การศึกษาการพัฒนาตนเองของนักศึกษาสาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาความต้องการในการพัฒนาตนเองของนักศึกษาสาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี 2) เพื่อเปรียบเทียบความต้องการในการพัฒนาตนเองของนักศึกษาสาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี โดยรวมและจำแนกเป็นรายด้าน จำแนกตามเพศ ชั้นปีและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน การวิจัยนี้เป็นการวิจัยและพัฒนากลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ประกอบด้วยนักศึกษาสาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี ชั้นปีที่ 1-4 จำนวนทั้งสิ้น 227 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้เป็นแบบสอบถามจำนวน 40 ข้อ โดยการหาค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค มีค่าเชื่อมั่นของแบบทดสอบเท่ากับ .945 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าคะแนนเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบที และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว ผลการวิจัยพบว่า 1. นักศึกษาสาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี มีความต้องการในการพัฒนาตนเองโดยรวมและรายด้านอยู่ในระดับมาก 2. นักศึกษาทุกเพศ ทุกชั้นปี ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนทุกระดับมีความต้องการในการพัฒนาตนเอง เมื่อจำแนกเป็นรายด้านพบว่านักศึกษาที่มีเพศต่างกัน มีความต้องการในการพัฒนาตนเองด้านอารมณ์ ด้านสังคม และด้านสติปัญญา แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 ด้านร่างกายไม่มีความแตกต่าง นักศึกษาชั้นปีต่างกัน มีความต้องการในการพัฒนาตนเองโดยรวมและรายด้านไม่ต่างกัน นักศึกษาที่มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนต่างกัน มีความต้องการในการพัฒนาตนเองโดยรวมและรายด้านไม่ต่างกัน จากการศึกษาในครั้งนี้ทำให้ทราบถึงความต้องการในการพัฒนาตนเองของนักศึกษาและเป็นข้อมูลในการที่คณะศึกษาศาสตร์จะจัดกิจกรรมส่งเสริมการพัฒนาตนเองของนักศึกษาได้อย่างมีประสิทธิภาพ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กริช ภัทรภาคิน. (2558). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเพื่อเสริมสร้างทักษะภาษาอังกฤษในการเข้าสู่ประชาคมอาเซียนสำหรับนักศึกษาคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ขวัญเมือง แก้วดำเกิง. (2561). ความรอบรู้ด้านสุขภาพ: เข้าถึง เข้าใจ และการนำไปใช้. นนทบุรี: อมรินทร์พริ้นติ้ง.
จอห์น แม็กซ์เวลล์ (2556). The 15 Invaluable Laws of Growth 15 กฎทองแห่งการพัฒนาตนเอง. กรุงเทพฯ: เนชั่นบุ๊คส์.
จิราภรณ์ ตั้งกิตติภาภรณ์. (2557). จิตวิทยาทั่วไป (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชิตินทรีย์ บุญมา. (2559). คู่มือการจัดกิจกรรมทางกายเพื่อพัฒนาการเรียนรู้สำหรับเด็กโดยใช้รูปแบบ “สนามเด็กเล่นโดยใช้หลักการเรียนรู้ของสมองเป็นฐาน”. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ.
ณัฐดนัย เอี่ยมวัฒนเสรี. (2560). สุขภาพจิตและปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับนิสิตระดับปริญญาตรีชั้นปีที่ 1 ภาควิชาจิตเวชศาสตร์ คณะแพทย์ศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ดุษฎี อรรจน์อังกูร. (2561). ความต้องการในการพัฒนาตนเองของพยาบาลวิชาชีพในโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
นันทนพ เข็มเพชร. (2561). ความสามารถในการปรับตัวของนิสิตระดับปริญญาตรีชั้นปีที่ 1 วิทยาลัยการเมือง การปกครอง มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. วารสารการเมืองการปกครอง, 8(2), 188-199.
เบญจพร อรุณประภารัตน์. (2556). พฤติกรรมสุขภาพของนิสิตมหาวิทยาลัยนเรศวร ชั้นปีที่ 3 ปีการศึกษา 2556 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ประภัสสร์ เทพชาตรี. (2554). การสอนชุดวิชาสังคมโลก. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ปัทมา สมความคิด. (2561). พฤติกรรมมนุษย์กับการพัฒนาตน (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: ธนะ.
พจน์ พจนพาณิชย์กุล. (2556). การพัฒนาประสิทธิภาพในการทำงานของบุคคล. สืบค้นเมื่อ 10 เมษายน 2568, จาก https://sites.google.com/site/potarticle
ไพศาล ไกรสิทธิ์. (2541). การศึกษาเพื่อการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. ราชบุรี: คณะครุศาสตร์ สถาบันราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง.
วรวรรณ ดวงแข. (2559). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการพัฒนาความรู้และทักษะในวิชาชีพของนิสิตเพื่อเข้าสู่ประชาคมอาเซียนศึกษา เฉพาะกรณีมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต).มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
วัชรภัทร์ แสงแก่นเพ็ชร์. (2561). การพัฒนาตนเองของนิสิตวิชาชีพครูมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒในฐานะประชาคมอาเซียน (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่สิบสาม พ.ศ. 2566-2670. กรุงเทพฯ: สำนักนายกรัฐมนตรี.
สำราญ จูช่วย. (2558). การดำเนินชีวิตของคนในชุมชุนบางขนุนภายใต้การเปลี่ยนแปลงของวัฒนธรรมท้องถิ่น. วารสารปาริชาต, 2(3), 15-21.
สุรศักดิ์ ชะมารัมย์. (2560). การพัฒนาทุนมนุษย์. วารสารวิชาการและวิจัย มทร.พระนคร สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 2(1), 56-67.
สุรางค์ โค้วตระกูล. (2564). จิตวิทยาการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 13). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุริษา กลิ่งพงษ์. (2556). ความต้องการพัฒนาตนเองของบุคลากรสายปฏิบัติ คณะพาณิชย์ศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
Ferguson, G. A. (1971). Statistical analysis in psychology & education (3rd ed.): New York: McGraw-Hill.
Likert, R. A. (1932). A Technique for the Measurement of Attitudes. Archives of Psychology, 140, 1-55.
Stemberg, R. J. (1997). Managerial intelligence: Why IQ Isn’t Enough. Journal of Management, 23(3), 475-493.
