ศักยภาพผู้ประกอบการท่องเที่ยวชุมชน ตำบลดอนสัก จังหวัดสุราษฎร์ธานี

Chompunoot Duangjan; Kamonchanock Jangprajuck; Tuangthong Sathitrawangpai; Thanyalak Pengboon; Nawarat Kongpakdee; Areeya Naknual; Itsaraporn Suknaowarat

doi:10.14456/mjba.2023.6

Authors

Chompunoot Duangjan Lecturer Ph.D., Lecturer of Department of Business Management, Faculty of Liberal Arts and Management Sciences, Prince of Songkla University, Surat Thani Campus
Kamonchanock Jangprajuck Student, Department of Business Management, Faculty of Liberal Arts and Management Sciences, Prince of Songkla University
Tuangthong Sathitrawangpai Student, Department of Business Management, Faculty of Liberal Arts and Management Sciences, Prince of Songkla University, Surat Thani Campus
Thanyalak Pengboon Student, Department of Business Management, Faculty of Liberal Arts and Management Sciences, Prince of Songkla University, Surat Thani Campus
Nawarat Kongpakdee Student, Department of Business Management, Faculty of Liberal Arts and Management Sciences, Prince of Songkla University, Surat Thani Campus
Areeya Naknual Student, Department of Business Management, Faculty of Liberal Arts and Management Sciences, Prince of Songkla University, Surat Thani Campus
Itsaraporn Suknaowarat Student, Department of Business Management, Faculty of Liberal Arts and Management Sciences, Prince of Songkla University, Surat Thani Campus

DOI:

https://doi.org/10.14456/mjba.2023.6

Keywords:

Entrepreneurship in community-based tourism, Potentials, Surat Thani

Abstract

This study aims to investigate level of entrepreneurship competencies of the community-based tourism entrepreneurs in Donsak Subdistrict, Surat Thani Province, and to compare entrepreneurship competencies classified by personal factors and business factors. Questionnaires were distributed to 76 community-based tourism businesses to be the samples. Mean, percentage, standard deviation, independent–sample T-test, and One-way ANOVA analysis of the variance were used for data analysis. The findings indicate that the community-based tourism entrepreneurs had a high level of overall competence. Entrepreneurial personality had a highest level of potential. For entrepreneurial attitude, general tourism knowledge and service skills were at a high level. Business administration understanding was at a moderate level. Mean value of entrepreneurial potential of the community-based tourism entrepreneurs revealed that different training programs had different effects on entrepreneurial potential in terms of general tourism knowledge, service skills, entrepreneurial attitude, and entrepreneurial personality. The entrepreneurs who had different age showing different entrepreneurial potentials in terms of knowledge about business administration, different educational level demonstrating different service skills and entrepreneurial attitudes, different experience revealing different entrepreneurial potentials in terms of business management knowledge and service skills.

References

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2562). รายงานประจำปี 2562 กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. สำนักพิมพ์ บริษัท ภาพพิมพ์ จำกัด.

กฤติน ชลิตาภรณ์. (2557). การศึกษาปัจจัยคุณลักษณะส่วนบุคคล ความเครียดและแรงจูงใจในการทำงานที่มีต่อความผูกพันต่อองค์กรของพนักงาน. [การค้นคว้าอิสระปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.

กวินภัสร์ นิธิทัตพจนินท์. (2560). สมรรถนะของผู้ประกอบการสินค้าหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ (OTOP) อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก เพื่อรองรับประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (AEC). [ปัญหาพิเศษปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยแม่โจ้.

แจ่มจันทร์ บุญโญปกรณ์. (2565). การพัฒนาทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษของผู้ประกอบการการท่องเที่ยวเพื่อยกระดับการให้บริการการท่องเที่ยวบนชีวิตวิถีใหม่ด้วยแอปพลิเคชันบนโทรศัพท์มือถือ. วารสารศิลปศาสตร์ราชมงคลสุวรรณภูมิ, 4(2), 402-412.

โชติรส สมพงษ์ และ สาโรช เผือกบัวขาว. (2563). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะผู้ประกอบการวิสาหกิจชุมชน ในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร, 11(1), 310-327.

ดุสิต ขาวเหลือง. (2554). การฝึกอบรมที่มีประสิทธิภาพและสมรรถนะ. วารสารการศึกษาและพัฒนาสังคม, 7(1), 18-32.

ธนตพร อ่อนชื่นชม. (2560). การศึกษาสมรรถนะของหัวหน้าหอผู้ป่วย โรงพยาบาลสกลนคร. [วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยบูรพา.

นิพิฐพนธ์ สนิทเหลือ, วัชรีพร สาตร์เพ็ชร์ และญาดา นภาอารักษ์ (2561). การคํานวณขนาดตัวอย่างสําหรับงานวิจัย โดยใช้โปรแกรมสําเร็จรูป G*. วารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 5(1), 496-507. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/svittj/article/view/181958.

