายภาครัฐ การจัดการผลกระทบการบริหารของเทศบาลในจังหวัดภูเก็ต และการบริหารจัดการเทศบาลอย่างยั่งยืน โดยการศึกษา 12 เทศบาล การสัมภาษณ์กลุ่มนักการเมืองท้องถิ่น ข้าราชการท้องถิ่น นอกจากนั้น มีการสนทนากลุ่มย่อยตัวแทนเจ้าหน้าที่เทศบาลและตัวแทนประชาชนที่เข้าร่วม เทศบาลละ 10-15 คน นำผลสรุปจากการสำรวจการตอบแบบสอบถามจำนวน 272 คน แบ่งเป็น เจ้าหน้าที่เทศบาล 157 คน ประชาชน 115 คน มาพิจารณาและแสดงความคิดเห็น ทำให้ค้นพบสิ่งที่ทำให้เกิดผลกระทบจากการบริหารเทศบาลในจังหวัดภูเก็ต จากนวัตกรรม การบริการสาธารณะ 8 ด้าน คือ 1) ด้านนวัตกรรมการสร้างสรรค์การศึกษา 2) ด้านนวัตกรรมด้านสาธารณะสุข 3) ด้านนวัตกรรมการรักษาความปลอดภัย 4) ด้านนวัตกรรมสร้างสรรค์ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม 5) ด้านนวัตกรรมการสร้างสรรค์การอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรม 6) ด้านนวัตกรรมการสร้างสรรค์ทางการเมืองและการมีส่วนร่วม 7) ด้านนวัตกรรม การสร้างสรรค์การคลังท้องถิ่น 8) ด้านนวัตกรรมด้านการบริหารทั่วไป พบว่าผลกระทบเกิดจากมิติภายนอกองค์กร 4 ด้าน คือ 1) ด้านการเมืองท้องถิ่น 2) การมีส่วนร่วมของประชาชนในท้องถิ่น 3) การบริการสาธารณะ 4) ความสัมพันธ์ชุมชนและผู้นำท้องถิ่น เช่น ขาดการมีส่วนร่วมของประชาชนในการร่วมคิดตัดสินใจการบริหารจัดการใช้ประโยชน์พื้นที่สาธารณะ โดยเฉพาะพื้นที่ชายหาด ทะเล เขตอุทยาน ด้านการสร้างสรรค์ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม การจัดการทรัพยากรที่มีอยู่ในท้องถิ่น รวมถึงด้านการบริการสาธารณูปโภคและการศึกษายังไม่ทั่วถึง
ส่วนการบริหารเทศบาลอย่างยั่งยืนในจังหวัดภูเก็ต ผู้บริหารแต่ละท้องถิ่นมีหลัก การบริหารเทศบาลในจังหวัดภูเก็ตอย่างยั่งยืน 5 ประการ คือ 1) การเป็นผู้นำที่ดี เป็นผู้ที่มีความชัดเจน โปร่งใส 2) การมีส่วนร่วม สร้างสรรค์กิจกรรม ความสัมพันธ์ ทั้งภายในและภายนอกองค์กร การให้ความสำคัญกับประชาชนในการเข้ามามีส่วนร่วมการพัฒนาท้องถิ่น 3) การบริหารจัดการอย่างมีระบบ มีการจัดทำแผน นโยบาย และบูรณาการงานต่างๆ ให้มีความสอดคล้องกับนโยบายของรัฐและเหมาะสมกับบริบทของท้องถิ่น 4) การสร้างความสามัคคี ส่งเสริมให้ประชาชนมีความรักในท้องถิ่นและช่วยเหลือซึ่งกันและกัน 5) การยึดหลักธรรมาภิบาล การมีคุณธรรม โปร่งใส มีส่วนร่วม และรับผิดชอบต่อหน้าที่อย่างมีคุณค่าเป็นหลักแห่งการนำไปสู่ความสำเร็จของแต่ละท้องถิ่น
Article Details
เอกสารอ้างอิง
วีระศักดิ์ เครือเทพ. (2548). ข้อค้นพบนวัตกรรมท้องถิ่นไทย. วารสารประชาคมวิจัย, 39(1)
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมคิด เลิศไพฑูรย์ และคณะ (2550). ทิศทางการปกครองท้องถิ่นไทยในรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพฯ : เสมาธรรม.
สุเมธ แสงนิ่มนวล (2556). ต้นแบบการบริหารจัดการขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ในประเทศไทย, สถาบันพระปกเกล้า.
John Stuart Mill. (1975). Three Essays: On Liberty , Representative Government, and the Subjection of Women. Oxford : Oxford University Press.