Change and Expansion of Thai Popular Music Business in the 1980s
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article aims to study Thai popular music business during the 1980s in terms of change and expansion, drawing on a literature review. It argues that the key factor that brought changes into the business was the innovation in sound recording of using cassette tape instead of vinyl, as well as the enforcement of the Copyright Act in 1978. Meanwhile, the music industry reached its pinnacle as a result of economic factors, such as the shift in average growth of household incomes per month, the increased possession of radios and televisions in each household, and the intense marketing done by record labels during the time.
Article Details
Copyright of any paper published in this journal belongs to the Author and All rights reserved.
The opinions expressed in the journal are those of the authors. Department of History, Philosophy and English Literature’s Journal Committee, Editorial Board and Peer Reviewer do not have to agree with those comments.
References
จตุรงค์ กอบแก้ว. เกรียงไกร เชษฐโชติศักดิ์ ผู้พลิกหายนะให้เป็นโอกาส เบื้องหลังความสำเร็จ อาร์เอส โปรโมชั่น. กรุงเทพฯ: บริษัทอินฟอร์มีเดีย อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด, 2543.
ชัยวัฒน์ ตันติ์เปล่ง และ พงษ์ศักดิ์ กิติสมเกียรติ. รวมเอกสารชุดกฎหมายลิขสิทธิ์. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร, 2527.
ทองพลอย [นามแฝง]. “อติพร (สุนทรสนาน) เสนะวงศ์ ครึ่งร้อยปีบทเพลงสุนทราภรณ์,” ใน สุนทราภรณ์ ครึ่งศตวรรษ, รวบรวมโดย คณะอนุกรรมการหนังสือที่ระลึก คณะกรรมการดำเนินการจัดงานเนื่องในโอกาสครบรอบ 49 ปี และ 50 ปี วงดนตรีสุนทราภรณ์, 156 - 171. กรุงเทพฯ: เพื่อนชีวิต, 2532.
ฝ่ายวิชาการสูตรไพศาล. พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2521. กรุงเทพฯ : สูตรไพศาล, 2533.
พงษ์ศิลป์ อรุณรัตน์. สังคีตสมัย. นครปฐม: โครงการตำราและหนังสือ คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 2556.
วราห์ วรเวช. “ความหวังในอนาคตสำหรับศิลปินผู้สร้างสรรค์.” ในงานเชิดชูเกียรติศิลปินเพลง...สาขาดุริยางคศาสตร์ด้านไทยสากลและผู้ร่วมสร้างสรรค์ผลงาน ณ โรงละครแห่งชาติ 23 มีนาคม 2528, รวบรวมโดย สมาคมนักแต่งเพลงแห่งประเทศไทย, 14 - 28. กรุงเทพฯ : สมาคมนักแต่งเพลงแห่งประเทศไทย, 2528.
วันชัย สุนทรถาวร. ชาตรี. ระยอง : อีเอ็มซี มิวสิค แกลเลอรี่, 2549.
สำนักนายกรัฐมนตรี. สำนักงานสถิติแห่งชาติ. รายงานผลการสำรวจเกี่ยวกับสื่อมวลชน. (วิทยุและโทรทัศน์) พ.ศ. 2527. กรุงเทพฯ: งานสถิติการศึกษาและทัศนคติ ฝ่ายสถิติแรงงานและการศึกษา กองสำรวจ ประชากร, 2528.
สำนักนายกรัฐมนตรี. สำนักงานสถิติแห่งชาติ. รายงานผลการสำรวจเกี่ยวกับสื่อมวลชน (วิทยุและโทรทัศน์) พ.ศ. 2532. กรุงเทพฯ: งานสถิติการศึกษาและทัศนคติ ฝ่ายสถิติแรงงานและการศึกษา กองสำรวจประชากร, 2535.
สำนักนายกรัฐมนตรี. สำนักงานสถิติแห่งชาติ. สมุดสถิติรายปี ประเทศไทย พ.ศ. 2536. กรุงเทพฯ: งานวารสารสถิติและรายงานสถิติ กองรายงานสถิติ, 2536.
สำนักนายกรัฐมนตรี. สำนักงานสถิติแห่งชาติ. รายงานการสำรวจวิทยุโทรทัศน์ 2522. กรุงเทพฯ : ม.ป.พ., 2525.
ฉกาจ ราชบุรี. “ประวัติศาสตร์ธุรกิจเพลงลูกทุ่งไทย พ.ศ. 2507 - 2535.” วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, ภาควิชาประวัติศาสตร์ คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2537.
ทรงศิริ โควินท์. “นโยบายและการวางแผนธุรกิจบันเทิงในรูปสื่อครบวงจร : ศึกษากรณีบริษัท แกรมมี่เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด และบริษัทในเครือ.” วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, สาขาวิชาสื่อสารมวลชน คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2538.
ศมกมล ลิมปิชัย. “บทบาทของระบบธุรกิจเทปเพลงไทยสากลต่อการสร้างสรรค์ผลงานเพลง.” วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, ภาควิชาการสื่อสารมวลชน คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2532.
Prit Patarasuk. “Rewat Buddhinan’s Influence on Thai Popular Music (1983-1996).” Master’s thesis, Chulalongkorn University, 2004.
“โฆษณาบริษัทนิธิทัศน์ โปรโมชั่น จำกัด.” ประชาชาติธุรกิจ, 17 สิงหาคม 2531, 46.
วันชัย ตันติวิทยาพิทักษ์. “จากสกอร์ถึงเทป : เบื้องหลังการทำเพลงไทยสากล.” สารคดี 2, ฉ.24 (กุมภาพันธ์ 2530): 58.
“เรวัต & ไพบูลย์ 2 นินจาตัวจริงแห่งแกรมมี่กับสูตรสำเร็จปั้นดินให้เป็นดาว.” Young Executive ฉ. 55 (พฤษภาคม 2534): 57.
Suchada Kulawat. “Thai Music Comes of Age.” Business Review (February 1988): 25,31.
Heather McDonald. “What Is the Record Label’s Role in the Music Industry?.” The Balance. https://www.thebalance.com/what-is-a-record-label-2460614 (accessed November 21, 2016).
