มาตรการคุ้มครองทางกฎหมายเรื่องการจ้างผู้สูงอายุในแรงงานกึ่งฝีมือและแรงงานไร้ฝีมือ

บทคัดย่อ

ในปัจจุบันแรงงานสูงอายุมีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ โดยที่เป็นแรงงานประเภทกึ่งฝีมือ และแรงงานประเภทไร้ฝีมือนั้น การที่จะจ้างแรงงานสูงอายุ สำหรับทัศนะของนายจ้างยังคงเป็นภาระทางด้านค่าใช้จ่าย แม้ว่าแรงงานนั้นจะสามารถทำงานได้ และมีทักษะในการทำงานที่มีประสิทธิภาพที่เท่าเทียมกับแรงงานวัยหนุ่มสาว และแรงงานต่างด้าวก็ตาม อีกทั้งกฎหมายในประเทศไทยเกี่ยวกับแรงงานนั้นไม่ได้มีมาตรการทางกฎหมายคุ้มครองเรื่องแรงงานสูงอายุไว้เป็นการเฉพาะ จากการศึกษาพบว่า กฎหมายที่บังคับใช้ในประเทศไทยในปัจจุบัน ยังคงมีความสอดคล้องกับการดูแลแรงงานผู้สูงอายุ หากแต่ต้องเพิ่มในคำนิยามเพื่อใช้สำหรับการตีความและนำไปปรับใช้ เพื่อให้โอกาสในการทำงานแก่แรงงานสูงอายุเหล่านี้ เพื่อให้มีการปรับปรุงแก้ไขกฎหมายที่เกี่ยวกับการให้ความคุ้มครองแรงงานสูงอายุ และสร้างมาตรการทางกฎหมายให้สอดคล้องกับบริบททางสังคมไทยในปัจจุบัน โดยอาศัยหลักการและแนวความคิดกับแนวปฏิบัติสากล มาทำการศึกษาเพื่อประโยชน์อันสูงสุดในการสร้างมาตรฐานโอกาสในการทำงานของแรงงานสูงอายุ โดยแก้ไขในเรื่องการกำหนดนิยามของแรงงานสูงอายุ, การกำหนดลักษณะการทำงานที่เหมาะสมสำหรับแรงงานสูงอายุ, การป้องกันการเลิกจ้างผู้สูงอายุและการยืดการขอใช้สิทธิมาตรา 33 ในการเป็นผู้ประกันตนในพระราช บัญญัติประกันสังคม พ.ศ. 2533 และการให้สิทธิในการคุ้มครองพิเศษของผู้สูงอายุ ตลอดจนการดูแลและปฏิบัติต่อแรงงานผู้สูงอายุที่อยู่ในระบบแรงงาน ประเภทแรงงานกึ่งฝีมือ และประเภทไร้ฝีมือที่พึงได้รับในระหว่างทำงาน และตลอดจนการดูแลและปฏิบัติต่อแรงงานผู้สูงอายุที่อยู่ในระบบแรงงาน และเสนอแนะด้วยการกำหนดวิธีการสนับสนุนช่วยเหลือสถานประกอบการ หรือนายจ้างที่มีการจ้างงานผู้สูงอายุ เข้าทำงานในเรื่องของยกเว้นรัษฎากร