การพัฒนานวัตกรรมการสืบทอดตำแหน่งผู้บริหารระดับกลางเพื่อความสำเร็จ ของโรงพยาบาลเอกชนในประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบัน และสภาพปัญหาการสืบทอดตำแหน่งผู้บริหารระดับกลางเพื่อความสำเร็จของโรงพยาบาลเอกชนในประเทศไทย และ 2) พัฒนากระบวนการการสืบทอดตำแหน่งผู้บริหารระดับกลางเพื่อความสำเร็จของโรงพยาบาลเอกชนในประเทศไทย บทความวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ เครื่องมือที่ใช้เก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้างกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 25 คน และผู้เชี่ยวชาญสำหรับการสนทนากลุ่มเฉพาะ จำนวน 5 คน มีเกณฑ์ในการเลือกแบบเจาะจง วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัย พบว่า 1) การสืบทอดตำแหน่งต้องดำเนินการอย่างเป็นระบบและเชื่อมโยงกับโครงสร้างองค์กร โดยอาศัยการสนับสนุนจากผู้บริหารระดับสูงและการบูรณาการกับระบบทรัพยากรมนุษย์ เพื่อรักษาความต่อเนื่องของบริการผู้ป่วยและความยั่งยืนขององค์กร 2) กระบวนการการสืบทอดตำแหน่งประกอบด้วย 5 ขั้นตอน ได้แก่ (1) การกำหนดตำแหน่งงานที่มีความสำคัญต่อความสำเร็จขององค์กร (2) การกำหนดคุณสมบัติและสมรรถนะที่จำเป็น (3) การระบุและประเมินผู้สืบทอดตำแหน่งที่มีศักยภาพสูง (4) การจัดทำและดำเนินการแผนพัฒนาผู้สืบทอดตำแหน่ง และ (5) การติดตามและประเมินผลอย่างต่อเนื่อง ภายใต้กรอบความรู้ ทักษะ ความสามารถ และยังชี้ให้เห็นข้อจำกัดสำคัญด้านความโปร่งใส การพึ่งพาดุลยพินิจ และภาระงานบริการประจำที่ส่งผลต่อความต่อเนื่องของการพัฒนา โดยกระบวนการที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วยปัจจัยนำเข้า กระบวนการ และผลลัพธ์เชิงองค์กร
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ณัฐวัชร์ จันทโรธรณ์ และ พงษ์ศักดิ์ พัวพรพงษ์. (2563). ประสิทธิผลขององค์การ. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ, 9(2), 1–9.
ธันยนันท์ พลทองสถิตย์ และ ศิวัช ศรีโภคางกุล. (2562). การวางแผนสืบทอดตำแหน่งทางการบริหาร: กรณีศึกษากลุ่มภารกิจอำนวยการโรงพยาบาลขอนแก่น. Veridian E-Journal, Silpakorn University (Humanities, Social Sciences and Arts), 12(6), 1933–1947.
พัชรินทร์ อักษรผอม และ สุนทรี วรรณไพเราะ. (2567). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ในศตวรรษที่ 21. วารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์, 5(1), 401–408.
ศูนย์วิจัยกสิกรไทย. (2567). ธุรกิจโรงพยาบาลเอกชน ปี 67 รายได้คนไข้ต่างชาติโตชะลอจากการปรับฐาน. สืบค้นเมื่อ 13 มิถุนายน 2568, จาก https://www.kasikornresearch.com/th/analysis/k-social-media/Pages/Medical-Tourism-CI3442-FB-27-10-2023.aspx
อุไร ศรีชมภู และ วิษณุ สุมิตสวรรค์. (2562). การเตรียมความพร้อมสู่การเป็นผู้บริหารมหาวิทยาลัย: กรณีศึกษามหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในจังหวัดขอนแก่น. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 6(7), 3383–3400.
Fombrun, C. J., Tichy, N. M. and Devanna, M. A. (1984). Strategic human resource management. New York, NY: Wiley.
Kaplan, R. S. and Norton, D. P. (2004). Strategy maps: Converting intangible assets into tangible outcomes. Boston, MA: Harvard Business School Press.
Nastasi, B. K. and Schensul, S. L. (2005). Contributions of qualitative research to the validity of intervention research. Journal of School Psychology, 43(3), 177–195.
Robbins, S. P. (1989). Organization theory: Structure, design, and applications (3rd ed.). Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.
Rothwell, W. J. (2002). Putting success into your succession planning. Journal of Business Strategy, 23(3), 32–37.
Rothwell, W. J. (2016). Effective succession planning: Ensuring leadership continuity and building talent from within (5th ed.). New York, NY: AMACOM.
Schumpeter, J. A. (1934). The theory of economic development: An inquiry into profits, capital, credit, interest, and the business cycle. Cambridge, MA: Harvard University Press.
Yudianto, K. (2023). Succession planning leadership model for nurse managers in hospitals: A narrative review. Healthcare, 11(4), 454.
