วิเคราะห์ข้อถกเถียงทางการเมืองของสี่นักวิชาการคนสำคัญของไทย : บทความจากสื่อสาธารณะในช่วงวิกฤต พ.ศ. 2549-2557

บทคัดย่อ

                การวิจัยเรื่อง “วิเคราะห์ข้อถกเถียงทางการเมืองของสี่นักวิชาการคนสำคัญของไทย: บทความจากสื่อสาธารณะในช่วงวิกฤต พ.ศ. 2549-2557” ประกอบด้วย 2 ประเด็นหลัก ได้แก่ ที่มาและขอบเขตของอำนาจ และความรุนแรง โดยจะศึกษาข้อถกเถียงทางการเมืองของสี่นักวิชาการปัญญาชนคนสำคัญของไทยผ่าน 3 วิกฤต      ทางการเมือง ได้แก่ (1) การรัฐประหาร พ.ศ. 2549 (2) การสลายการชุมนุมครั้งใหญ่โดยรัฐ (บาล) เดือนพฤษภาคม 2553 (3) การคัดค้านการเลือกตั้งทั่วไป วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2557 ในสื่อสิ่งพิมพ์ไทย สื่อสิ่งพิมพ์ไทยออนไลน์ หรือส่วนอื่นที่เกี่ยวข้อง วัตถุประสงค์คือ (1) เพื่อศึกษาความคิดทางการเมืองหรือการให้เหตุผลของการถกเถียงผ่านบทความสาธารณะในสามช่วงวิกฤต พ.ศ. 2549-2557 ของนักวิชาการไทย (2) เพื่อเปรียบเทียบความคิดทางการเมืองหรือการให้เหตุผลของการถกเถียงของสี่นักวิชาการไทย มีประเด็นทางการเมืองอะไรและอย่างไร ผลการวิจัยพบว่า ข้อถกเถียงทางการเมืองของสี่นักวิชาการไทย มีพื้นที่ของความร่วมมือหรือจุดร่วมกันในท่ามกลางการวิวาทะ ทั้งที่มาและขอบเขตของอำนาจ และความรุนแรงคือ การไม่ปฏิเสธการมีระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข แต่ในพื้นที่ของความขัดแย้งหรือจุดแตกต่างกันของสี่นักวิชาการไทยแต่ละท่านมีการให้นิยามตั้งต้นหรือตั้งสมมติฐานเริ่มต้นของเนื้อหาประชาธิปไตยอยู่ในระดับที่แตกต่างกันคือ ในด้านที่มาและขอบเขตของอำนาจจาก  ฝ่ายหนึ่งต้องการขยายพระราชอำนาจเพื่อการแต่งตั้งกลุ่มผู้ปกครองที่มีความรู้ มีคุณธรรมและมีแนวโน้มการมองวิกฤตที่เกิดขึ้นไปในทิศทางเดียวกัน กับอีกฝ่ายที่ต้องการขยายอำนาจประชาชนเพื่อการเลือกตั้งในทุก ๆ อำนาจในการปกครองจะมีการมองวิกฤตหรือความรุนแรงมีแนวโน้มใกล้เคียงเช่นกัน