บุญช่วย ค้ายาดี. (2564). ปรับตัวรับท่องเที่ยวมิติใหม่. ไทยโพสต์. https://www.thaipost.net/main/detail/118763

ปัณฑารีย์ ฟองแพร่. (2559). ปัจจัยที่มีผลต่อการพัฒนาองค์กรให้มีศักยภาพการทำงานสูง:กรณีศึกษาธนาคารยูโอบี. [วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยบูรพา.

ปารณีย์ ศรีสวัสดิ์, ณัฐกานต์ แน่พิมาย, เสาวภาคย์ สว่างจันทร์, และพงศ์เทพ แก้วเสถียร. (2562). การพัฒนานักสื่อความหมายท้องถิ่นเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวในอำเภอดอนสัก จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 15(1), 150-166.

พนิดา วัชระรังษี. (2560). สมรรถนะและคุณลักษณะการเป็นผู้ประกอบการของผู้เรียนในหลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยในเครือข่ายเบญจมิตร. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์, 3(2), 116-126.

พิมพ์ผกา แก้วดี. (2561). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อทักษะนักวิชาชีพบัญชีที่ผู้ประกอบการต้องการตามมาตรฐานการศึกษาระหว่างประเทศของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในจังหวัดสงขลา. [วิทยานิพนธ์ปริญญาบัญชีมหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.

ภวัต ธนสารแสนล้าน. (2558). การพัฒนาศักยภาพของผู้ประกอบการธุรกิจขนาดย่อมในจังหวัดปทุมธานี. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 2(2), 74-86.

ภัทราพร มหาพรหม. (2562). การนำเสนอแนวทางการพัฒนาสมรรถนะครูศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก สังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดอ่างทอง. [วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.

มาฆฤกษ์ ชูช่วย. (2557). สมรรถนะผู้ประกอบการธุรกิจสปา เพื่อรองรับ AEC: กรณีศึกษา ตำบลอ่าวนาง อำเภอเมือง จังหวัดกระบี่. [วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.

วรุตม์ ฝาสีน. (2559). ความต้องการฝึกอบรมของพนักงานในอุตสาหกรรมขุดเจาะสำรวจน้ำมันปิโตรเลียมและแก๊ส ในจังหวัดสงขลา. [การค้นคว้าอิสระปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต].มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.

วันวิสาข์ โชคพรหมอนันต์ และ วิโรจน์ เจษฎาลักษณ์. (2558). คุณลักษณะของผู้ประกอบการที่มีต่อความสำเร็จในการดำเนินธุรกิจของผู้ประกอบการร้านค้าในตลาดนาดอนหวาย จังหวัดนครปฐม. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ Veridian มหาวิทยาลัยศิลปากร, 8(2), 967-988.

วิวัฒน์ จันทร์กิ่งทอง, กอแก้ว จันทร์กิ่งทอง, ชุติมา หวังเบ็ญหมัด, ดวงฤดี อุทัยหอม และนิศาชล สกุลชาญณรงค์. (2561). ศักยภาพผู้ประกอบการท่องเที่ยวชุมชน จังหวัดสงขลา. ใน การประชุมวิชาการหาดใหญ่ระดับชาติและนานาชาติครั้งที่ 11 (น.1769). มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.

ศุภชัย เหมือนโพธิ์. (2559). การพัฒนาศักยภาพผู้ประกอบการชุมชน ตามแนวคิดเศรษฐกิจสร้างสรรค์. [วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยศิลปากร.

สมคิด บางโม. (2557). เทคนิคการฝึกอบรมและการประชุม (พิมพ์ครั้งที่ 4). วิทยพัฒน์.

สุทธามณี ธนะบุญเรือง. (2565). ความสัมพันธ์ระหว่างอุปนิสัยส่วนบุคคล บุคลิกภาพ กับคุณลักษณะความเป็นผู้ประกอบการของผู้ประกอบการวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในจังหวัดเชียงใหม่. วารสารวิชาการการบินการเดินทางและการบริการ, 1(2), 101-126.

หมื่นไทย เหล่าบรรเทา. (2560). การพัฒนาแบบประเมินสมรรถะหัวหน้าหอผู้ป่วย โรงพยาบาลสุรินทร์. [วิทยานิพนธ์ปริญญาพยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อาทิช แซ่ลี้ และ วิโรจน์ เจษฎาลักษณ์. (2558). ศักยภาพการจัดการธุรกิจและคุณลักษณะของผู้ประกอบการที่ส่งผลต่อความสำเร็จของผู้ประกอบการไร่มันสำปะหลัง อำเภอบ่อพลอย จังหวัดกาญจนบุรี. [วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง.

อารยา องค์เอี่ยม และ พงศ์ธารา วิจิตเวชไพศาล. (2561). การตรวจสอบคุณภาพเครื่องมือวิจัย. วิสัญญีสาร, 44(1), 36-42.

Nunnally, J.C. (1978). Psychometric theory (2nd ed). McGraw-Hill.

Prajapati, B., Dunne, M. C. M., & Armstrong, R. A. (2010). Sample size estimation and statistical power analyses. Optometry Today, (16), 10-18.