การพัฒนาที่พักสำหรับการท่องเที่ยวชุมชน ตำบลบ้านส้อง อำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยในครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมและมีวัตถุประสงค์เพื่อการพัฒนาที่พักสำหรับการท่องเที่ยวชุมชนตำบลบ้านส้อง โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ มีการกำหนดเป้าหมายและพื้นที่เป้าหมายแบบเจาะจง มีผู้เข้าร่วมในการพัฒนาบ้านพักให้เป็นที่พักในแหล่งท่องเที่ยวชุมชนจำนวน 5 หลังคาเรือน โดยการจัดทำการประชุมกลุ่มย่อย (Focus Group) จำนวน 4 ครั้ง และใช้แบบประเมินมาตรฐานที่พักโดยการมีส่วนร่วมของสมาชิกในกลุ่มในการกำหนดมาตรฐานซึ่งพัฒนามาจากมาตรฐานโฮมสเตย์ไทยและการจัดทำที่พักในแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศจำนวน 8 ด้าน 37 ตัวชี้วัด และทำการทดสอบความพึงพอใจโดยการจัดกิจกรรมการจัดทดลองนำเที่ยว ผลการวิจัยพบว่า
การพัฒนาที่พักสำหรับการท่องเที่ยวชุมชน ตำบลบ้านส้อง อำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี มีสมาชิกที่ผ่านคุณสมบัติและมีความพร้อมในการจัดทำที่พักในแหล่งท่องเที่ยวชุมชนจำนวน 5 หลังคาเรือน โดยมีโครงสร้างของกลุ่มที่พัก ประกอบด้วย เป็นประธานกลุ่ม รองประธานกรรมการฝ่ายบ้านพักหรือการตลาด และประชาสัมพันธ์ กรรมการฝ่ายเหรัญญิก และกรรมการฝ่ายกิจกรรม ผลจากการประเมินมาตรฐานที่พักสำหรับการท่องเที่ยวชุมชนจำนวน 5 หลังคาเรือน พบว่า แต่ละหลังคาเรือนมีผลการประเมินมาตรฐานที่พักการท่องเที่ยวชุมชน มีค่าคะแนนผลการประเมินผ่านเกณฑ์ทั้ง 8 ด้าน อยู่ในระดับดี และมีผลการประเมินมาตรฐานที่พักการท่องเที่ยวชุมชนเฉลี่ยทั้ง 5 หลังคาเรือนมีค่าคะแนนผลการประเมินผ่านเกณฑ์ทั้ง 8 ด้านอยู่ในระดับดีปานกลาง โดยมีการประเมินความพึงพอใจจากการเข้าใช้บริการที่พัก พบว่า ผู้เข้าพักมีความพึงพอใจต่อการเข้าพัก ในด้านอัธยาศัยไมตรีของเจ้าบ้านและสมาชิกในครัวเรือน เป็นอันดับแรก รองลงมาคือ ผู้เข้าพักมีความพึงพอใจด้านที่พัก อันดับที่สามคือผู้เข้าพักมีความพึงพอใจด้านอาหาร และอันดับสุดท้ายคือผู้เข้าพักมีความพึงพอใจด้านการประชาสัมพันธ์
Article Details
เอกสารอ้างอิง
_______. (2559). สรุปสถานการณ์ที่พักแรม จำนวนผู้เยี่ยมเยือน และรายได้จาก ผู้เยี่ยมเยือน เดือนธันวาคม 2559 (online). สืบค้นได้จาก http://www. tourism2.tourism.go.th/farms/uploaded/00Statistic/2016/OR/OR%20ธันวาคม%202559.pdf. [2560, เมษายน 16].
กระทรวงอุตสาหกรรม. (2559). ยุทธศาสตร์การพัฒนาอุตสาหกรรมไทย 4.0 ระยะ 20 ปี (พ.ศ.2560 – 2579) (online). สืบค้นได้จาก http://www.oie.go.th/sites/ default/files/attachments/industry_plan/thailandindustrialdevelopmentstrategy4.0.pdf. [2560, เมษายน 14].
