การพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนตำบลป่าตอง อำเภอกะทู้ จังหวัดภูเก็ต
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบอัตลักษณ์ของตำบลป่าตอง อำเภอกะทู้จังหวัดภูเก็ตในความร่วมมือระหว่างภาครัฐ ภาคเอกชน และภาคประชาสังคมในการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนรวมถึงกระบวนการจัดการการท่องเที่ยวและกิจกรรมการท่องเที่ยวที่เหมาะสม สอดคล้องกับแนวทางการพัฒนาอย่างยั่งยืนและเพื่อเสนอแนะแนวทางการพัฒนาและการจัดการการท่องเที่ยวของตำบลป่าตอง อำเภอกะทู้ จังหวัดภูเก็ต เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกมีผู้ให้ข้อมูลสำคัญที่มาจากภาครัฐภาคเอกชน และนักวิชาการ แล้วนำผลที่ได้มาสรุปเป็นรูปแบบที่เหมาะสม โดยผู้วิจัยได้นำรูปแบบที่ได้ไปให้ผู้ทรงคุณวุฒิยืนยันความชัดเจนและแสดงความคิดเห็นด้วยการจัดสนทนากลุ่ม ผลการศึกษาพบว่าหน่วยงานมีความต้องการที่จะช่วยเหลือ และพัฒนาการท่องเที่ยว แต่ว่ายังขาดการประสานงานและร่วมมือกันระหว่างภาคส่วน และไม่มีเวทีให้แต่ละหน่วยงานสามารถสื่อสารซึ่งกันและกันได้รูปแบบที่เหมาะสม คือการทำงานอย่างมีส่วนร่วมระหว่างสามองค์กร คือ ภาครัฐ ภาคประชาชน และภาคประชาสังคม โดยแต่ละหน่วยงานเข้าร่วมทำงานร่วมกัน โดยให้ภาครัฐเป็นหน่วยงานหลักในการทำงาน โดยมีภาคเอกชน และภาคประชาสังคม เป็นเหมือนฐานเพื่อให้หน่วยงานหลักตัดสินใจโดยความสำคัญของรูปแบบนี้เป็นแกนกลางของโมเดล คือการน้อมนำหลักการปรัชญา เศรษฐกิจพอเพียงมาใช้ โดยใช้หลักการ 3 ห่วง 2 เงื่อนไข เพื่อให้เข้าใจถึงหลักการของการทำงานร่วมกัน และหลักการของการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนอีกด้วย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
English Tourist and the Employment Department Group. (1991). Tourism and the Environment: Maintaining the Balance. London: Glasgow and Associates.
France, L. (1997). The Earthscan Reader in Sustainable Tourism. Guildford: Earthscan.
Goeldner, C. R., & Ritchie, J. R. B. (2011). Tourism: Principles, Practices, Philosophies. (12th ed.). Retrieved September 9, 2017, from https://www.academia.edu/1719960/Tourism_Principles_Practices_Philosophies_12th_Edition
Holden, A. (2000). Environment and Tourism. London: Rutledge.
Lambert, E. E. (2009). Nature Island Tourism: Applying an Eco-Tourism Sustainability Framework to the Island of Dominica. Retrieved August 20, 2010, from https://proquest.umi.com/pqdweb?did=1953820281&sid=3&Fmt-2&clientid-47904&RQT=309&VName=PQD
McIntosh, R. W., Goeldner, C. R., & Ritchie, J. R. B. (1995). Tourism. USA: John Wiley & Sons, Inc.
Middleton, V. T. C., & Hawkins, R. (1998). Sustainable Tourism: A Marketing Perspective. Oxford; Woburn, MA: Butterworth-Heinemann.
Nakarin, P. (2013). Community Participation in Sustainable Tourism Development Case study: Ang Sila Old Market Ang Sila Municipality Chonburi Province. Sukhothai Thammathirat Open University.
National Statistical Office. (2015). Summary of Domestic Tourism Situation 2009-2015. Bureau of Forecasting Statistics. National Statistical Office.
Patong Municipality. (2015). Development strategy plan (2014-2018) Patong Municipality. Policy and plan analysis. Patong Municipality.
Phuket Province. (2015). Provincial Motto. Retrieved September 9, 2017, from https://www.phuket.go.th/webpk/contents.php?str=introduce_word
Swarbrooke, J. (1999). Sustainable Tourism Management. USA: CABI.
Tourism Authority of Thailand. (2015 a). Phuket Province. Retrieved September 9, 2017, from https://www.tourismthailand.org/Where-to-Go/Phuket.
Tourism Authority of Thailand. (2015 b). Top 10 Most Popular Tourist Destinations in Thailand in 2015. Retrieved September 9, 2017, from https://www.tourismthailand.org.
World Tourism Organization: WTO. (2004). Guide for Local Authorities on DEVELOPING SUSTAINABLE TOURISM: A Tourism & Environment Publication. World Tourism Organization, 170-171.
