Reflection of Thinking from a Dissertation Advisor on the Role of Monks with the Conservation of Long Boat Racing Tradition in Phichit Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article aims to study the role of monks in the conservation of long boats in Phichit Province. The study is conducted by documents, research work, and interview, and then written in the form of essay to present the results. From this study it is found that 1) in Phichit Province it has a role in the conservation of art and culture, especially the long boat racing. This racing is led by a monk and monastery as a center for activities. 2) The model or promotion to conservation is performed by the model of fund, budget, place, and competition with the goal of preserving the uniqueness and local identity. The new body of knowledge from this study is found that monks played a role in preserving the long boat racing tradition in Phichit Province with communities and government agencies from the past to the present.
Article Details
References
กฤษณา รังสิโย. (2556). การจัดการเรือพื้นบ้านในฐานะทรัพยากรวัฒนธรรม จังหวัดอ่างทอง. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร.
นวมณฑ์ อุดมรัตน์. (2558). การศึกษาการมีส่วนร่วมของประชาชนในการอนุรักษ์ประเพณีตักบาตรพระร้อยทางเรือ: กรณีศึกษาชุมชนเลียบคลองมอญ แขวงทับยาว เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร. วารสารวิจัยและพัฒนา วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 10 (2), 301-310.
พระครูพิจิตรวรเวท. (2563). เจ้าอาวาสวัดท่าฬ่อ จังหวัดพิจิตร. สัมภาษณ์. 4 เมษายน.
พระครูพิจิตรวรเวท. (2564). บทบาทพระสงฆ์กับการอนุรักษ์ประเพณีแข่งเรือยาว จังหวัดพิจิตร. ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระศรีรัชมงคลบัณฑิต. (2555). ลักษณะการอนุรักษ์ประเพณีการแข่งเรือยาวเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของประชาชน อำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารสถาบันวิจัยญาณสังวร มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย. 3 (1), 1-10.
พระสมุห์ข้วน รกฺขิตวํโส และคณะ. (2561). บทบาทของพระสงฆ์ต่อการอนุรักษ์ประเพณีแข่งเรือยาววัดบางหยี อําเภอบางกล่ำ จังหวัดสงขลา. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม. 2 (2), 21-25.
พระอธิการวิน ทีปธมฺโม (อิ่มใจ). (2556). บทบาทของพระสงฆ์ต่อการอนุรักษ์ประเพณีการแข่งเรือยาว วัดท่าหลวง อําเภอเมือง จังหวัดพิจิตร. วิทยานิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ภาณุพงศ์ อุดมศิลป์. (2557). ประเพณีส่วงเฮือชายฝั่งลุ่มน้ำโขง: บทบาทดั้งเดิมและการปรับเปลี่ยนตามนโยบายของรัฐชาติ. วารสารมนุษย์ศาสตร์วิชาการ คณะมนุษย์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. 21 (2), 77-94.
รัตนา จันทร์เทาว์. (2559). พลวัตของบทบาทหน้าที่ประเพณีการแข่งเรือยาวในภาคอีสาน. วารสารมนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์. 33 (3), 115-134.
วรานิษฐ์ ลำใย และเชษฐ รัชดาพรรณาธิกุล. (2561). รูปแบบการแข่งเรือปลอดเหล้าในจังหวัดน่าน. วารสารคุณภาพชีวิตกับกฎหมาย. 14 (2), 66-76.
สุพรรณี เกลื่อนกลาด. (2556). โครงการศึกษาการพนันกับการแข่งเรือยาวประเพณี. วารสารบัณฑิตศึกษา มนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์. 2 (2), 89-96.
สำราญ ท้าวเงิน และประยูร ลิ้มสุข. (2561). การจัดการความรู้ความหลากหลายทางภาษาและวัฒนธรรมของจังหวัดพิจิตร. วารสารบัณฑิตพัฒนสาร มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี. 5 (1), 1-19.
อัจฉรา สุทธิสนธ์ และคณะ. (2561). การพัฒนาศิลปะการแสดงจากประเพณีการแข่งขันเรือยาวบ้านจานเตยตำบลทุ่งกุลา อำเภอสุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์. 20 (1), 135-146.
Bascom, W. R. (1965 ). Four Functions of Folklore. In Alan Dundes (ed.). The Study of Folklore. (pp. 279-298). Englewood Cliffs, New Jersey: Prentice Hall, Inc.