กัญจน์ชญา เพชรรักษ์. (2552). การศึกษาปัญหาและแนวทางการจัดการโฮมสเตย์ บ้านต้นตาล ตำบลต้นตาล อำเภอเสาไห้ จังหวัดสระบุรี. กรุงเทพฯ : วิทยาลัยดุสิตธานี.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2016). มาตรฐานการจัดกิจกรรม Eco Lodge เพื่อการท่องเที่ยว (online). สืบค้นได้จากhttps://thaits.org/tts_pr/knowledge- base-category.[2560, เมษายน 15].
จุฬา ศรีบุตตะ. (2554). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมแบบโฮมสเตย์ ชุมชนบ้านโคกโก่ง ตำบลกุดหว้า อำเภอกุฉินารานณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ชญาน์ดนย์ คุปตะวินทุ. (2556). แนวทางพัฒนาการจัดการโฮมสเตย์บ้านหม้อ อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบุรี. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธารนี นวัสนธี, สุขุม คงดิษฐ์, วรรษา พรหมศิลป์, เบญขพร เชื้อผึ้ง, ธาริดา สกุลรัตน์, จุฬารัตน์ ชัยพิทักษ์ และบุญสมหญิง พลเมืองดี (2560). แผนการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างมีส่วนร่วมของชุมชนสามเรือน จังหวัดพระนครศรีอยุธยาอยุธยา.วารสารวิจัยเพื่อการพัฒนาเชิงพื้นที่. 9(3), 167-177.
นราธิป ผลบุณยรักษ์. (2547). การปรับที่อยู่อาศัยเดิมเป็น "โฮมสเตย์" ของชมรมอนุรักษ์ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ตำบลปลายโพงพาง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม. วิทยานิพนธ์เคหพัฒน จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พชร พิพัฒนโยธะพงศ์. (2547). การจัดการแหล่งพักอาศัยแบบโฮมสเตย์เพื่อการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ : กรณีศึกษา หมู่บ้านวัฒนธรรมผู้ไทยบ้านโคกโก่ง อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์. วิทยานิพนธ์เคหพัฒนศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พัชรี บุญโต, สุพรรณี หงส์สกุล และทิชากร เกสรบัว. (2558). การบริหารจัดการการท่องเที่ยวเพื่อสัมผัสวัฒนธรรมชนบท ตามมาตรฐานโฮมสเตย์ไทย กรณีศึกษาบ้านดงโฮมสเตย์ ตำบลกระทงยาม อำเภอศรีมหาโพธิ์ จังหวัดปราจีนบุรี. วารสาร ศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์). 7(14), 52-63.
มนกันต์ ถิ่นนคร. (2554). แนวทางการพัฒนาแหล่งที่พักบ้านคีรีวง จังหวัดนครศรีธรรมราช สู่โฮมสเตย์มาตรฐานไทย. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มนต์ผกา วงษา. (2555). การพัฒนาเรือนแรม (โฮมสเตย์) ชุมชนเป็นแหล่งปัญญาที่เบิกบาน กรณีศึกษาบ้านเขาแก้ว ตำบลดาวเรือง อำเภอเมือง จังหวัดสระบุรี. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยศรีปทุม.
รัชดา จึงพัฒนาวดี. (2553). แนวทางการพัฒนาสถานที่พักแรมสำหรับการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ. วิทยานิพนธ์สถาปัตยกรรมศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศันสนีย์ วุฒยาภาธีรกุล. (2552). มาตรฐานการท่องเที่ยวยกระดับคุณภาพการท่องเที่ยว : For Qualityกรุงเทพ : สำนักงานพัฒนาการท่องเที่ยว (online). สืบค้นได้จาก http://www.tpa.or.th/publisher/pdfFileDownloadS/p104-106.pdf. [2560, เมษายน 14].
สำนักงานพัฒนาการท่องเที่ยว กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2554).เกณฑ์มาตรฐานโฮมสเตย์ไทย (online). สืบค้นได้จาก http://www.homestaythai.net/ Homepages/ReadPage/2.[2560, เมษายน 16].
