ปัจจัยความสำเร็จในการบริหารจัดการศูนย์เรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียง: กรณีศึกษาศูนย์เรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียงของสำนักงานคณะกรรมการพิเศษเพื่อประสานงานโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อความสำเร็จในการบริหารจัดการศูนย์เรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียง การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาเป็นกลุ่มบุคคลที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการบริหารจัดการศูนย์เรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียง จำนวน 192 คน จากการกำหนดขนาดแบบ ทาโร่ ยามาเน่ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลเป็นแบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง การวิเคราะห์ข้อมูลโดยวิธีการทางสถิติ และการวิเคราะห์เนื้อหาด้วยสถิติเชิงพรรณนาในรูปค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงอนุมาน โดยใช้ Chi-Square เพื่อทดสอบความสัมพันธ์ ผลการวิจัยพบว่า 1) ปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ เพศ อายุ การศึกษา และอาชีพ มีความสัมพันธ์กับภาวะผู้นำ การทำงานเป็นทีม การสร้างเครือข่ายทางสังคม เทคโนโลยีเพื่อสนับสนุนการเรียนรู้ การจัดการผลผลิตและการตลาด และความรับผิดชอบต่อสังคมและสิ่งแวดล้อม แต่ไม่มีความสัมพันธ์กับการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ 2) กลุ่มตัวอย่างไม่ให้ความสำคัญกับการทำงานเป็นทีมอย่างเป็นรูปธรรม มีความไม่เข้าใจการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ และไม่มีงบประมาณสนับสนุนเพียงพอในการจัดซื้ออุปกรณ์ด้านเทคโนโลยี และ 3) หน่วยงานภาครัฐสนับสนุนการทำงานของศูนย์เรียนรู้น้อย ทั้งในด้านงบประมาณ การพัฒนาหลักสูตร การจัดทำเอกสารเผยแพร่ และการปรับปรุงสถานที่ฝึกอบรม ทำให้การพัฒนาศูนย์เรียนรู้ได้ตามศักยภาพที่มีและไม่มีทิศทางที่ชัดเจน ผลการศึกษานี้สามารถพัฒนาเป็นแนวทางการบริหารจัดการศูนย์เรียนรู้เพื่อเป็นศูนย์เรียนรู้ต้นแบบในอนาคต
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
Eagly, A. H., & Carli, L. L. (2003). The female leadership advantage: An evaluation of the evidence. The
leadership quarterly, 14(6), 807-834.
Goldie, J. G. S. (2016). Connectivism: A knowledge learning theory for the digital age. Medical teacher, 38(10),
-1069.
Kanhachin, P. (2014). The Strategies Enhancing the Participatory Self-reliance at the Village Level Based on the
Sufficiency Economy Philosophy of Villages in Nongbualamphu Province. Journal of Language, Religion
and culture, 2(2), 63-78
Khamcharoen, S., & Sirisarnhiran, S. (2009). A Study of the Relationship Between Leadership Styles of
Administrators and Public Participation in the Administration and Operation of Salaya Subdistrict
Administration Organization. Quality of Life and Law, 5(1), 37-48.
Marquardt, M. J., & Reynolds, A. (1994). The Global Learning Organization. New York: IRWIN.
Naipinit, A., Promsaka, T., & Kroeksakul, P. (2014). Sufficiency economy for social and environmental sustainability: A case study of four villages in rural Thailand. Asian Social Science, 10(2), 102.
Naowawathong, P., & Supadit, T. (2008). Sufficiency Economy Community Management: A Case Study of Kham
Pla Lai Village, Ban Dong, Ubonrat, Khon Kaen. Good Environmental Management of National Institute
of Development Administration, 4(2), 38-49.
Noknoi, J. et al. (2011). Various vision on knowledge management and the creation of a learning organization.
Bangkok: Chulalongkorn University.
Panyacharoen, S. (2018). Management: Perspective from the past to the present and the future. Bangkok:
Chulalongkorn University.
Pongpit, S. (2003). Plan for Community Economic Life. Bangkok: Phumpanya Thai Press.
Research and Development Institute of Sufficiency Economy Philosophy Foundation. (2012). Follow the footsteps
of His Majesty the King's philosophy of sufficiency economy. Bangkok: Phet Rung Printing Center.
Saengduangdee, S., Buawech, Y., & Sujittavanich, M. (2014). Guidelines for the development of communication
roles and capacity of the community Learning Center on Philosophy of Sufficiency Economy in agricultural section as desired by Lamphaya community, Amphoe BangLen, Nakhon Pathom Province. Dhurakij Pundit Communication Arts Journal, 8(2), 53-117.
Sanguannam, C. (2002). Theory and practice in educational institution administration. Bangkok: Ruamsan.
Schermerhorn. J. R. (1999). Management. (5th ed.). USA: John Wiley and Sons, G-2.
Schumann, D., Peters, J., & Olsen, T. (2013). Cocreating value in teaching and learning centers. New directions
for teaching and learning, 2013(133), 21-32.
Sisaed, R. (2013). An evaluation of the Community sufficiency Economy Learning Center Program: A Case Study
of a Community Sufficiency Economy Learning Center in the East. Journal of Research Education
Srinakharinwirot University, 8(1), 152-161.
Sukapap, N. (2013). The Study on Developing Process of Learning Center for the Development of Sufficiency
Economy: A Case Study of Ban-Thon-Na-Lap, Bandung District, Udonthani Province. Paper presented at
the Kasetsart University, Kamphaeng Saen Conference Kasetsart University. (6-7 December 2013). Kamphaeng Saen, Nakorn Pathom.
The Office of the Royal Development Project Board. (2008). The 1st Sufficiency Economy Philosophy Contest.
(2nd Edition). Bangkok: Arun Printing.
The Office of the Royal Development Project Board. (2011). The 2nd Sufficiency Economy Philosophy Contest,
Bangkok: Arun Printing.
The Office of the Royal Development Project Board. (2013). Information for the meeting of the Working Group on
Standards Development of the BAAC Learning Center on June 19, 2013, at the Meeting Room 201,
Office of the Royal Development Projects Board.
The Office of the Royal Development Project Board. (2016). Report of Performance Indicator 1.4 percentage of
successful operating the Sufficiency Economy Learning Center in 9 months (October 1, 2015 –June 30, 2016).
The Office of the Royal Development Project Board. (2016). Summary Seminar Report of the Sufficiency
Economy Learning Center, Paper presented at Royal River Hotel, (August 9-10, 2016). Bangkok.
Thiamrat, D., & Makasiranon, K. (2003). Discipline for the Learning Organization (The Fifth Discipline). (4th ed.).
Bangkok: Express Net.
Vanichbancha, K. (2012). Using SPSS for Windows for data analysis. (20th ed.). Bangkok: Chulalongkorn
University Press.
Wadeecharoen, W. Lertnaisat, R., & Teekasap, S. (2017). Research methodology from theory to practice. Bangkok:
SE-EDUCATION.
Wipawin, N. (2015). Social network in a networked society. Thai Library Association, 8(2), 119-127.
