The Concept of the Buddha Between Theravada and Mahayana as Appeared in Saddharmapundarikasutra

Main Article Content

Phramaha Komon Kamalo

Abstract

The Concept of the Buddha between Theravada and Mahayana as appeared in Saddharmapundarikasutra  is of the objectives to study the concept of the Buddha  in Theravada Buddhism to compare the concept of the Buddha in Mahayana Buddhism as appeared in Saddharmapundarikasutra.


Definition and meaning of the word “Buddha” are the same both of Theravada and Mahayana, that is meant to the knower or the awakened one. The difference is that Theravada Buddha is human being while Mahayana  Buddha would be a human being or the celestial  one, i.e. Adibuddha or Dhyani Buddha that forms a numerable sum of the Buddhas and Bodhisattvas in Mahayana. As the Buddha-to-be, a Theravada Bodhisattva has to be predicted by the previous Buddhas and Ten Perfections have to be observed continuously. In Mahayana, a Bodhisattva has to follow the precepts of the Bodhisattva and accomplished with the four resolutions along the life endowed with compassion.


Regarding the enlightenment the human Buddha enlightens in this world while the other in Mahayana enlightens in heaven such as Amitabha and Vairocana. After the enlightenment, the human Buddha preaches mostly in this world while the heavenly Buddhas preach in Buddha world  in the heavens. As to the human Buddhas, they render the three conducts i.e. conduct for the well-being of the world, for the benefit of his relatives, and beneficial conduct as functions of the Buddha. At the same time, they perform the five daily life routines. In this world the human Buddha preaches sermons to the four companies, i.e. monks, nuns, lay-followers and female lay-followers. The heavenly Buddhas preach in their Buddha Land without interval, and most of the audiences are gods and Buddhisattvas of uncountable number.

Article Details

How to Cite
Kamalo, P. K. . (2017). The Concept of the Buddha Between Theravada and Mahayana as Appeared in Saddharmapundarikasutra. Journal of MCU Palisueksabuddhaghosa Review, 3(2), 1–38. retrieved from https://so05.tci-thaijo.org/index.php/Palisueksabuddhaghosa/article/view/240802
Section
Original Article

