พัฒนาการของกลุ่มทุนการสื่อสารในระบบพรรคการเมือง หลังรัฐประหาร 2549 ถึงรัฐประหาร 2557
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอิทธิพลของนักธุรกิจการสื่อสารและผลกระทบกับการเมืองการปกครองไทยกรณีพรรคไทยรักไทย เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการวิเคราะห์จากเอกสาร, หนังสือรู้ทันทักษิณ 1-2, คดีทุจริตของ นพ.สุรพงษ์ สืบวงศ์ลี, คดีที่ดินรัชดา และคดีดาวเทียมไอพีสตาร์ ซึ่งวิเคราะห์โดย ส.ว.สมชาย แสวงการ ผลการวิจัยพบว่า การที่นักธุรกิจใหญ่ระดับผู้นำเพียงไม่กี่คน ประสบความสำเร็จในการใช้เงินซื้อการเมือง ถอนทุนจากการมีอำนาจและทำลายระบอบรัฐสภา ก่อให้เกิดผลกระทบต่อระบบการเมืองไทยทั้งทางตรงทางอ้อม การเมืองไทยต้องมีทุนสนับสนุนซึ่งมาจากกลุ่มทุนขนาดใหญ่ของธุรกิจการสื่อสาร ที่สนับสนุนทางการเมืองอย่างชัดเจน และกลุ่มนี้ได้รับผลกระทบจากการรัฐประหาร เช่น ประเภทช่องฟรีทีวีได้รับผลกระทบมากที่สุด เพราะถูกควบคุมการดำเนินกิจการ ทำให้รายได้ลดลงด้วยเหตุผลทางการเมือง เนื่องจากคณะรัฐประหารเห็นว่าหากไม่ควบคุมจะก่อให้เกิดแรงต่อต้านและนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงทางการเมือง แต่กลุ่มธุรกิจทางด้านโทรศัพท์เคลื่อนที่มีผลกระทบน้อยที่สุดและยังสามารถที่จะดำเนินธุรกิจต่อไป ด้วยธุรกิจของกลุ่มนี้จึงยังยึดครองตลาดไว้ได้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
Samudavanija, C. (2011). Online manager. Retrieved August 20, 2018, from https://www.manager.co.th/Home/preload_501.html
Constitution Act, Political Party B.E. 2551 (2008).
Constitution of the Kingdom of Thailand B.E. 2540 (1997).
Pinthong, J. et al. (2004). Thaksin 1. Bangkok: Publishers.
Pinthong, J. et al. (2009). Thaksin 2. Bangkok: Publishers.
Kaewthep, K. (2009). Mass Communication: Theories and Guidelines for Education. Bangkok: Photo Print.
Nanthawaropas, N. (2005). Political Communication: A Case Study of the General Election Campaign Thai Rak Thai Party. Doctor of Philosophy Thesis. Thammasat University, Faculty of Journalism and mass communication.
Waitoolkiat, N., & Chambers, P. (2015). The Resilience of Monarchised Military. Thailand Journal of Contemporary Asia, 46(3), 1-20. DOI: 10.1080/00472336.2016.1161060
National Bureau of Agricultural Commodity and Food Standards. (2018). Operational manual to protect interests stacking. Bangkok: Author.
Phongphaijit, P. (2004). Reading Thai political culture. Bangkok: Matichon.
Phongphaijit, P. (2005). “Money Politics” Lecture leading the annual seminar on Money Politics. By Political Economics Studies Center, Chulalongkorn University.
Phongphaijit, P. (2006). Thai Capital Dynamics and the Guidelines for Thai Political Economy Reform: Experimental Proposal Political economic reform from the framework of the city affairs analysis. Same sky, 4(3), 74, 72-110.
Nakornthorn, P. (2018). Matichon Newspaper. Retrieved August 20, 2018, from https://mgronline.com/daily/detail/9540000095044
Netinant, P. (2009). Brand communication process of Thai political parties. Retrieved August 10, 2018, from https://wiki.kpi.ac.th/index.php?title
Noksuan Sawasdee, S. (2010). Democracy really works: Thai people guide the 2011 election. Bangkok: Two Four Printing.
Noksuan Sawasdee, S. (2017). The path to democracy that is not reversed: political institution factors Strong Democracy. Faculty of Political Science, Chulalongkorn University.
