ปฏิสัมพันธ์เชิงอำนาจ: เปรียบเทียบการดำเนินงานขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระหว่างไทยกับอินโดนีเซีย
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยเรื่องนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการวิจัยเอกสาร และสัมภาษณ์เชิงลึกจากให้ผู้ให้ข้อมูล จำนวน 9 คน มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา ความสัมพันธ์เชิงอำนาจของรัฐ ผู้นำ โครงสร้างระบอบประชาธิปไตยและอัตลักษณ์ทางสังคม ที่มีผลต่อการดำเนินงานขององค์กรปกครองท้องถิ่นประเทศไทยโดยเฉพาะองค์กรปกครองท้องถิ่นรูปแบบพิเศษกรุงเทพมหานครและองค์กรปกครองท้องถิ่นรูปสาธารณรัฐอินโดนีเซียโดยเฉพาะองค์กรปกครองท้องถิ่นรูปแบบพิเศษจาการ์ตา โดยการเปรียบเทียบ จากการศึกษาพบว่า รูปแบบและลักษณะปฏิสัมพันธ์เชิงอำนาจในการดำเนินงานขององค์กรปกครองท้องถิ่นประเทศไทยโดยเฉพาะองค์กรปกครองท้องถิ่นรูปแบบพิเศษกรุงเทพมหานครและองค์กรปกครองท้องถิ่นรูปสาธารณรัฐอินโดนีเซียโดยเฉพาะองค์กรปกครองท้องถิ่นรูปแบบพิเศษจาการ์ตา มีความสัมพันธ์อย่างมากกับพรรคการเมือง โดยการสรรหาผู้นำขององค์กรที่ผ่านมารัฐบาลพยายามใช้หลักการกระจายอำนาจการปกครอง ดังนั้นการสรรหาผู้นำองค์กรจึงใช้วิธีการเลือกตั้งโดยตรงจากประชาชน ประกอบกับโครงสร้างภายในองค์กรมีลักษณะการใช้อำนาจจากส่วนบนลงล่างจึงทำให้ผู้ว่าราชการมีอำนาจสูงสุดในองค์กร และเป็นเป้าหมายของพรรคการเมืองและกลุ่มผลประโยชน์ ในการใช้อิทธิพลนั้นในการเอื้อประโยชน์ให้แก่พรรคการเมืองของตนเองในการเลือกตั้งระดับประเทศ เช่นเดียวกันกับกรณีของ จาการ์ตา ที่มีความชัดเจนมากว่า พรรคการเมืองระดับชาติและกลุ่มผลประโยชน์ มีบทบาทอย่างมากต่อองค์กรปกครองท้องถิ่น รูปแบบพิเศษ เพราะทีมนายกเทศมนตรีในจาการ์ตาจะมาจากการแต่งตั้งจากผู้ว่าราชการจาการ์ตา อีกทั้งตำแหน่งผู้ว่าราชการจาการ์ตาถูกมองว่าสามารถเป็นบันไดสำคัญไปสู่ตำแหน่งประธานาธิบดีผู้นำสูงสุดของประเทศอินโดนีเซียได้
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
โกวิทย์ พวงงาม. (2546). การปกครองท้องถิ่นไทย (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน.
โกวิทย์ พวงงาม. (2541). การปกครองท้องถิ่นไทย (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน.
ชูศักดิ์ เที่ยงตรง. (2558). การบริหารการปกครองท้องถิ่นเปรียบเทียบ. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ชูวงศ์ ฉายะบุตร.(2555). การปกครองท้องถิ่นไทย (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: งานดี.
ธเนศวร์ เจริญเมือง. (2535). เลือกตั้งผู้ว่าฯ. เชียงใหม่: คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
นครินทร์ เมฆไตรรัตน์. (2541). การเมืองในระดับท้องถิ่นกับการพัฒนาการเมืองในระบอบประชาธิปไตย: ศึกษาเปรียบเทียบการเมืองท้องถิ่นของสองนครในเขตภาคเหนือของประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
แผนพัฒนากรุงเทพมหานคร ระยะ 12 ปี (พ.ศ. 2552-2563) กรุงเทพฯ มหานครแห่งความน่าอยู่อย่างยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร: สำนักยุทธศาสตร์และประเมินผล.
พัชรี สิโรรส และ ดร. อรทัย ก๊กผล. (2543). การบริหารเมือง: กรุงเทพมหานคร. กรุงเทพมหานคร: คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สำนักนโยบายและแผนกรุงเทพมหานคร. (2541). แนะนำกรุงเทพมหานคร 2540. กรุงเทพมหานคร:
สถาบันพระปกเกล้า. (2547). ย้อนอดีต ขีดปัจจุบัน มุ่งสู่อนาคต: ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.
สำนักงาน ก.พ., (2543). โครงการส่งเสริมการบริหารจัดการที่ดีโดยกระจายอำนาจสู่ท้องถิ่น. วิวัฒนาการ การปกครองท้องถิ่นไทย. กรุงเทพมหานคร:
สำนักสิ่งแวดล้อม. (2550). กรุงเทพมหานครกับงานด้านสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพมหานคร: สำนักสิ่งแวดล้อม.
อเนก เหล่าธรรมทัศน์. (2543). วิสัยทัศน์การปกครองท้องถิ่นและแผนการกระจายอำนาจ. กรุงเทพมหานคร: มิติใหม่.
ประวิทย์ ทองภูเบศร์. (2520). การบริหารงานบุคคลของกรุงเทพมหานคร ศึกษาเฉพาะกรณีคณะกรรมการข้าราชการกรุงเทพมหานคร. (วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อภิชาต สถิตนิรามัย. (2555). รัฐธรรมนูญ การกระจายอำนาจ และการมีส่วนร่วมของประชาชน. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.).
อัมพร ธำรงลักษณ์. (2554). การพัฒนานักบริหารระดับอาวุโส: กรณีศึกษากรุงเทพมหานคร. กรุงเทพฯ: คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.