References

กรมศิลปากร. ชินมหานิทาน. ทรงวิทย์ แก้วศรี บรรณาธิการ. หอสมุดแห่งชาติ กรมศิลปากร จัดพิมพ์เฉลิมพระเกียรติในงานมหามงคลเฉลิมพระชนม์พรรษา 5 รอบ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่ภูมิพลอดุลยเดช 5 ธันวาคม 2530. กรุงเทพมหานคร : ห้างหุ้นส่วนสามัญนิติบุคคลสหประชาพาณิชย์, 2530.
. นิบาตชาดก. คณะกรรมการอำนวยการจัดการสิริราชสมบัติครบ 50 ปี จัดพิมพ์เป็นระลึกในงานมงคลสมัยเฉลองสิริราชสมบัติ50 ปี พุทธศักราช 2535. กรุงเทพมหานคร : กองวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร, 2540.
. ปัญญาสชาดก เล่ม 1-2. พิมพ์เป็นอนุสรณ์ในงานออกเมรุพระราชทานเพลิงศพพระธรรมสิทธาจารย์ (หนู ถาวโร ป.ธ. 5) ณ วัดพระสิงห์วรมหาวิหาร จังหวัดเชียงใหม่ 20 ธันวาคม 2552. กรุงเทพมหานคร : อาทรการพิมพ์, 2552.
คณะสงฆ์จีนนิกายแห่งประเทศไทย. พจนานุกรมพุทธศาสนาจีน-สันสกฤต-อังกฤษ-ไทย.กรุงเทพมหานคร : ชาญพัฒนาการพิมพ์, 2519.
. สัทธรรมปุณฑรีกสูตร. แปลจากต้นฉบับภาษาสันสกฤตโดย ชะเอม แก้วคล้าย. กรุงเทพมหานคร : บริษัท อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชซิ่ง จำกัด, 2547.
จันทบุรีนฤนาถ, พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระ. ปทานุกรมบาลี ไทย อังกฤษ สันสกฤต. กรุงเทพมหานคร : ศิวพร, 2513.
ทรงวิทย์ แก้วศรี. “การศึกษาวิเคราะห์ยุทธวิธีในการประกาศศาสนาของพระพุทธเจ้า”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2550.
. พุทธสถานในนานาประเทศ. กรุงเทพมหานคร : สถาบันส่งเสริมพุทธศาสน์, 2520.
นวลวรรณ พูนวสุพลฉัตร. “การศึกษาพระราชจริยาวัตรของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอันเนื่องด้วยการปฏิบัติธรรมในพระพุทธศาสนา”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2556.
นาคะประทีป [พระสารประเสริฐ]. สัมภารวิบาก (ชื่อรอง กว่าจะเป็นพระพุทธเจ้า). พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพมหานคร : คณะสงฆ์กรุงเทพมหานคร, 2552.
ป. หลงสมบุญ. พจนานุกรมบาลี-ไทย. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว, 2519.
พระกวีวงศ์ (อิ่ม สารโท). “ธรรมสมังคีของทศบารมีเป็นปัจจัยเกื้อหนุนในการตรัสรู้และบำเพ็ญพุทธกิจของพระพุทธเจ้า”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2556.
. “บูรณาการพระพุทธคุณ 9 กับภาวะผู้นำ”. สารนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2556.
พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช). คำวัด. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์เลี่ยงเชียง, 2548.
พระธรรมโกศาจารย์ (ชอบ อนุจารีเถระ). ปริทรรศน์เวสสันดรชาดก. ทรงวิทย์ แก้วศรี บรรณาธิการ. ที่ระลึกในงานพระราชทานเพลิงศพพระราชธรรมภาณี (เอิบ ิตปญฺโ) อดีตเจ้าคณะจังหวัดปราจีนบุรี วันอาทิตย์ที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2528.กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์อมรินทร์, 2528.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 19. กรุงเทพมหานคร : บริษัท อาร์.เอส.พริ้นติ้งแมสโปรดักส์ จำกัด, 2553.
พระพุทธโฆสาจารย์. คัมภีร์วิสุทธิมรรค. สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสภมหาเถร) แปลและเรียบเรียง. พิมพ์ครั้งที่ 10. กรุงเทพมหานคร : บริษัทธนาเพรสจำกัด, 2554.
พระมหาจู่ล้อม ชูเลื่อน.“ความกล้าหาญทางจริยธรรมในการบำเพ็ญบารมีของพระโพธิสัตว์ในทศชาติชาดก”. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหิดล, 2546.
พระมหาพิทักษ์ สุเมโธ (ทองเหลือง). “การศึกษาเชิงวิเคราะห์สุวรรณสามชาดก”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต.บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2549.
พระมหาสมจินต์ สมฺมาปญฺโญฺ.พระพุทธศาสนามหายานในอินเดีย : พัฒนาการและสารัตถธรรม. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2543.
พระราชวรมุนี (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. กรุงเทพมหานคร : มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2528.
พระโสภณคณาภรณ์ (ระแบบ ิตาโณ). ประวัติศาสตร์พระพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร : มหามกุฏราชวิทยาลัย, 2529.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร : มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2539.45 เล่ม.
. พระไตรปิฎกภาษาบาลี. ฉบับมหาจุฬาเตปิฏกํ, 2500. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2535.
. อรรถกถาภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาอรรถกถา. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2551.
. อรรถกถาภาษาบาลี ฉบับมหาจุฬาอฏฺกถา. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ วิญญาณ, 2532.
มหามกุฏราชวิทยาลัย. พุทธศาสนประวัติ 2500 ปี แล้ว. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สุรวัฒน, 2537.
วัดโพธิ์แมนคุณาราม. สารัตถธรรมมหายาน. กรุงเทพมหานคร : คณะสงฆ์จีนนิกายแห่งประเทศไทย, 2513.
ส. ศิวลักษณ์. ความเข้าใจในเรื่องมหายาน. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร : ส่องสยาม, 2545.
สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี. ทศบารมีในพุทธศาสนาเถรวาท.กรุงเทพมหานคร : มหามกุฏราชวิทยาลัย, 2543.
สมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงชิรญาณวงศ์. ธรรมานุกรม. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย, 2525.
สัทธรรมปุณฑริกสูตร. แปลจากฉบับภาษาอังกฤษของ Burton Watson ซึ่งถ่ายทอดจากฉบับภาษาจีนอีกทอดหนึ่ง ฉบับภาษาไทยโดยสมาคมสร้างคุณค่าในประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์สุภา, 2542.
สัทธรรมปุณฑรีกสูตร. แปลจากฉบับภาษาสันสกฤต โดยชะเอม แก้วคล้าย. กรุงเทพมหานคร : คณะสงฆ์จีนนิกายแห่งประเทศไทย, 2547.
สำเนียง เลื่อมใส, รศ.ดร. มหาวัสตุอวทาน. เล่ม 1-2. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสันสกฤตศึกษา, 2553-2557.
เสฐียร พันธรังษี, พระพุทธศาสนามหายาน. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพมหานคร : สุขภาพใจ, 2543.
. ศาสตราจารย์พิเศษ. พุทธประวัติฉบับค้นพบใหม่. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพมหานคร : ศยาม, 2542.
. ศาสนาเปรียบเทียบ. พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพมหานคร : สมาคมศิษย์เก่ามหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2534.
. ศาสนาใหม่ในญี่ปุ่น. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2547.
เสฐียรโกเศศและนาคะประทีป [พระอนุมานราชธน (เสฐียรโกเศศ) และพระสารประเสริฐ (ตรีนาคะประทีป]. ลัทธิของเพื่อน. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์พิราบ, 2537.
เสฐียรพงษ์ วรรณปก, ศาสตราจารย์พิเศษ. พระพุทธเจ้า พระโพธิสัตว์ และแดนสุขาวดีในความหมายของมหายาน ในราชบัณฑิตยสถาน, 70 ปี ราชบัณฑิตวิชาการ. กรุงเทพมหานคร : ด่านสุทธาการพิมพ์, 2547.
เสถียร โพธินันทะ. ชุมนุมพระสูตรมหายาน. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์บรรณาคาร, 2516.
. ปรัชญามหายาน. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์บรรณาคาร, 2512.
. ภูมิประวัติพระพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์บรรณาคาร, 2515.
อภิชัย โพธิ์ประสิทธิ์ศาสต์. พระพุทธศาสนามหายาน.กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2557.