สำนักอุทยานแห่งชาติ กรมอุทยานแห่งชาติสัตว์ป่าและพันธุ์พืช. (2559). ข้อมูลจำนวนนักท่องเที่ยวที่เข้าไปในอุทยานแห่งชาติใต้ร่มเย็น (online). สืบค้นได้จาก http://park.dnp.go.th/visitor/visitorshow.php?PTA_CODE=1074. [2560, ตุลาคม 12].
สิญาธร ขุนอ่อน และคณะ.(2559). การยกระดับมาตรฐานแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศอำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี. สุราษฎร์ธานี : มหาวิทยาลัยราชภัฏ สุราษฎร์ธานี.
สุรเชษฐ์ บุญพงษ์มณี. (2549). การจัดการที่อยู่อาศัยโฮมสเตย์ ณ บ้านท่าคา อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม. วิทยานิพนธ์เคหพัฒนศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุวิมล วงษ์พิทักษ์. (2548). การศึกษาความเป็นไปได้ในการจัดตั้งธุรกิจที่พักแบบโฮมสเตย์โดยชุมชนมีส่วนร่วม : กรณีศึกษาชุมชนบ้านปางมะโอตำบลแม่นะ อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่. กรุงเทพฯ : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย.
สุดาวัลย์ จิรวัฒนากิตติ. (2552). การศึกษากระบวรการดำเนินการจัดการที่พักแรมแบบโฮมสเตย์ ตามมาตรฐานโฮมสเตย์ไทย กรณีศึกษา อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม. การค้นคว้าอิสระศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการภาครัฐและภาคเอกชน บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
หงสกุล เมสนุกูล. (2554). การศึกษาแนวทางการจัดการสิ่งแวดล้อมของธุรกิจที่พักตามมาตรฐานโรงแรมใบไม้สีเขียวของซิกเซ้นส์ไฮอเวย์เกาะยาวน้อยจังหวัดภูเก็ตนครปฐม. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน.
องค์การบริหารส่วนจังหวัดสุราษฎร์ธานี. (2559). แผนยุทธศาสตร์การพัฒนาขององค์การบริหารส่วนจังหวัดสุราษฎร์ธานี (พ.ศ.2560-2563) (online). สืบค้นได้จาก http://www.suratpao.go.th/planning/files/com_service/2016052 7_jyyvkerg.pdf.[2560, เมษายน 13]
อาคม อาจแสง.(2546). ศักยภาพการพัฒนาที่อยู่อาศัยรูปแบบโฮมสเตย์ เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ : กรณีศึกษา เกาะเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี.กรุงเทพฯ : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย.
Bidwell, A., & Pearce, C. (2008). Ecotourism Book Series: A Montana Lodge and a broadly Defined Ecotourism. Cromwell Press : UK.
Brdem, B., & Tetik, N. (2013). A new trend in the hotel industry :Ecolodges. StudiaUbbGeographia. LVIII, 1,85-92.
Ceballos-Lascurain, H.(2008). Ecotourism Book Series: Ecotourism and Ecolodge Development in the 21st Century. Cromwell Press: UK.
Green Global Travel. (2016). What is an Eco Lodge ? A Guide to “Green” Accommodations. Retrieve April 15, 2017, from https://greeng lobaltravel.com/eco-lodge-green-accommodations/
International Finance Corporation. (2004). Ecolodges : Exploring Opportunities for Sustainable Business,”. Retrieve from https://www.ifc.org/wps/ wcm/connect/cfdb088048855408b134f 36a6515bb18/Ecolodge_ Publication_Part1.pdf?MOD=AJPERES&CACHEID=cfdb088048855408b134f36a6515bb18.[ 2017, April 15].
Jennifer, K., & Chan, L. (2010). Assessing Key Satisfiers and Sustainable Ecolodge Experience Management Through Profile Accumulation Techniques. World Applied Sciences Journal10, Special Issue of Tourism & Hospitality.
Mehta, H., & Ceballos-Lascurain, H.(2015). Site Selection Planning and Design : International Ecolodge Guideline (English version). UNWTO Publications.
The united State Agency for International Development.(2008). Ecolodge Planning, Design, and Operation Handbook. United States Agency : Chemonics International.